آلفارومئو جونیور؛ وقتی ایتالیایی‌ها هنوز بلدند ماشین را مثل یک احساس طراحی کنند

بعضی خودروها با عدد و نمودار فروخته می‌شوند؛ با مصرف سوخت، شتاب صفر تا صد و تعداد نمایشگرهای داخل کابین. اما بعضی ماشین‌ها هنوز با احساس فروخته می‌شوند. با حسی که وقتی شب پشت فرمان می‌نشینی، چراغ‌های شهر روی بدنه می‌افتند و موتور آرام زیر پایت نفس می‌کشد، آرام‌آرام وارد وجودت می‌شود.

کد خبر: ۱۳۷۳۲۸۶

تاریخ: ۲۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۶:۲۲

به گزارش تابناک ؛ آلفارومئو Junior دقیقاً از همین جنس است؛ کراس‌اووری کوچک که شاید روی کاغذ فقط یک محصول جدید شهری به نظر برسد، اما در واقع تلاش ایتالیایی‌ها برای زنده نگه داشتن چیزی است که صنعت خودرو هر روز بیشتر از دست می‌دهد؛ شخصیت. در دورانی که اکثر ماشین‌ها شبیه لوازم خانگی گران‌قیمت شده‌اند، آلفارومئو هنوز سعی می‌کند رانندگی را شبیه یک رابطه احساسی نگه دارد. کاری که همیشه هم دردسر داشته، هم جذاب بوده. درست مثل خود ایتالیا.

آلفارومئو هیچ‌وقت برند منطقی‌ای نبوده است. اگر کسی بخواهد فقط با منطق ماشین بخرد، احتمالاً سراغ تویوتا می‌رود یا نهایتاً یک فولکس‌واگن خاکستری می‌گیرد و تا پایان عمرش بدون دردسر زندگی می‌کند. اما آدمی که سراغ آلفارومئو می‌رود، معمولاً دنبال چیزی بیشتر از حمل‌ونقل است. این برند سال‌هاست خودرو‌هایی می‌سازد که حتی نقص‌هایشان هم بخشی از جذابیتشان است؛ ماشین‌هایی که شاید همیشه کامل نباشند، اما روح دارند. در دنیای امروز، داشتن روح از کامل بودن مهم‌تر شده است.

خوب با توجه به اقبال بلند و شانس خوب خودم ، من به این خودرو دسترسی ندارم تا ریویوش کنم ، پس میرم سراغ ریویو درایو تاپ گیر تا بدونیم با چی طرفیم !

حالا آلفارومئو با Junior وارد یکی از سخت‌ترین بخش‌های بازار شده؛ کراس‌اوور‌های کوچک شهری. بازاری که تقریباً همه برند‌ها در آن حضور دارند و بیشتر خودرو‌ها آن‌قدر شبیه هم شده‌اند که اگر لوگو‌ها را برداری، تشخیصشان سخت می‌شود. اما ایتالیایی‌ها تصمیم گرفته‌اند حتی در این کلاس هم شبیه بقیه نباشند. اولین چیزی که درباره Junior جلب توجه می‌کند، طراحی آن است. این خودرو هنوز کاملاً آلفارومئو به نظر می‌رسد. جلوپنجره معروف اسکودتو وسط دماغه حضور دارد، چراغ‌ها تهاجمی‌اند و خطوط بدنه حالتی دارند که انگار خودرو حتی در حالت توقف هم کمی عصبی است.

در دورانی که بسیاری از کراس‌اوور‌های شهری بیش از حد محافظه‌کار شده‌اند، Junior هنوز شخصیت دارد. انگار ایتالیایی‌ها حاضر نشده‌اند ماشینشان را صرفاً برای فروش بیشتر بی‌هویت کنند. نسخه‌ای که Top Gear بررسی کرده، مدل هیبریدی Intensa است؛ خودرویی که از موتور ۱.۲ لیتری توربوشارژ همراه سیستم هیبریدی سبک استفاده می‌کند. شاید روی کاغذ این ترکیب خیلی هیجان‌انگیز به نظر نرسد، اما نکته جالب اینجاست که Junior تلاش نمی‌کند فقط با اعداد تو را تحت تأثیر قرار دهد. این خودرو بیشتر روی حس رانندگی تمرکز دارد.

موتور سه سیلندر توربو با کمک سیستم هیبریدی، پاسخ نسبتاً نرم و سریعی ارائه می‌دهد و برای استفاده روزمره شهری کاملاً کافی است. شاید این خودرو قرار نباشد سوپراسپرت‌ها را شکار کند، اما چیزی دارد که خیلی از ماشین‌های امروزی ندارند؛ حس زنده بودن. فرمان خودرو دقیق است، شاسی واکنش خوبی دارد و حتی در رانندگی روزمره هم متوجه می‌شوی مهندسان آلفارومئو هنوز رانندگی را فراموش نکرده‌اند.

این نکته مهمی است، چون امروز خیلی از کراس‌اوور‌ها فقط برای جابه‌جایی ساخته می‌شوند؛ خودرو‌هایی که از نقطه A به B می‌روند بدون اینکه کوچک‌ترین احساسی منتقل کنند. اما Junior هنوز تلاش می‌کند راننده را درگیر کند و این دقیقاً همان DNA قدیمی آلفارومئو است. داخل کابین هم همین فلسفه ادامه پیدا کرده است. کابین ترکیبی از تکنولوژی مدرن و طراحی احساسی ایتالیایی است. نمایشگر‌ها حضور دارند، اما هنوز همه‌چیز بیش از حد دیجیتالی و بی‌روح نشده است.

فرم داشبورد، زاویه کنسول و حتی نحوه قرارگیری کلید‌ها حس می‌دهد که این ماشین هنوز برای راننده طراحی شده، نه فقط برای الگوریتم‌های بازاریابی. صندلی‌ها هم حس اسپرت خوبی دارند و فضای داخلی برخلاف بسیاری از رقبا، هنوز کمی شخصیت ایتالیایی در خودش نگه داشته است. شاید بعضی متریال‌ها در حد برند‌های لوکس آلمانی نباشند، اما کابین چیزی دارد که با پلاستیک نرم و نورپردازی RGB قابل خریدن نیست؛ کاراکتر.

Top Gear در گزارشش به این نکته اشاره می‌کند که Junior بیشتر از آنکه بخواهد سریع‌ترین یا لوکس‌ترین خودرو کلاسش باشد، می‌خواهد دوست‌داشتنی باشد؛ و شاید همین مهم‌ترین ویژگی آن باشد. چون صنعت خودرو این روز‌ها بیش از حد منطقی شده است. همه‌چیز درباره بهره‌وری، مصرف سوخت، نرم‌افزار و صفحه‌نمایش است. ماشین‌ها هر روز شبیه‌تر می‌شوند و شخصیت‌ها آرام‌آرام حذف می‌شوند. اما آلفارومئو هنوز کمی احساس در طراحی خودروهایش نگه داشته است.

حتی اسم «Junior» هم انتخاب جالبی است. اسمی که به گذشته برند اشاره دارد و همزمان سعی می‌کند حس جوانی و بازیگوشی را منتقل کند و راستش برازنده این ماشین هم هست. Junior خودرویی نیست که بخواهد دنیا را تغییر دهد. نمی‌خواهد سریع‌ترین باشد، لوکس‌ترین باشد یا پیچیده‌ترین تکنولوژی جهان را داشته باشد. این خودرو فقط می‌خواهد رانندگی را دوباره کمی انسانی‌تر کند. در خیابان‌هایی که پر شده‌اند از کراس‌اوور‌های بی‌چهره، همین خودش تبدیل به ویژگی خاصی شده است.

یکی از جالب‌ترین بخش‌های گزارش Top Gear هم این است که خودرو با وجود اندازه جمع‌وجورش، هنوز حس یک آلفارومئو واقعی را منتقل می‌کند. این برای برندی مثل آلفا خیلی مهم است، چون اگر آلفارومئو شخصیتش را از دست بدهد، دیگر فقط یک خودروساز دیگر خواهد بود و دنیا واقعاً به تعداد بیشتری خودروساز بی‌روح نیاز ندارد.

جذاب‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که Junior دقیقاً در دوره‌ای متولد شده که صنعت خودرو وارد دوران گذار شده است؛ دورانی میان موتور‌های بنزینی قدیمی و آینده تمام‌برقی. برای همین این موتور هیبریدی کوچک هم خودش نماد همین دوران است؛ نه کاملاً سنتی و نه کاملاً آینده‌نگر. اما برخلاف بسیاری از خودرو‌های این دوره، Junior هنوز تلاش می‌کند احساس را قربانی تکنولوژی نکند و شاید همین باعث شود آدم‌ها عاشقش شوند.

چون عشق به خودرو همیشه منطقی نبوده است. اگر منطقی بود، هیچ‌کس برای صدای موتور، طراحی بدنه یا حس فرمان اهمیت قائل نمی‌شد. اما هنوز آدم‌هایی هستند که شب‌ها بعد از پارک کردن ماشین، چند ثانیه برمی‌گردند و دوباره نگاهش می‌کنند. آلفارومئو همیشه برای همین آدم‌ها ماشین ساخته است و Junior هم، با تمام کوچکی‌اش، هنوز همان روح قدیمی ایتالیایی را در خودش دارد؛ روحی که می‌گوید ماشین فقط وسیله نیست، بخشی از زندگی است.