فراری آمالفی؛ وقتی یک اشراف‌زاده ایتالیایی کراواتش را شل می‌کند

بعضی ماشین‌ها برای این ساخته می‌شوند که سریع باشند، بعضی‌ها برای اینکه زیبا باشند، اما گاهی یک ماشین می‌آید که انگار برای «بالغ شدن» ساخته شده؛ نه آن وحشی بی‌منطق پیست، نه آن اشراف‌زاده خشک و دست‌نیافتنی. Ferrari Amalfi دقیقاً همین است؛ یک فراری که یاد گرفته چطور همزمان هم آدم را بترساند و هم آرام کند، هم دیوانه باشد و هم قابل زندگی.

کد خبر: ۱۳۶۸۸۶۳

تاریخ: ۰۷ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۸:۰۰

به گزارش تابناک؛ داستان از جایی شروع می‌شود که فراری تصمیم می‌گیرد اشتباهات گذشته‌اش را یواشکی جمع کند. آمالفی در واقع جایگزین Roma است، همان مدلی که قرار بود دروازه ورود به دنیای فراری باشد، اما یک‌جور‌هایی همیشه یک حس نصفه‌نیمه داشت؛ زیبا بود، سریع بود، اما چیزی در آن کامل جا نیفتاده بود. حالا آمالفی آمده تا همان ایده را بگیرد و آن را بالغ‌تر، دقیق‌تر و بی‌رحم‌تر اجرا کند.

اولین چیزی که تو را نگه می‌دارد، ظاهر است. نه به این خاطر که بی‌نقص است، بلکه، چون بحث‌برانگیز است. جلوی ماشین با آن فرم کشیده و یک‌تکه‌اش، چیزی بین آینده و بی‌هویتی معلق مانده. بعضی‌ها عاشقش می‌شوند، بعضی‌ها می‌گویند این دیگر آن فراری‌ای نیست که در ذهن داشتیم؛ و راستش، هر دو گروه حق دارند. چون آمالفی عمداً آمده تا از آن چهره کلاسیک فاصله بگیرد. فراری دیگر نمی‌خواهد ماشین‌هایش «صورت» داشته باشند، می‌خواهد بیشتر شبیه یک حجم یکپارچه و سریع باشند، چیزی شبیه یک موج فلزی که در حال حرکت است.

اما وقتی از این ظاهر عبور می‌کنی و کمی عمیق‌تر می‌شوی، می‌فهمی داستان فقط طراحی نیست. زیر این بدنه، همان قلب آشنای فراری می‌تپد؛ یک موتور V۸ توئین‌توربو ۳.۹ لیتری که حالا به حدود ۶۳۰ اسب بخار قدرت رسیده. این عدد شاید روی کاغذ فقط یک عدد باشد، اما در واقعیت یعنی تو با چیزی طرفی که می‌تواند در حدود ۳.۳ ثانیه به صد کیلومتر برسد و بدون زحمت از مرز ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت عبور کند.

اما چیزی که آمالفی را متفاوت می‌کند، فقط قدرت نیست، بلکه نحوه ارائه این قدرت است. برخلاف خیلی از سوپراسپرت‌ها که یا بیش از حد تهاجمی‌اند یا بیش از حد رام، این ماشین یک تعادل عجیب دارد. در حالت‌های آرام، می‌تواند آن‌قدر نرم و قابل کنترل باشد که حتی در ترافیک شهری هم اذیتت نکند. تعلیقش دست‌انداز‌ها را می‌بلعد و موتور، بر خلاف نسل قبل، دیگر آن صدای یکنواخت و خسته‌کننده را ندارد.

اما کافی است حالت رانندگی را عوض کنی. همان‌جا، بدون هیچ مقدمه‌ای، ماشین چهره‌اش را عوض می‌کند. پاسخ گاز تیزتر می‌شود، صدا عمیق‌تر می‌شود و آن کنترل دقیق تبدیل می‌شود به یک بازی خطرناک، اما حساب‌شده. اینجا دیگر با یک GT آرام طرف نیستی؛ با یک فراری واقعی طرفی که فقط یاد گرفته چطور خودش را کنترل کند.

یکی از مهم‌ترین تغییرات آمالفی، چیزی است که شاید روی کاغذ خیلی کوچک به نظر برسد، اما در تجربه واقعی تأثیر بزرگی دارد: بازگشت دکمه‌های واقعی. بله، همان چیزی که در دنیای امروز انگار تبدیل به یک کالای لوکس شده. فراری فهمیده که آن همه تاچ و کنترل لمسی در Roma بیشتر اعصاب خردکن بود تا مدرن، و حالا در آمالفی دوباره سراغ کنترل‌های فیزیکی رفته. نتیجه؟ یک کابین که بالاخره قابل استفاده است، نه فقط قابل نمایش.

داخل ماشین، دیگر خبری از آن حس شلوغ و گیج‌کننده نیست. نمایشگر‌ها هنوز هستند، تکنولوژی هنوز پیشرفته است، اما همه‌چیز منطقی‌تر شده. راننده دیگر مجبور نیست برای ساده‌ترین کار‌ها وارد منو‌های پیچیده شود. اینجا دوباره حس کنترل واقعی به آدم برمی‌گردد، چیزی که در خیلی از ماشین‌های مدرن گم شده.

از نظر مهندسی هم آمالفی یک قدم جلوتر رفته. توربو‌ها سریع‌تر می‌چرخند، سیستم مدیریت موتور دقیق‌تر شده و حتی آیرودینامیک فعال در عقب ماشین می‌تواند بسته به شرایط، بین سه حالت مختلف تغییر کند تا هم سرعت را بالا ببرد و هم پایداری را حفظ کند. این یعنی ماشین نه‌تنها سریع است، بلکه می‌فهمد چه زمانی چطور سریع باشد؛ و اینجا می‌رسیم به بخش مهم ماجرا؛ حس. چون هرچقدر هم که از اعداد و تکنولوژی حرف بزنیم، در نهایت این حس رانندگی است که یک فراری را تعریف می‌کند.

آمالفی، برخلاف خیلی از ماشین‌های جدید که درگیر نمایش تکنولوژی شده‌اند، هنوز سعی می‌کند راننده را در مرکز توجه نگه دارد. فرمان دقیق است، واکنش‌ها طبیعی هستند و ماشین به تو اجازه می‌دهد با آن ارتباط بگیری، نه اینکه فقط از بیرون کنترلش کنی. این همان چیزی است که باعث شده خیلی‌ها بگویند این شاید یکی از لذت‌بخش‌ترین فراری‌های جاده‌ای چند سال اخیر باشد.

اما بیاییم کمی صادق باشیم. این ماشین برای ما ساخته نشده. نه برای من، نه برای تو. قیمتش در حدی است که بیشتر شبیه یک عدد تزئینی است تا یک واقعیت قابل لمس. این همان جایی است که آدم ناخودآگاه لبخند تلخی می‌زند. تو داری درباره ماشینی حرف می‌زنی که احتمال اینکه حتی از نزدیک لمسش کنی هم خیلی زیاد نیست، چه برسد به اینکه بخواهی بخری؛ و با این حال، باز هم اهمیت دارد. چون آمالفی فقط یک ماشین نیست؛ یک جهت‌گیری است. نشان می‌دهد که حتی فراری هم فهمیده اگر بخواهد در این دنیای جدید دوام بیاورد، باید کمی منطقی‌تر، کمی قابل استفاده‌تر و کمی کمتر نمایشی باشد.

در عین حال، خوشبختانه هنوز یک چیز را از دست نداده: شخصیت.

این ماشین هنوز آن حس خاص فراری را دارد. هنوز وقتی استارت می‌خورد، یک اتفاق می‌افتد. هنوز وقتی گاز می‌دهی، می‌فهمی با چیزی معمولی طرف نیستی. هنوز آن مرز باریک بین کنترل و هرج‌ومرج را حفظ کرده؛ و شاید همین، مهم‌ترین نکته درباره آمالفی باشد. این ماشین نه می‌خواهد کامل باشد، نه می‌خواهد همه را راضی کند. آمده تا نشان دهد یک فراری می‌تواند هم بالغ باشد و هم هیجان‌انگیز، هم قابل استفاده باشد و هم خطرناک.

در دنیایی که ماشین‌ها دارند بیش از حد دیجیتال، بیش از حد بی‌صدا و بیش از حد منطقی می‌شوند، آمالفی یک جور مقاومت است. نه با فریاد، نه با اغراق، بلکه با یک لبخند آرام و یک فشار محکم روی پدال گاز؛ و همین کافی است تا بفهمی هنوز همه‌چیز از دست نرفته.