اگر جی-۱۰ها از زمین بلند می‌شدند؛ جنگی که می‌توانست آسمان خلیج فارس را برگرداند

در همان روزهایی که آسمان جنوب ایران زیر رفت‌وآمد جنگنده‌های پنهان‌کار و پرنده‌های پشتیبانی آمریکا و اسرائیل نفس می‌کشید، یک سؤال آرام اما جدی بین تحلیل‌گرها می‌چرخید؛ اگر ایران چیزی داشت که بتواند این آسمان را به چالش بکشد چه می‌شد؟ نه در حد نمایش، نه در حد رهگیری‌های پراکنده، بلکه در حد یک نیروی منسجم. سناریویی که از دل همین سؤال بیرون می‌آید، ساده نیست، اما اگر بخواهیم واقع‌بینانه نگاه کنیم، داشتن دو اسکادران جنگنده J-10C می‌توانست شکل این جنگ را تغییر بدهد، نه به‌صورت کامل، اما به اندازه‌ای که معادله دیگر یک‌طرفه نباشد.

کد خبر: ۱۳۶۷۱۳۵

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۹:۲۸

به گزارش تابناک؛وقتی از دو اسکادران حرف می‌زنیم، داریم از چیزی حدود ۴۰ تا ۴۸ فروند جنگنده صحبت می‌کنیم. عددی که شاید در نگاه اول بزرگ به نظر نرسد، اما در یک میدان محدود مثل خلیج فارس و جنوب ایران، همین تعداد می‌تواند تبدیل به یک عامل تعیین‌کننده شود، به‌خصوص اگر این جنگنده‌ها فقط «هواپیما» نباشند، بلکه بخشی از یک سیستم باشند.

J-۱۰C را باید در جای درستش دید. نه یک جنگنده افسانه‌ای است، نه یک هواپیمای ساده. چیزی بین این دو است، اما با یک ویژگی مهم؛ طراحی شده برای جنگ مدرن، نه جنگ‌های قدیمی. رادار AESA، توانایی درگیری فراتر از دید، لینک داده و مهم‌تر از همه، موشکی مثل PL-۱۵. این موشک، کلید داستان است. بردی که در برخی تخمین‌ها به بیش از ۲۰۰ کیلومتر می‌رسد، یعنی درگیری دیگر نزدیک نیست. یعنی قبل از اینکه طرف مقابل حتی تو را ببیند، وارد بازی شده‌ای.

حالا این را بگذاریم کنار جغرافیای منطقه. خلیج فارس یک اقیانوس باز نیست. فضای بسته‌تری دارد، مسیر‌ها مشخص‌ترند، و فاصله‌ها کوتاه‌تر. این یعنی هر چیزی که برد بیشتری داشته باشد، ارزشش چند برابر می‌شود. اگر J-۱۰C‌ها در چنین محیطی مستقر باشند، می‌توانند بخش بزرگی از آسمان را زیر پوشش بگیرند، نه با حضور فیزیکی دائمی، بلکه با تهدید دائمی.

در سناریوی واقعی جنگ، آمریکا و اسرائیل بدون پشتوانه وارد نمی‌شوند. آواکس‌ها در فاصله امن می‌چرخند، تانکر‌ها سوخت می‌دهند و جنگنده‌ها جلوتر عمل می‌کنند. این یعنی یک زنجیره. اگر بخواهی این زنجیره را مختل کنی، لازم نیست مستقیم بروی سراغ جنگنده‌های پنهان‌کار. کافی است حلقه‌های پشتیبانی را تهدید کنی.

اینجا دقیقاً جایی است که J-۱۰C می‌تواند وارد بازی شود. با موشک‌هایی مثل PL-۱۵، این جنگنده‌ها می‌توانند آواکس‌ها و تانکر‌ها را حتی از فاصله‌های دور در خطر قرار دهند. نه لزوماً برای اینکه حتماً آنها را بزنند، بلکه برای اینکه مجبورشان کنند عقب‌تر بروند. همین عقب رفتن، یعنی کاهش پوشش راداری، یعنی کاهش زمان واکنش، یعنی کور شدن نسبی شبکه.

حالا تصور کن آواکس مجبور شود به‌جای ۳۰۰ کیلومتری، در ۵۰۰ یا ۶۰۰ کیلومتری بایستد. این فاصله، فقط یک عدد نیست. یعنی اطلاعات دیرتر می‌رسد، یعنی جنگنده‌ها باید بیشتر روی رادار خودشان حساب کنند، یعنی هماهنگی سخت‌تر می‌شود. این همان جایی است که برتری مطلق، شروع می‌کند به ترک خوردن.

از آن طرف، حضور این جنگنده‌ها یک اثر روانی هم دارد. خلبان وقتی بداند که ممکن است از فاصله‌ای که حتی فکرش را نمی‌کند هدف قرار بگیرد، مدل پروازش عوض می‌شود. محافظه‌کارتر می‌شود، فاصله را بیشتر می‌کند، و همین یعنی کاهش کارایی. جنگ فقط سخت‌افزار نیست، ذهن هم هست.

اما بیاییم کمی جلوتر برویم. درگیری مستقیم. اگر J-۱۰C‌ها وارد درگیری با F-۱۵ یا حتی F-۳۵ شوند، داستان پیچیده‌تر می‌شود. در نبرد نزدیک، همه چیز به مهارت خلبان و شرایط لحظه بستگی دارد، اما در برد‌های متوسط و دور، این رادار و موشک است که تعیین‌کننده است. J-۱۰C با رادار AESA و موشک PL-۱۵، روی کاغذ می‌تواند تهدید جدی ایجاد کند، به‌خصوص اگر اطلاعات هدف را از منابع دیگر بگیرد، مثلاً از رادار‌های زمینی.

این یعنی یک جنگنده لازم نیست خودش همه‌چیز را ببیند. می‌تواند داده بگیرد، قفل کند و شلیک کند. این مدل جنگ، همان چیزی است که در سال‌های اخیر توسعه پیدا کرده. شبکه‌محور، نه فردمحور.

اما این سناریو یک شرط مهم دارد؛ هماهنگی. اگر J-۱۰C‌ها بدون شبکه، بدون پشتیبانی و بدون اطلاعات دقیق وارد شوند، خیلی سریع تبدیل می‌شوند به هدف. اما اگر در یک ساختار درست قرار بگیرند، می‌توانند بازی را کند کنند، هزینه را بالا ببرند و مهم‌تر از همه، زمان بخرند.

در این میان، بحث تعداد هم مهم است. دو اسکادران، یعنی می‌توانی پرواز‌ها را بچرخانی. یکی در حال عملیات، یکی در حال آماده‌سازی. این یعنی حضور مداوم، نه مقطعی. در جنگ، تداوم مهم‌تر از شدت است. یک حضور دائمی، حتی اگر درگیر نشود، می‌تواند طرف مقابل را در حالت آماده‌باش نگه دارد و این خودش یک فشار است.

از زاویه دیگر، این جنگنده‌ها می‌توانستند نقش دفاعی هم داشته باشند. یعنی نه فقط برای حمله، بلکه برای جلوگیری از نفوذ. در چنین حالتی، مسیر‌های پروازی دشمن محدودتر می‌شود. مجبور می‌شود از مسیر‌های طولانی‌تر یا پرریسک‌تر استفاده کند. این یعنی کاهش کارایی عملیات.

حالا همه اینها را بگذار کنار محدودیت‌ها. J-۱۰C معجزه نمی‌کند. در برابر شبکه کامل آمریکا، هنوز در موقعیت ضعف است. اما جنگ همیشه درباره صفر و صد نیست. درباره تغییر نسبت‌هاست. اگر قبل از این، یک طرف با خیال راحت وارد می‌شد، حالا باید حساب کند. اگر قبلاً فاصله‌ها را خودش تعیین می‌کرد، حالا مجبور است واکنش نشان دهد.

در همین سناریو، حتی اگر یک یا دو درگیری جدی اتفاق بیفتد و نتیجه مشخصی هم نداشته باشد، باز هم اثرش باقی می‌ماند. چون نشان می‌دهد که آسمان دیگر بدون پاسخ نیست. این تغییر، شاید از بیرون کوچک به نظر برسد، اما در سطح عملیاتی، می‌تواند کل برنامه‌ریزی را عوض کند.

این سناریو چیزی را روشن می‌کند که خیلی‌ها نادیده می‌گیرند. در جنگ مدرن، همیشه لازم نیست برنده مطلق باشی. گاهی کافی است طرف مقابل را از حالت راحت خارج کنی. کاری کنی که هر تصمیمش با تردید همراه باشد. J-۱۰C در چنین نقشی، می‌تواند یک ابزار باشد، نه برای پیروزی سریع، بلکه برای تغییر شکل جنگ؛ و اگر این اتفاق می‌افتاد، احتمالاً آسمان آن ۴۱ روز، چیزی نبود که دیدیم. نه آرام‌تر، نه ساده‌تر، بلکه پیچیده‌تر، پرتنش‌تر و مهم‌تر از همه، غیرقابل پیش‌بینی‌تر. چیزی که در جنگ، از هر سلاحی خطرناک‌تر است.