مدرسه سازی برای میناب یا به یاد میناب؟ / نقشه راه ضروت دارد

نام میناب  که یک‌شبه بر زبان همه جاری شد؛ حال انگیزه بخش حرکت های نیک اندیشانه ای شده است که  البته نیاز به مدیریت شدن دارد.

کد خبر: ۱۳۶۷۰۷۱

تاریخ: ۲۵ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۱

شامگاه دهم فروردین ۱۴۰۵ بود که خبر حمله به مدرسه «شجره طیبه» میناب مثل زلزله ای از جنس غم، ایران را لرزاند. داغ بزرگ برای ایران و جنایتی بشری از دشمنان این سرزمین.

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، حادثه تلخ مدرسه «شجره طیبه» میناب، اگرچه قلب ایران را مجروح کرد، اما آتش همدلی و مدرسه‌سازی را در سراسر کشور شعله‌ور ساخت. موجی از خیرین، نهادهای مذهبی و حتی ورزشکاران پای کار آمدند تا یاد شهدای کودک میناب را در قالب کلاس‌های درس زنده نگه دارند.

از همان روزهای نخستین بعد از حادثه بود که «پویش فرشته‌های میناب» و انواع کمپین های مردمی به یاد دانش آموزان مینابی شکل گرفت. خیرین مدرسه‌ساز، نهادهای مذهبی، فدراسیون موتورسواری و حتی عتبه مقدسه حسینیه (ع) پای کار آمدند. عتبه با فتوای آیت‌الله العظمی سیستانی، ساخت یک مدرسه ۱۲ کلاسه کاملاً هوشمند را در میناب تقبل کرد. جامعه خیرین هم ساخت مدرسه دوم را آغاز کردند. انگار تمام ایران تصمیم گرفته بود برای میناب مدرسه بسازد.

اما خیلی زود، یک سوال جدی در میان خیرین با تجربه شکل گرفت: «آیا تمام این حجم از کمک و انگیزه، فقط باید در یک نقطه متمرکز شود؟»

از میناب، تا جای جای ایران

به موازات این شور بی‌نظیر،دغدغه مهم تری نیز شکل گرفت: «انگیزه جدید مدرسه‌سازی به یاد شهدای میناب را به مناطق محروم متعدد کشور تسری دهیم».

یک فرد مشارکت کننده در ساخت مدرسه، در صفحه شبکه اجتماعی خود نوشت: «الان خیل عظیمی از آدم‌ها می‌خواهند در میناب مدرسه بسازند به یاد کودکان شهید. توصیه‌ام ساخت در نقاط محروم دیگری از کشور است با نام کودکان میناب که در یادها بماند.»

این یک چرخش هوشمندانه بود: نگه داشتن یاد شهدای میناب، اما گسترش برکت این حرکت به نقاطی که شاید سال‌ها چشم انتظار یک مدرسه بودند.

همین فرد خیر، برای عملی شدن ایده خود، از تصمیمش برای ساخت مدرسه‌ای به نام «دنا» -به یاد ملوانان شهید ناوچه دنا- هم خبر داد. او نشان داد که می‌توان یک نام را روی یک مدرسه در یک منطقه محروم دیگر گذاشت؛ و با همین کار، هم یاد شهدا را زنده نگه داشت، هم محرومیت را عقب راند.

از یک پیشنهاد تا یک جنبش

حالا دیگر این توصیه تنها در یک توییت خلاصه نمی‌شود. کاربران فضای مجازی، گروه‌های خیریه و حتی برخی مدیران ارشد آموزش و پرورش، این ایده را مطرح می‌کنند که «پویش فرشته‌های میناب» فقط محدود به یک شهر نماند. آنها می‌گویند: «بگذارید نام کودکان میناب بر سردر مدارسی در سیستان و بلوچستان، کرمان، کهگیلویه و بویراحمد، خراسان جنوبی و دیگر نقاط محروم ایران نقش ببندد. آن وقت است که این شهدا معلمی می‌کنند در تمام طول سال‌های تحصیل، در تمام روستاهایی که تا دیروز بی‌مدرسه بودند.»

در انتظار تدبیر مسئولان

داستان مدرسه‌سازی به یاد شهدای میناب تازه شروع شده است. اما به معنای صرف ساختن مدرسه آن هم صرفا در شهر میناب نخواهد بود. چه بسا همین کمک ها در جایی دیگر و با اولویت سنجی منطقی تر به امری دیگر اختصاص یابد. اما نیت همان پاسداشت پروانه های میناب و اعلام انزجار از دشمنان انسان و ایران است.

شور مدرسه‌سازی به یاد شهدای میناب، فرصتی بی‌نظیر برای جبران عقب‌ماندگی‌های آموزشی در محروم‌ترین نقاط ایران است. اما اگر این حرکت خیرخواهانه بدون نقشه راه باشد، ممکن است برخی مناطق سیراب و برخی دیگر همچنان تشنه بمانند. اینجاست که مسئولیت سنگین وزارت آموزش و پرورش و سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور خودنمایی می‌کند.

این دو نهاد وظیفه دارند با شفاف‌سازی و اعلام اولویت‌های دقیق (بر اساس شاخص‌هایی مانند محرومیت، تراکم دانش‌آموزی، فرسودگی بناها و دوری از مراکز استان)، نقشه راهی در اختیار خیرین قرار دهند.