سرنوشت تیم‌هایی كه از تهران منتقل شدند!

بی پولی، كم توجهی، اختلافات بین نیروها و مسئولان بومی با افراد و مسئولان غیربومی، بازیكنان ناراضی كه برای بازی در تهران قرارداد امضا كرده بودند اما ناچار به بازی در شهرستان هستند، تماشاگرانی كه دغدغه شان فقط فوتبال نیست و ...

کد خبر: ۱۳۶۶۷۴

تاریخ: ۲۷ آذر ۱۳۸۹ - ۱۵:۵۸

با آمدن نفت تهران به لیگ برتر می شد، پیش بینی كرد این تیم هم به جرم حضور در پایتخت به سرنوشت تیم‌های پاس، صباباتری و پیكان دچار خواهد شد و به شهری به غیر از "تهران" منتقل می‌شود.

به گزارش مهر، در آخرین دوره مسابقات فوتبال لیگ آزادگان كه در فصل 80 - 79 برگزار شد، بحث انتقال تیم فوتبال سایپای تهران به كرج كه در آن زمان شهری از استان تهران بود، به میان آمد. سایپا در آن زمان به كرج رفت و سایپای كرج شد و امروز به سایپای البرز تغییر نام داده است.

انتقال تیم فوتبال سایپا از تهران به كرج، خاستگاه این شركت صنعتی به ضرر این تیم و فوتبال كشور نبود. چرا كه سایپا همچنان زیر نظر شركت خودروسازی سایپا فعالیت می كرد و از حمایت حداقلی مردم فوتبالدوست كرجی بهره می برد.

سایپا طی مدت فعالیت در شهر كرج همان تیم متوسط سال‌های حضور در تهران بود و در پنجمین دوره لیگ برتر با هدایت علی دایی به عنوان قهرمانی لیگ برتر رسید. در این مدت بازیكنان شاخصی از تیم فوتبال سایپا به فوتبال ایران معرفی شدند كه سرآمد آنها نفراتی چون كریم انصاری‌فرد، جواد آشتیانی، كاظم برجلو، میثاق معمارزاده، مجید غلام نژاد، مهدی امیر آبادی و ... بودند.

انتقال تیم سایپا از تهران به كرج تجربه‌ای مثبت برای فوتبال ایران بود اما مسئولان تصمیم گیرنده در ورزش و فوتبال تمایلی به تكرار این تجربه از خود نشان ندادند تا اینكه رشد فزاینده تیم‌های استان تهران باعث شد در دوره‌ای از لیگ برتر به ناگاه تعداد تیم‌های تهرانی به بیش از تعداد انگشتان یك دست برسد.

پرسپولیس، استقلال، پاس، صباباتری، سایپا و راه آهن شهرری طی دوره‌های پنجم و ششم لیگ برتر نماینده استان تهران در این مسابقات بودند و این در حالی بود كه استان‌هایی چون همدان، قم، قزوین و ... در سطح اول فوتبال باشگاهی كشور تیم نداشتند، آنهم استان هایی كه در مناسبات فوتبال ایران جایگاهی نداشته‌اند.

در هفتمین دوره لیگ برتر و با افزایش تعداد تیم‌های شركت كننده در این مسابقات از 16 تیم به 18 تیم بحث انتقال تیم‌ها از تهران به شهرهای دیگر با جدیت آغاز شد. اولین قربانی، باشگاه ریشه دار پاس بود كه در آن دوره نماد یك باشگاه تمام حرفه‌ای بود، پاس تهران كه از حیث تعداد قهرمانی شانه به شانه تیم‌های استقلال و پرسپولیس می سایید و تقابلش با این دو تیم در ورزشگاه آزادی كم از شهرآورد تهران نداشت و ده‌ها هزار تماشاگر را به ورزشگاه می كشاند.

هنوز اهالی فوتبال روزهایی را فراموش نكرده اند كه برای تماشای بازی پاس با استقلال و پرسپولیس ورزشگاه آزادی پر از تماشاگر می شد.

باشگاه پاس با پیشینه پنج قهرمانی در لیگ برتر، لیگ آزادگان و جام تخت جمشید، قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا به همدان رفت با این شعار كه فوتبال در همدان زنده شود. پاس تهران مرد، تا پاس همدان زنده شود اما كدام زندگی؟ كاظم اولیایی كه خود بانی این انتقال بود، اسیر جنگ‌های پشت پرده شد و عمر مدیریتش در همدان به دو سال نرسید. از پاس همیشه مدعی تهران كه بزرگانی چون حسن حبیبی، اصغر شرفی، همایون شاهرخی، فرامرز ظلی، مجید قفلساز، حسین فركی، فیروز كریمی، علیرضا حكیم‌زاده، وحید هاشمیان، جواد نكونام و ... را به فوتبال ایران معرفی كرد، یك تیم در همدان مانده است كه برای تماشای بازی آن امروز ورزشگاه‌های همدان پر كه نمی شود هیچ، برهوت تماشاگر است!

پاس كه به معنای واقعی باشگاه بود، مرد. تیم فوتبالش به همدان رفت. به دنبال رفتن پاس به همدان ورزش در باشگاه پاس تعطیل شد. دیگر كسی به یاد نمی آورد تیم كشتی پاس را، تیم فوتسالش را و ... . از آن پاس فقط یك ورزشگاه دستگردی مانده است با درخت‌هایی تنومند كه روزهای بزرگی پاس تهران را به یاد می آورد. پاس به همدان رفت تا پتانسیل فوتبال همدان را بالفعل كند، آیا شد آنچه آن روزها شعار می دادند؟ پاس طی سه سال فعالیت در همدان چه به آن همه افتخار و بزرگی خود افزوده است؟ آیا به راستی از پاس همدان بیش از پاس تهران حمایت شده است؟

تیم پاس به همین سادگی از تهران رفت. سال اول این تیم با وینگو بگوویچ چندان بد نتیجه نگرفت و پنجم شد. در آن روزها حلاوت و شیرینی انتقال پاس به همدان باعث شده بود، ورزشگاه قدس - با ظرفیت پنج هزار تماشاگر - مملو از تماشاگر شود. پس افرادی كه مبدع طرح انتقال تیم های تهرانی به شهرستان‌ها بودند، با این ذهنیت كه تمركز از مركز كشور باید برداشته شود و فوتبال به سراسر كشور برسد، "صبا" را هم از "باتری" جدا كردند و به استان قم سپردند.

صباباتری هم مانند پاس یك باشگاه واقعی بود. زمین تمرین اختصاصی، ورزشگاه مجهز كه مورد تایید AFC بود، امكانات مالی و ...اما همه اینها باعث نشد تا "صبا" با "باتری" بماند. این تیم به قم سپرده شد و شد "صبای قم". از تیمی كه طی چهار سال فعالیت در فوتبال ایران یك بار قهرمان جام حذفی شد و دو بار به لیگ قهرمانان آسیا صعود كرده بود، حالا چه مانده است؟

حاصل این انتقال هم به مانند پاس جذابیت برای یك سال و سكوت برای سال‌های بعد بود. در این بین ورزشگاه صباشهر متروكه شد و صباباتری هم به خاطره‌ها پیوست. حالا این سئوال مطرح می شود كه فوتبال قم از این انتقال چقدر سود برد؟ آیا فوتبال این شهر متحول شد؟ جذب تماشاگر صبا چقدر بوده است؟ آیا بازهم صبا را همچون سال های فعالیتش در فوتبال ایران در قامت یك مدعی دیده‌ایم؟

پس از رفتن پاس و صباباتری از تهران، پیكان هم رفت، آنهم چه رفتنی. انتقال پیكان به قزوین نه فوتبالدوستان قزوینی را راضی كرده و نه مسئولان این باشگاه را. فقط تیم به قزوین رفته كه آنجا بازی كند. پرورش استعداد و رشد فوتبال قزوین هم فعلا در دستور كار نیست!

آن پیكانی كه روزی گربه سیاه تیم های مدعی بود، امروز تیمی در انتهای جدول دیده می شود كه فعلا تنها هدفش ماندن در لیگ برتر است! امروز پیكان تعبیر ضرب المثل از اینجا رانده از آنجا مانده شده است كه نه در تهران جای دارد نه در قزوین. در این شرایط ایران خودرو مانند گذشته از پیكان حمایت نمی كند و مسئولان استان قزوین هم انگار دغدغه هایی بیش از فوتبال و لیگ برتر دارند، همه اینها باعث شده قزوینی های حسرت به دل داشتن تیمی در قامت یك مدعی باشند.

اهالی فوتبال هنوز وداع تیم‌های تهرانی را فراموش نكرده بودند و دلخوش به این بودند كه پروسه انتقال فوتبال از پایتخت به شهرستان‌ها متوقف شده است كه بازهم بحث جابجایی پیش آمد. این بار قرار است نفت از تهران به اراك برود.

حتما قرار است برود كه فوتبال در اراك زنده شود، استعدادهای فوتبال در استان مركزی جذب این رشته شوند، تماشای فوتبال به سرگرمی جوانان این استان هم افزوده شود و ... . درست مانند همان اتفاق‌های فرخنده‌ای كه در همدان، قم و قزوین افتاد.

درست یا غلط تیم‌ها از تهران به شهرستان‌ها می روند. می روند كه فوتبال را در خارج از تهران زنده كنند اما خودشان تا پای مرگ پیش می روند. برای همه آنهایی كه داشتن تیم در لیگ برتر سرو دست می شكستند، حلاوت و شیرینی این تیم ها برای ماه های اول است و بعد از آن مشكلات یك به یك از راه می رسند.

نفت هم می رود، چون قرار است برود. درست یا غلط می رود اما ای كاش پاس، صبا یا پیكان نشود!