بازدارندگی وقتی واقعی می‌شود که دشمن نداند دقیقاً از کجا ضربه می‌خورد

در فضای پساجنگ، اولین اشتباهی که می‌تواند یک کشور را دوباره وارد چرخه درگیری کند، اتکا به پاسخ‌های قابل پیش‌بینی است؛ همان چیزی که طرف مقابل برایش برنامه‌ریزی کرده. اگر قرار باشد در مواجهه بعدی با ایالات متحده آمریکا یا اسرائیل، صرفاً همان الگوی «حمله در برابر حمله» تکرار شود، نتیجه چیزی جز تکرار هزینه‌ها نخواهد بود. بازدارندگی واقعی، جایی شروع می‌شود که طرف مقابل دیگر نتواند رفتار تو را مدل‌سازی کند.

کد خبر: ۱۳۶۶۶۷۸

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۰۸

به گزارش تابناک؛ اگر بخواهیم بدون تعارف حرف بزنیم، مشکل اصلی در بسیاری از دکترین‌های دفاعی منطقه این است که بیش از حد قابل فهم و قابل پیش‌بینی هستند. یعنی چه؟ یعنی طرف مقابل قبل از اینکه حتی ماشه را بکشد، تقریباً می‌داند واکنش چه خواهد بود، از کجا خواهد آمد، با چه شدتی و در چه بازه زمانی. این یعنی نیمی از جنگ را از قبل باخته‌ای.

بازدارندگی هوشمند دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود؛ از شکستن این الگو. از این‌که دشمن دیگر نتواند با اطمینان بگوید «اگر این کار را بکنم، آنها آن کار را خواهند کرد». وقتی این اطمینان از بین برود، محاسبه هزینه-فایده به‌هم می‌ریزد؛ و جنگ دقیقاً همان‌جایی شکست می‌خورد که محاسبه غلط شکل بگیرد.

در مدل کلاسیک، بازدارندگی یعنی داشتن قدرت کافی برای پاسخ دادن. اما در مدل مدرن، بازدارندگی یعنی ایجاد عدم قطعیت. یعنی حتی اگر قدرتت کمتر هم باشد، بتوانی طرف مقابل را در وضعیت تردید نگه داری. تردید، از ترس هم خطرناک‌تر است. چون ترس ممکن است مدیریت شود، اما تردید، تصمیم‌گیری را فلج می‌کند.
در مواجهه با بازیگری مثل آمریکا، که سال‌هاست روی تحلیل رفتار رقبا سرمایه‌گذاری کرده، اگر الگوی رفتاری‌ات ثابت باشد، عملاً داری برایش کار می‌کنی. یعنی هر بار که واکنشت تکراری باشد، مدل‌های پیش‌بینی آنها دقیق‌تر می‌شود. نتیجه؟ دفعه بعد، حمله‌شان دقیق‌تر، هدفمندتر و کم‌هزینه‌تر خواهد بود.

پس سؤال اصلی این نیست که «چقدر می‌توانی پاسخ بدهی»، بلکه این است که «چقدر می‌توانی غیرقابل پیش‌بینی باشی».
بازدارندگی هوشمند، یک سیستم است، نه یک واکنش. سیستمی که چند ویژگی کلیدی دارد. اول از همه، تنوع در ابزار. یعنی پاسخ فقط نظامی نیست. ممکن است ترکیبی از فشار اقتصادی، عملیات سایبری، اقدامات اطلاعاتی و در نهایت اقدام محدود نظامی باشد. این تنوع باعث می‌شود طرف مقابل نتواند یک سناریوی مشخص برای واکنش تعریف کند.
دومین ویژگی، زمان‌بندی غیرخطی است. یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات این است که پاسخ را بلافاصله و در همان بازه زمانی ارائه دهی که دشمن انتظار دارد. این کار، اگرچه ممکن است در افکار عمومی «قاطع» به نظر برسد، اما از نظر استراتژیک، کاملاً قابل پیش‌بینی است. در حالی که اگر پاسخ با تأخیر، در زمان متفاوت و حتی در شرایطی غیرمرتبط ظاهری انجام شود، اثرش چند برابر می‌شود.

سومین مؤلفه، سطح‌بندی پاسخ است. یعنی همه واکنش‌ها در یک سطح اتفاق نیفتند. گاهی پاسخ باید محدود، گاهی گسترده، و گاهی اصلاً نامرئی باشد. این تغییر سطح، باعث می‌شود دشمن نتواند الگوی ثابتی استخراج کند.
در جنگ اخیر، یکی از چیز‌هایی که به‌وضوح دیده شد، تلاش طرف مقابل برای کشاندن ایران به یک الگوی مشخص بود؛ الگویی که در آن، هر حمله با یک پاسخ مستقیم و قابل اندازه‌گیری همراه باشد. این دقیقاً همان چیزی است که بازدارندگی را تضعیف می‌کند. چون وقتی پاسخ قابل اندازه‌گیری باشد، قابل مدیریت هم هست.

اما اگر پاسخ، چندلایه و غیرقابل پیش‌بینی باشد، معادله عوض می‌شود. در چنین شرایطی، حتی یک اقدام کوچک می‌تواند اثر روانی بزرگی داشته باشد. چون طرف مقابل نمی‌داند آیا این فقط یک اقدام محدود است یا شروع یک زنجیره واکنش.
نکته مهم دیگر، مدیریت ادراک است. بازدارندگی فقط در میدان واقعی اتفاق نمی‌افتد، در ذهن طرف مقابل هم شکل می‌گیرد. یعنی اگر بتوانی این تصور را ایجاد کنی که پاسخ‌هایت خارج از الگوی قابل پیش‌بینی است، حتی بدون اقدام واقعی هم می‌توانی هزینه ایجاد کنی.در اینجا، رسانه و جنگ روایت‌ها نقش کلیدی پیدا می‌کند. نه به‌عنوان ابزار تبلیغاتی، بلکه به‌عنوان بخشی از دکترین بازدارندگی. وقتی روایت‌ها به‌درستی مدیریت شوند، می‌توانند سطحی از ابهام ایجاد کنند که تصمیم‌گیری را برای طرف مقابل سخت‌تر کند.

یکی دیگر از ابعاد مهم بازدارندگی هوشمند، انعطاف‌پذیری ساختاری است. یعنی سیستم تصمیم‌گیری و اجرا باید به‌گونه‌ای باشد که بتواند سریع خودش را با شرایط جدید تطبیق دهد. اگر ساختار‌ها خشک و کند باشند، حتی بهترین ایده‌ها هم در اجرا بی‌اثر می‌شوند.
در مقابل، ساختاری که بتواند سریع تصمیم بگیرد، مسیر را تغییر دهد و ابزار مناسب را انتخاب کند، عملاً یک مزیت استراتژیک ایجاد می‌کند. این همان چیزی است که بسیاری از ارتش‌های کلاسیک در آن ضعف دارند، اما بازیگران چابک‌تر از آن استفاده می‌کنند.
در نهایت، بازدارندگی هوشمند یک بازی بلندمدت است. چیزی نیست که با یک اقدام یا یک عملیات به‌دست بیاید. نیاز به تداوم، هماهنگی و مهم‌تر از همه، درک درست از طرف مقابل دارد.
اگر بخواهیم ساده جمع‌بندی کنیم، بازدارندگی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که دشمن در سه چیز دچار تردید شود:

نیت تو، توان تو، و زمان واکنش تو.

اگر هر سه برایش قابل پیش‌بینی باشد، بازدارندگی عملاً وجود ندارد.
اما اگر حتی یکی از اینها مبهم باشد، معادله به‌هم می‌ریزد.
در دنیای امروز، جنگ‌ها کمتر با شلیک اول شروع می‌شوند و بیشتر با محاسبه اول. کشوری که بتواند این محاسبه را مختل کند، حتی بدون شلیک، یک قدم جلوتر است؛ و این دقیقاً همان جایی است که بازدارندگی از یک شعار، تبدیل به یک ابزار واقعی قدرت می‌شود.

سیدمحمدآصف