حاشیه ای قابل تامل در جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران/ زنان، چگونه رسانه ها را تسخیر می کنند؟

این روایت حماسه ای از زنان ایران است در شبهای آتشین جنگ که در برابر دشمنان و موشک های آنها، چنین راسخ، عشق به وطن را به نمایش می گذراند.

کد خبر: ۱۳۶۳۸۳۸

تاریخ: ۰۲ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۳۴

رجز خواندن در میدان نبرد، یعنی انفجار چیزی به نام اعتماد به نفس که معمولا در برابر دشمن - که چه بسا از نظر فنی قوی تر هم است-، خوانده می شود و توان فنی دشمن را به وسیله نیرویی درونی و اعتقادی عمیق به سخره می کشد.

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، صدا از میان کوچه و فضای مجازی نیمه جان؛ از  پس کوچه های شهر بلند شد؛ صدایی که نه اهل سازش بود و نه سکوت. صدای مادری بود که درست مثل مادر وهب در صحرای کربلا، پشت در خانه ایستاده بود و فرزند دلاورش را برای ایستادن در برابر متجاوز، بدرقه می کرد.

آن فیلم کوتاه، چنان شعله ای در دلها انداخت که سوختِ آن، تا دورترین نقاط این سرزمین رسید. فیلم کوتاه از مادر اردبیلی که تازه از بیمارستان آمده بود و در داغ رهبر شهیدش، اتش به لب داشت. می گفت: مثل مادر وهب، فرزندم را فدای رهبرم می کنم و آنچه را که داده ام هرگز پس نمی گیرم. می گفت: روز عاشورا نبودم، امروز که هستم... خدا شاهد است نمی گذارم این پرچم بر زمین بماند. سپس مرگ بر خاین و مرگ بر امریکا و اسرائیل سر می داد.

اما این، تنها یک صدا نبود. این، طنین یک همه  پرسی حماسی بود که در شهرهای مختلف ایران، هر بار با لهجه ای شیرین و آهنگی متفاوت، تکرار شد.

آن لحظه که فیلم در فضای مجازی پخش شد، بسیاری، بی اختیار به یاد مادران دوران دفاع مقدس افتادند؛ زنانی که تابوتها را بر دوش می کشیدند و هنوز اشک بر گونه هایشان خشک نشده بود، فریاد میزدند: «راه حسین، راه ماست.»

{$sepehr_media_2266834_700_400}

خط مقدم روایت

اما این جریان، به اردبیل و آذربایجان محدود نماند. در شهرهای متعدد کلیپ هایی با این سبک پخش شد و مادران نقش تازه تری در جنگی تازه برای خود تعریف کردند.

کارشناسان فرهنگی بر این باورند که این نقش آفرینی زنان، تحولی در مفهوم «رجزخوانی» است. رجز که در گذشته بیشتر مختص رزمندگان مرد در میدان نبرد بود، امروز به زبان مادران جاری شده است. زن ایرانی در این نبرد تمام عیار، نشان داد که می تواند هم مادر وهب باشد که فرزندش را به میدان می فرستد و هم حضرت زینب که حماسه را روایت می کند.

در اصفهان، در جمع زنان هنرمند، فیلم مادران اردبیلی بارها نقد و بررسی شد. یکی از این زنان در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، گفت: «ما که اسلحه به دست نمیگیریم، اما اسلحه هایمان را تربیت می کنیم. دشمن نمیداند که ما چقدر قدرتمندیم. ما مادرانی هستیم که با قطره قطره شیر، غیرت را به فرزندانمان نوشاندیم. رجز ما، نمردن آرمانهایمان است.»

مادران همه شهرها

همین فیلمها از شهری به شهر دیگر میچرخید.زنی در جمع فامیل، فیلم مادر تبریزی را نشان می داد و می گفت: «ببین! صدای ما به جایی میرسد.  این فیلمها رد و بدل می شود. چون ما با هم متحدیم.»

این روزها در تاریخ این جنگ ثبت خواهد شد، نه تنها عملیاتهای نظامی، که این تصاویر ماندگار از زنان حماسه سازی است که بی آنکه فرمانی در کار باشد، فرماندهی صحنه را به دست گرفتند. آنها نشان دادند که روحیه «ما میتوانیم» در عمق باورهای دینی و ملی این مردم ریشه دوانده است.

در یکی از آخرین فیلمهایی که از شمال کشور منتشر شد، مادری  با صدایی لرزان اما پرصلابت، در حالی که پرچم ایران را در دست داشت، برای دشمن رجز خواند: «تو ای دشمن که به جنگ ما آمده ای! ما مادرانی هستیم که نه از موشک می ترسیم و نه از آتش. تو اگر فرزند من را بکشی، دهها فرزند دیگر در آغوش من و امثال من، برای دفاع از خاک پرورش خواهند یافت.»

معنای رجزخوانی

در تاریخ حماسی ما یکی از مهارت‌های پهلوان زبان‌دانی او بوده است و پهلوانان همیشه یک رجزخوانی قبل از نبرد داشته‌اند. البته رجز خوانی در اصطلاح عامیانه، به معنای حرف بی عمل و گنده گویی هم به کار می رود. اما در معنای اصلی، اتفاقا بار معنایی مثبتی دارد و از اعتماد به نفسی کارآمد در برابر دشمن روایت می کند.

واقعیت این است که در جنگی که تمام ابزارهایش علیه یک ملت به کار گرفته شده، زنان ایرانی با تکیه بر میراث گرانسنگ عاشورا و میهن دوستی، انگار پرقدرت ترین پدافند غیرعامل را تشکیل داده اند. مادرانی که در سخت ترین شرایط، پرچمدار غیرت و حماسه بودند؛ مادرانی که نامشان در تاریخ این سرزمین، در کنار شیرزنان کربلا، جاودانه خواهد ماند.