مرور پروتکل دوم صهیون/

موفق شدیم به غیریهود بقبولانیم این‌ها علم و دانش است/اشخاصی که از بین ملت‌ها انتخاب می‌کنیم...

ما موفق شده‌ایم به گوییم بقبولانیم که اطلاعات نظری و تئوریک آن‌ها محصول ناب علم است. تا زمانی‌که این‌هدف ماست، باید از طریق مطبوعات خود اعتقاد به درستی نظریات و آرایشان را در آن‌ها تحکیم بخشیم. دانشمندان آن‌ها به دانشی که دارند مغرور می‌شوند و بدون آن‌که سعی کنند، برای اثبات درستی آن‌تجربیات و دانش‌ها از محک منطق کمک بگیرند، نظریه‌های خود را به مرحله اجرا در می‌آورند.

کد خبر: ۱۳۶۳۰۲۵

تاریخ: ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۷:۴۹

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، پروتکل‌های دانشوران صهیون، دربردارنده ۲۴ پروتکل یا سخنرانی است که توسط یکی از اکابر یهود و سران صهیونیسم در مجمع دانشمندان و مغزهای متفکر یهود ایراد شده‌اند. این‌پروتکل‌ها تا سال‌ها مخفی بودند و در نهایت با ترجمه‌شان به زبان انگلیسی، در دسترس مردم غیریهودی دنیا قرار گرفتند.

پروتکل‌های مورد اشاره ۲۴ فصل از چکیده تفکرات اهریمنی یهود را در رسیدن به سلطه جهانی شامل می‌شوند؛ از طریق ویران کردن روسیه ارتدوکس،‌ اروپای کاتولیک، قلمرو پاپ مسیحی و سرانجام نابودی اسلام. حکومت جهانی یهود به اعتراف خود یهودیان، همان اوتوکراسی نسل داود (مسلمان پیامبرش می‌دانند و یهودیان شاه) است و دیگر اقوام و ملل در این‌حکومت، حیواناتی بیش نیستند.

برنامه‌های حکومت یهود از سال ۱۸۹۷ عنوان پروتکل‌های صهیون را به خود گرفت و از آن‌پس این‌اصطلاح برای اشاره به آن‌ها به کار رفت.

چندروز پیش پروتکل‌های نهم، سیزدهم و هفتم صهیون را مرور کردیم که در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه هستند:

* «هرکه را بخواهیم اعدام می‌کنیم/اسلحه ما جاه‌طلبی، آزمندی، انتقام‌گیری و کینه‌توزی و بدخواهی است»

* «تفریح، شهوترانی و خانه‌های مجلل باعث انحراف ذهن‌ غیریهود می‌شود/نیاز به نان آن‌ها را خدمتگزار ما می‌کند»

* «دام‌های نامرئی دسیسه را به درون کابینه کشورها می‌کشانیم/ظاهر مذاکرات باید حرف‌های چرب و نرم باشد»

***

محورهای اصلی پروتکل دوم از پروتکل‌های صهیون از این‌قرارند:

جنگ‌های اقتصادی – شالوده‌های تفوق یهود – حکومت‌های ظاهری و «مشاوران مخفی» - موفقیت تعالیم ویرانگر – نرمش در سیاست – نقش مطبوعات – قیمت طلا و ارزش قربانیان یهود.

***

مشروح متن این‌پروتکل هم از این‌قرار است:

هدفی که ما در پی آن هستیم حکم می‌کند که در پی جنگ‌ها هیچ‌گونه تغییرات مرزی و توسعه‌طلبی جغرافیایی رخ ندهد. این‌موضوع باید حتی‌الامکان رعایت شود؛ زیرا در این‌صورت جنگ به رقابت اقتصادی تبدیل خواهد شد و این‌جاست که ملت‌ها به‌واسطه کمک‌های مالی‌ای که به آن‌ها تقدیم می‌کنیم، چاره‌ای نخواهند داشت جز این‌که به نیروی غلبه‌دهی – غلبه دهی گروهی بر گروه دیگر – و تفوق ما و نفوذ قدرت برتر پنهان پی ببرند. این‌وضع، خود به خود، هر دو گروه (طرفین جنگ) را در اختیار عمال بین‌المللی ما می‌گذارد؛ عمالی که میلیون‌ها چشم همیشه بیدار در اختیار خود دارند و میدان برای فعالیت بی‌قید و بند آن‌ها کاملا باز است. در این‌هنگام حقوق عمومی بین‌المللی ما توان از بین بردن حقوق خاص ملی را – منظور از حق، معنای متداول و معمول این‌کلمه است – پیدا می‌کند و در نتیجه، این‌امکان برایمان فراهم می‌شود که با این‌حقوق، بر ملت‌ها حکومت کنیم؛ درست همان‌طور که دولت‌ها در داخل مرزهایشان با قانون مدنی بر رعایای خویش حکم می‌رانند.

اشخاصی که از بین ملت با دقت انتخاب می‌کنیم، و چون این‌انتخاب دقیق و حساب‌شده است، آمادگی کامل آن‌ها برای خدمت داوطلبانه به ما را تضمین می‌کند، از تیپ شخصیت‌های ورزیده سیاسی نخواهند بود، تا این‌که به آسانی بتوانیم آن‌ها را در مشت خود نگه داریم و از آنان به مثابه عقاب شکاری استفاده کنیم. این‌اشخاص زیر نظر افراد دانشمند و نابغه و متخصص و با تجربه ما، به عنوان مشاور پشت پرده، کار خواهند کرد. این‌اشخاص برگزیده ما (مشاوران مخفی) از همان‌کودکی به گونه‌ای خاص تربیت و برای اداره امور جهان کاملا آماده شده‌اند – و چنان که می‌دانید – سال‌ها اطلاعات مورد نیاز خود را از روش‌های سیاسی ما و درس‌ها و تجارب تاریخ و مشاهده روند حوادث که پیاپی اتفاق می‌افتد، تغذیه کرده‌اند. اما گوییم به هیچ‌وجه قادر نیستند از مطالعات مستمر تاریخی بهره‌ای ببرند و حکمتی بیاموزند؛ بلکه فقط طریقه‌های نظری یکنواخت را پی می‌گیرند، بدون آن‌که در نتایج احتمالی حوادث تمعق و اندیشه کنند. با چنین‌وضعی دیگر نیازی نیست که به گوییم کمترین بها و اهمیتی بدهیم. پس، بگذارید به حال خود باشند تا لحظه ربودنشان فرا رسد، یا با آرزوهای خود زندگی کنند و در عالم خیال برنامه بریزند و یا با خاطرات شیرین گذشته خود سرگرم شوند. این‌ها همه باید به‌عنوان نقش اصلی آن‌ها باقی بماند.

ما موفق شده‌ایم به گوییم بقبولانیم که اطلاعات نظری و تئوریک آن‌ها محصول ناب علم است. تا زمانی‌که این‌هدف ماست، باید از طریق مطبوعات خود اعتقاد به درستی نظریات و آرایشان را در آن‌ها تحکیم بخشیم. دانشمندان آن‌ها به دانشی که دارند مغرور می‌شوند و بدون آن‌که سعی کنند، برای اثبات درستی آن‌تجربیات و دانش‌ها از محک منطق کمک بگیرند، نظریه‌های خود را به مرحله اجرا در می‌آورند. در حالی که آن‌چه به نظر آن‌ها دانش و شناخت است، در واقع چیزی نیست جز آن‌چه که عمال متخصص ما با استادی و مهارت برای آن‌ها نوشته‌اند و این‌نوشته‌ها، هم برای آن‌ فراهم آمده‌ است که اندیشه‌های آنان در جهتی که ما می‌خواهیم از آن‌ها پرتو گیرند.

مبادا، حتی برای یک‌لحظه هم فکر کنید که این‌سخنان من پوچ و بی‌اساس است! در اقداماتی که ما برای پیش‌برد نظریات داروین، مارکس و نیچه انجام دادیم، فکر کنید. تاثیر مهم رهنمودهای ما در فریفتن و به اشتباه انداختن اذهان گوییم در این‌زمینه دست کم برای خود ما یهودی‌ها باید روشن باشد.

برای آن‌که در فعالیت‌های سیاسی و کارهای اداری خود مرتکب اشتباه نشویم و پیامان نلغزد و به سر در نیاییم، باید طرز فکر، اخلاق، تمایلات و گرایش‌های ملت‌ها را مد نظر قرار دهیم و آن‌ها را جدی بگیریم.

پیروزی و موفقیت روشن ما، که اجزای آن در همه جا پراکنده شده و هر ناحیه‌ای بهره‌ای از آن را داراست، بستگی به مزاج و روحیه ملت‌هایی دارد که بر سر راه ما قرار می‌گیرند و ما با آن‌ها تماس داریم. این‌پیروزی به دست نخواهد آمد مگر آن‌که ما روش خود را، براساس قوانین و تجربیاتی که از گذشته خویش به دست آورده‌ایم و با توجه به وضع موجود، پیاده کنیم.

باید توجه داشت که امروزه دولت‌ها ابزار بسیار مهمی در اختیار دارند که در آفریدن حرکت‌های فکری و جریان‌های ذهنی به کار گرفته می‌شود. این‌ابزار همان‌مطبوعات است. کار مطبوعات، که در قبضه ما هستند، این است که نیازهای ضروری و حیاتی ملت را مطرح کنند، شکایات و درد دل‌های مردم را پخش نمایند و با آفریدن عوامل نارضایی و خشم به آن دامن بزنند. چرا که مطبوعات تجسم و مظهر پیروز شدن آزادی عقیده و بیان هستند. اما حکومت‌های گوییم نفهمیدند که چگونه از این‌ابزار استفاده کنند لذا این‌قدرت به دست ما افتاد و ما از طریق مطبوعات به آن‌قدرت حرکت‌آفرین و موثر رسیدیم، و خود همچنان پشت پرده باقی ماندیم. دست ما پر از طلاست و می‌دانیم که این‌طلا را در مقابل دریاهایی از خون و عرق‌های ریخته‌شده به دست آورده‌ایم. آری، آن‌چه کشتیم، درو کردیم. مهم نیست که ملت ما چقدر قربانی داده است، زیرا هر قربانی ما در پیشگاه خداوند با هزار قربانی گوییم برابری می‌کند.