زیدآبادی و رفراندم؛ یک‌طرفه به قاضی نرو!

اگر توافق با ایران چنان برای سرنوشت ایرانیان حیاتی است که نیاز به همه‌پرسی دارد، پس حمله نظامی به ایران یا اعمال تحریم‌های فلج‌کننده که مستقیماً معیشت و جان مردم را هدف می‌گیرد، آیا برای شهروندان امریکا حیاتی نیست که نظرشان پرسیده شود؟

کد خبر: ۱۳۵۸۷۸۵

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۹:۳۶

به گزارش تابناک به نقل از جوان؛ این روزنامه در یادداشتی به عنوان «رفراندوم به‌مثابه کودتا!» به مطلب احمد زید آبادی واکنش نشان داد.

زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشته بود که اگر مذاکرات ایران و آمریکا فایده نکرد و مساله به نقطه بحرانی رسید، حکومت ایران برای تصمیم گیری منفی و احتمالا وارد شدن در جنگ اول از مردم نظر خواهی کند و تنهایی تصمیم نگیرد. حالا روزنامه جوان پرسیده که چرا زیدآبادی همین درخواست را از دولت آمریکا نمی کند و خواهان رفراندوم برای حمله به ایران در آمریکا نمی شود!

جوان آنلاین در یادداشت خود نوشت:  «احمد زیدآبادی روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب نوشته است که «توافق مربوط به جامعه است» و «اگر پیشنهاد‌های مطرح شده بین ایران و امریکا برای دستیابی به توافق نهایتاً به نقطه بحرانی رسید، طرف ایرانی به جای هرگونه تصمیم‌گیری منفی باید جمع‌بندی مجموعه آن را به طور روشن در اختیار افکارعمومی بگذارد تا صاحب‌نظران عرصه عمومی و مردم علاقه‌مند درباره پذیرش یا عدم پذیرش آن نظر دهند و در صورت لزوم درباره آن رفراندوم برگزار شود».

رفراندوم در دیدگاه اصلاح‌طلبان کاربردی شبیه «کودتا» پیدا کرده است، کودتایی به نفع بیگانه! زیدآبادی و دوستانش در همین فقره می‌دانند که در نظرسنجی‌های اخیر ۷۵ درصد مردم امریکا مخالف حمله به ایران هستند و خود ترامپ با شعار «می‌خواهم به جنگ‌ها پایان دهم» رئیس‌جمهور شد ولی امریکای ترامپ حالا برای حمله به مرز‌های ما نزدیک شده، نه رفراندومی می‌گیرد و نه حتی به نظرسنجی‌ها اهمیت می‌دهد. ...

وقتی جریان‌های سیاسی داخلی برای تصمیمات کلان کشور که مستقیماً با امنیت ملی و منافع حیاتی ایران گره خورده است، بر برگزاری رفراندوم تأکید می‌کنند، ولی توقعی از طرف مقابل برای همراهی با نظر مردم‌شان در عدم‌تجاوز به ایران ندارند، پای یک استاندارد دوگانه به میان می‌آید.

اگر «نظر مردم» و «رفراندوم» یک اصل با تفسیر شخصی از قانون و اصلی جهان‌شمول برای مشروعیت‌بخشی به تصمیمات سرنوشت‌ساز است، چرا این اصل باید فقط در تهران معنا پیدا کند و در واشینگتن نه؟

اگر توافق با ایران چنان برای سرنوشت ایرانیان حیاتی است که نیاز به همه‌پرسی دارد، پس حمله نظامی به ایران یا اعمال تحریم‌های فلج‌کننده که مستقیماً معیشت و جان مردم را هدف می‌گیرد، آیا برای شهروندان امریکا حیاتی نیست که نظرشان پرسیده شود؟ مگر نه این‌که در امریکا نیز این تصمیمات را گروهی اندک در کاخ سفید و پنتاگون می‌گیرند و نتایج آن بعضاً حتی مغایر با نظرسنجی‌های عمومی است؟»