نگاهی به آخرین فیلم جولیا رابرتز/این‌فیلم حرکت ندارد!

با چنین‌سوژه‌ای می‌توان بازی‌های داستانی و دراماتیک مختلفی با شخصیت‌ها و موقعیت‌ها ترتیب داد. اما فیلم «بعد از شکار» هیچ‌تحرکی ندارد و سکانس‌هایش همه با دیالوگ‌گفتن و روده درازی شخصیت‌ها می‌گذرند.

کد خبر: ۱۳۵۶۱۱۵

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۸:۴۸

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، فیلم بعد از شکار (After The Hunt) محصول سال ۲۰۲۵ تازه‌ترین فیلمی است که جولیا رابرتز در آن بازی کرده و ستاره محوری فیلم محسوب می‌شود. او در حال حاضر مشغول بازی در فیلم دیگری است که سال ۲۰۲۷ اکران خواهد شد.

حضور هیچ‌کدام از بازیگران ازجمله خود رابرتز، یا اندرو گارفیلد کمکی به فیلم نکرده و عنوان درام جنایی و رازآلود هم ارتباطی با فیلم ندارد. فیلم نه مخاطب را شگفت‌زده می‌کند، نه او را می‌ترساند و نه تعلیقی ایجاد می‌کند که مدتی با آن دست و پنجه نرم کند. لوکا گوادانینو فیلمساز ایتالیایی ۵۴ ساله فیلم هم به غیر از این‌فیلم، کارگردانی ۹ فیلم دیگر را در کارنامه دارد و هرچه هست، در این‌یکی حسابی خراب کرده است.

بعد از شکار، حرکت رو به جلو ندارد و به‌اصطلاح پدر تماشاگر را با کُندی‌اش در می‌آورد. تلاش شده در فرم و ساختار فیلم‌برداری کمی متفاوت عمل شود و در نماهایی که دو بازیگر گفتگوی رو در رو دارند، دوربین در لحظاتی، زاویه دید یکی به دیگری است. به جز این، فیلمبرداری ویژه و قابل توجهی در کار نیست و قاب‌بندی چشم‌نواز و ویژه‌ای نمی‌بینیم. جولیا رابرتز ۵۸ ساله هم که احتمالا به‌عنوان برگ برنده در ترکیب بازیگران قرار داده شده، انگار به سن بازنشستگی نزدیک می‌شود و گویی از بازی‌کردن خسته شده است.

کلیت قصه درباره چند استاد کالج است که در گردهمایی‌هایشان حرف‌های فلسفی می‌زنند. یکی از اهالی قصه مدعی می‌شود دیگری به او تجاوز کرده و همین‌ماجرا بهانه‌ای برای کند و کاو گذشته جولیا رابرتز می‌شود. با چنین‌سوژه‌ای می‌توان بازی‌های داستانی و دراماتیک مختلفی با شخصیت‌ها و موقعیت‌ها ترتیب داد. اما فیلم «بعد از شکار» هیچ‌تحرکی ندارد و سکانس‌هایش همه با دیالوگ‌گفتن و روده درازی شخصیت‌ها می‌گذرند. اولین‌نمایش این‌فیلم بخش خارج از مسابقه هشتاد و دومین جشنواره ونیز در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ بود. بعد هم رتبه‌های پایینی در نظرسنجی‌های IMDB ، Letterboxd  و Rotten Tomatoes کسب کرد.

درباره واژه و عبارت روشنفکری، همیشه قضاوت‌های اشتباه و نادرستی وجود داشته و البته تولد خود این‌واژه هم محل بحثی است که نمی‌خواهیم این‌جا بازش کنیم. اما اگر بنا بر اطوارهای معمول هنر و سینما و کلیشه‌ای به‌نام «فیلم روشنفکری» به قضیه نگاه کنیم، کارگردان این‌فیلم تلاش کرده اثری روشنفکری درست کند و در این‌زمینه نتوانسته چفت و بست‌های فیلمنامه‌ای معمایی و جنایی را با اثری روشنفکری هماهنگ کند. در نتیجه فیلمش، گنگ، خسته‌کننده و بی‌سروته از آب درآمده است.

صادق وفایی