سایه ترامپیسم تا سال ۲۰۳۲ خواهد ماند!

نفوذ رئیس‌جمهور آمریکا به‌گونه‌ای در ساختار سیاسی این کشور نهادینه شده که حتی پس از پایان رسمی دوره دوم او، جانشینش عملاً در سایه «دوره سوم ترامپ» حکمرانی خواهد کرد.

کد خبر: ۱۳۵۲۸۸۵

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۷:۱۹

نشریه آمریکایی در مقاله‌ای تصریح می‌کند که نفوذ «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا بر سیاست این کشور احتمالاً فراتر از پایان رسمی دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش ادامه خواهد یافت؛ صرف‌نظر از اینکه خود او تمایلی به ماندن در قدرت داشته باشد یا نه.

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، نشریه «پالتیکو» در این گزارش می‌نویسد: سلطه ترامپ چنان به‌صورت ساختاری در نظام سیاسی آمریکا نهادینه شده که جانشین او عملاً در سایه «دوره سوم ترامپ» حکمرانی خواهد کرد، دوره سومی که نه به‌صورت حقوقی، بلکه از رهگذر سیاست‌ها، رویه‌ها و فرهنگ سیاسی به‌جامانده از دولت دوم ترامپ شکل گرفته است.

پالتیکو می‌نویسد یکی از راه‌های سنجش میزان تأثیر ترامپ، مقایسه تاریخی است. این مقاله استدلال می‌کند اگر ترامپ دوره دوم خود را کامل کند، تا ژانویه ۲۰۲۹ به مدت ۱۴ سال چهره غالب سیاست آمریکا در قرن بیست‌ویکم خواهد بود؛ رقمی که حتی از سلطه ۱۲ ساله «فرانکلین روزولت» در قرن بیستم نیز فراتر می‌رود. از این منظر، مقاله تأکید می‌کند ترامپ در مسیر تغییر ماهیت حکومت‌داری آمریکا و رابطه این کشور با جهان، عمیق‌تر از هر رئیس‌جمهور دیگری در دهه‌های اخیر گام برداشته است.

به‌نوشته پالتیکو، این واقعیت به‌شدت بر مناظرات درون‌حزبی دموکرات‌ها در آستانه انتخابات ۲۰۲۸ سایه خواهد انداخت. دموکرات‌ها نه‌تنها برای کسب نامزدی ریاست‌جمهوری رقابت خواهند کرد، بلکه خود را مأمور انجام یک وظیفه تاریخی می‌بینند: پایان دادن به آنچه مقاله از آن به‌عنوان «لحظه ترامپ» یاد می‌کند. با این حال، پالتیکو می‌نویسد این مأموریت دموکرات‌ها را در برابر یک دوگانه دشوار قرار می‌دهد؛ یا باید مدام درباره ترامپ سخن بگویند تا خود را در تقابل با او تعریف کنند، یا به‌طور خودآگاه و نه‌چندان باورپذیر بکوشند از بردن نام او پرهیز کنند؛ رویکردی که به‌گفته مقاله بعید است موفق باشد.

دومین مراسم تحلیف ترامپ

این مقاله تأکید می‌کند سیاست‌ها و شیوه بی‌ثبات‌کننده اجرای آن‌ها توسط ترامپ، تقریباً به‌طور اجتناب‌ناپذیری بر کارزار انتخاباتی و دوره نخست جانشین او مسلط خواهد بود. پالتیکو می‌افزاید این تأثیر حتی ممکن است در صورت پیروزی یک رئیس‌جمهور دموکرات، شدیدتر از یک جانشین جمهوری‌خواه باشد. از این منظر، مقاله نتیجه می‌گیرد ترامپ عملاً بدون نقض قانون اساسی یا تلاش برای باقی‌ماندن در قدرت، به یک دوره سوم راه خواهد یافت.

پالتیکو می‌نویسد برخی دموکرات‌ها ممکن است بر اقدامات نمادین برای بازگرداندن وضعیت پیش از ترامپ تمرکز کنند؛ اقداماتی که هدف آن‌ها معکوس‌سازی روند مخرب دوران ترامپ است. اما به گزارش رسانه آمریکایی، چنین رویکردی رئیس‌جمهور جدید را در روزها، ماه‌ها و حتی سال‌های آغازین زمامداری‌اش در گذشته محبوس خواهد کرد، به شکلی که او فرصتی برای نگاه به آینده نخواهد داشت. پالتیکو هشدار می‌دهد دستورکاری که بر «ترمیم میراث ترامپ» متمرکز باشد، خطر گرفتار شدن در گذشته را به همراه دارد.

در مقابل، این مقاله می‌افزاید برخی دیگر از دموکرات‌ها ممکن است آگاهانه از این نبردهای نمادین فاصله بگیرند و بر موضوعات آینده‌محور مانند مسکن مقرون‌به‌صرفه و امنیت اقتصادی تمرکز کنند. با این حال، پالتیکو تصریح می‌کند این مناقشات نمادین تنها بخش کوچکی از پرسش‌های اساسی‌تری هستند که ترامپ وارد دستورکار سیاسی آمریکا کرده است.

به‌نوشته این مقاله، سیاست مهاجرت یکی از چالش‌های اصلی در این زمینه است. هرچند انتقاد از رفتارهای سخت‌گیرانه ترامپ آسان به نظر می‌رسد، اما پالتیکو می‌گوید پاسخ دادن به این پرسش دشوارتر است که آیا یک رئیس‌جمهور دموکرات سیاست‌های مرزی دوره ترامپ را که به کاهش چشمگیر عبورهای غیرقانونی انجامیده، لغو خواهد کرد یا آن‌ها را با اصلاحاتی حفظ می‌کند؟ همین ابهام درباره تعرفه‌های تجاری دوره ترامپ نیز وجود دارد، به‌ویژه در ایالت‌های صنعتی که حمایت از سیاست‌های حمایتی در آن‌ها پایگاه اجتماعی دارد.

نخستین تحلیف ترامپ

پالتیکو تأکید می‌کند رویکرد ترامپ به ملی‌گرایی اقتصادی، مرزهای سنتی حزبی را مخدوش کرده است. به‌گفته این مقاله، بخش‌هایی از سیاست اقتصادی ترامپ ــ مانند اولویت دادن به مداخله دولت مرکزی و انتخاب برندگان اقتصادی ــ با ایده‌هایی همپوشانی دارد که ریشه در جناح کارگری حزب دموکرات دارد. از این رو، مقاله این پرسش را مطرح می‌کند که آیا جانشین دموکرات ترامپ واقعاً تمایل خواهد داشت این رویکردها را به‌طور کامل کنار بگذارد یا نه.

این مقاله همچنین می‌نویسد میراث ترامپ به هنجارهای قدرت ریاست‌جمهوری نیز گسترش یافته است. پالتیکو استدلال می‌کند ترامپ نظریه‌ای از قدرت اجرایی را تثبیت کرده که بر اساس آن، رئیس‌جمهور مجاز است تا حد امکان اعمال قدرت کند و تنها مهارکننده‌های واقعی او استیضاح یا شکست انتخاباتی هستند. به‌گفته مقاله، هر میزان اختیاری که در پایان دوره ترامپ برای او باقی بماند، احتمالاً توسط جانشینش ــ فارغ از وابستگی حزبی ــ حفظ و به‌طور کامل به کار گرفته خواهد شد.

پالتیکو می‌افزاید حتی حوزه‌هایی که معمولاً با «بازگرداندن هنجارها» همراه دانسته می‌شوند، مانند روابط با متحدان، نیز از میراث ترامپ متأثر خواهند بود. هرچند جانشینان احتمالی وی ممکن است در ظاهر از اهمیت اتحادها سخن بگویند، اما مقاله تأکید می‌کند بعید است کسی بخواهد با عقب‌نشینی از اصرار ترامپ بر افزایش سهم متحدان در هزینه‌های دفاعی، خود را در معرض هزینه سیاسی داخلی قرار دهد.

در نهایت، پالتیکو نتیجه می‌گیرد نفوذ پایدار ترامپ از آن روست که ظهور او یک انحراف گذرا نبوده، بلکه نماینده یک جنبش سیاسی نسل‌ساز است. این مقاله با اشاره به تجربه‌های تاریخی می‌نویسد جنبش‌های سیاسی معمولاً نه با طرد کامل، بلکه با پذیرش بخشی از آن‌ها توسط جانشینان پایان می‌یابند. با این حال، پالتیکو تصریح می‌کند لحن آتش‌افروزانه ترامپ و فرهنگی که پیرامون او شکل گرفته، تحقق چنین مسیری را دشوار کرده است.

در جمع‌بندی، پالتیکو تأکید می‌کند ماندگارترین میراث ترامپ نه الزاماً در یک سیاست مشخص، بلکه در بازتعریف قدرت ریاست‌جمهوری و هنجارهای سیاسی نهفته است؛ میراثی که به‌گفته این نشریه، باعث می‌شود مناقشه بر سر «ترامپیسم» مدت‌ها پس از خروج ترامپ از قدرت نیز ادامه یابد و بر سیاست آمریکا اثرگذار باشد.