لطفا این‌فیلم را در تلویزیون اکران کنید!

هنر فرماندهی حاج‌احمد که در این‌فیلم هم تصویر شده، در مهربانی و صبر و حوصله‌اش خلاصه می‌شود که به‌جای حذف نگاه دولتی و در مواقعی سنگ‌انداز، با مهربانی آن‌نگاه را در خود حل کرده و اجازه می‌دهد پس از پیداکردن موقعیت صحیح، نگاه دولتی هم مشغول خدمت‌رسانی و طراحی برای تخلیه مجروحان شود.

کد خبر: ۱۳۵۱۱۵۱

تاریخ: ۲۴ دی ۱۴۰۴ - ۰۰:۰۴

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، مدتی از آغاز اکران عمومی فیلم سینمایی «احمد» به کارگردانی امیرعباس ربیعی می‌گذرد؛ فیلمی که با وجود خوب‌بودنش، شرایط روزهای اخیر و اغتشاشات سازماندهی‌شده موساد در خیابان‌های کشور، باعث کمتر دیده‌شدنش شده است.

فیلم‌ «احمد»، با وجود حضور یک‌فرمانده رزمنده در مرکز داستانش، یک‌اکشن جنگی نیست اما از ابتدا تا انتهای قصه‌اش، خوب چیده و پرداخته شده و مخاطب را رها نمی‌کند. شاید در وهله اول که طرح قصه را می‌شنویم، دچار قضاوت شویم که ای‌بابا مگر امدادرسانی به زلزله‌زده‌ها هم شد سوژه فیلم سینمایی؟ این‌مساله را می‌شود در قالب یک‌مستند نیم‌ساعته تا یک‌ساعته نشان داد! اما همین‌قضاوت اولیه اشتباه باعث می‌شود تماشای «احمد» شیرین باشد.

یکی از فواید ساخت و اکران فیلم مورد اشاره، تصویرکردن تنها یکی از خدمات فرماندهان نظامی کشور ازجمله سپاه و ارتش به مردم ایران و به‌ویژه قشر محروم‌تر است. بسیاری از خدماتی که در این‌فیلم نشان داده می‌شوند، و ایثارگری‌های صدها برابر بزرگ‌تر از این، در تاریخ انقلاب، دفاع مقدس و پس از آن وجود داشته که هنوز مردم کشور از آن‌ها خبر ندارند و در مرکزشان افرادی چون سردار سلیمانی، سردار احمد کاظمی و شهدای زنده و رفته دیگر کشور حضور دارند.

یکی از زیرمتن‌ها و پیام‌های مهم فیلم «احمد» به مخاطب که با حوصله و قدم به قدم ساخت و پرداخت شده، تقابل نگاه دولتی و اداری و نگاه جهادی و سپاهی است. سردار شهید احمد کاظمی به‌عنوان فرمانده وقت نیروی هوایی سپاه، با خبر از وقوع زلزله بم در سال ۱۳۸۲ معطل هیچ دستگاه دیگری نمانده و به‌سرعت خود را به بم رسانده است. عملیات نجات و تخلیه مجروحان به بیمارستان‌های مختلف کشور را هم ظرف ۲۴ ساعت انجام داده و در این‌بازه زمانی کوتاه، ۱۰ هزار مجروح را جابه‌جا کرده است. هنر فرماندهی حاج‌احمد که در این‌فیلم هم تصویر شده، در مهربانی و صبر و حوصله‌اش خلاصه می‌شود که به‌جای حذف نگاه دولتی و در مواقعی سنگ‌انداز، با مهربانی آن‌نگاه را در خود حل کرده و اجازه می‌دهد پس از پیداکردن موقعیت صحیح، نگاه دولتی هم مشغول خدمت‌رسانی و طراحی برای تخلیه مجروحان شود.

ایثارگری خلبانان هوانیروز و نیروی هوایی سپاه هم که در کنار هواپیماهای ترابری و باربری به تخلیه مجروحان مشغول شدند، از دیگر موضوعاتی است که روایت صحیح و سر حوصله‌اش در کنار روایت درد و رنج مردم زلزله دیده، اشک را از دیدگان مخاطب جاری می‌کند.

در روزهای جنگ ۱۲ و تجاوز رژیم جعلی صهیونیستی به خاک پاک ایران، ابتکار قشنگی انجام شد و فیلم «خدای جنگ» به کارگردانی حسین دارابی که درباره شهید حسن طهرانی‌مقدم پدر موشکی ایران ساخته شده بود، از تلویزیون پخش شد. فیلم «احمد» هم اثری شبیه و هم رده با «خدای جنگ» است. یک‌ مدال افتخار دیگر هم به سینه دارد؛ این که آذرماه ۱۴۰۳ به رغم راهیابی به بخش مسابقه پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مسلمانان، آذرماه ۱۴۰۳ با فشار نماینده پارلمان کانادا و فعالیت رسانه‌های ضد ایران، از این‌جشنواره کنار گذاشته شد.

این‌روزها که بلندگوهای یهود بین‌الملل چون شبکه تروریستی اینترنشنال مشغول سم پراکنی و آموزش ساخت کوکتل مولوتف و ابزار آتش افروزی در خیابان‌های کشور هستند و با گزارش‌ها و تحلیل‌های دروغ، به اذهان برخی از فریب خوردگان سمت و سو می‌دهند، نوبت صدا و سیماست تا با اکران عمومی «احمد»، خادمان واقعی مردم را به مردم معرفی کند. «احمد» هم مثل «خدای جنگ»، «ایستاده در غبار»، «اسفند»، «غریب»، «آسمان غرب» و دیگر فیلم‌های دفاع مقدسی سال‌های اخیر که پرتره محور بوده‌اند، درباره قهرمانان این‌سرزمین است؛ قهرمانانی که مثل رستم و سیاوش، معتلق به روزها و سال‌های خیلی دور نیستند. در همین روزها و سال‌هایی نفس کشیده‌اند که ما نفس می‌کشیم!

اگر هم صدا و سیما این‌فیلم را در این‌روزها پخش نکرد، فرصت تماشایش را در سالن سینما از دست ندهید!