سؤال از رئیس‌جمهور حمله به فرماندهی میدان است

یک فعال سیاسی اصلاح طلب می گوید: جمع‌آوری امضا برای سؤال از رئیس‌جمهور در این روزها، مانند حمله به «فرماندهی میدان» در وسط یک نبرد سخت است. رئیس‌جمهور در این روزهای دشوار، موتور محرک اداره کشور است. این همکاری کمک می‌کند تا مردم در این اوضاع نابسامان، آسیب کمتری ببینند.

کد خبر: ۱۳۵۰۳۹۵

تاریخ: ۱۷ دی ۱۴۰۴ - ۰۹:۱۸

در اوضاع بحرانی اقتصاد و در حالی که خیابان‌ها شاهد اعتراضات است چشم‌ها به تصمیم‌گیران کشور دوخته شده است. اما به جز نقش اجرایی دولت، مجلسی‌ها هم در اداره امور شراکت دارند. به خصوص نمایندگانی که پیش از ورود به بهارستان وعده‌های اقتصادی می‌دادند و شعارهایشان بیشتر از جنس معیشتی بود.

به گزارش تابناک به نقل از خبرآنلاین؛ تاکنون برخی نمایندگان برای آنکه اعلام کنند اعتراض مردم را به حق می‌دانند گفته‌اند ما هم معترضیم. اما آنها چه نقشی در این میان داشته اند؟ طرح آن‌ها برای عبور از شرایط کنونی چه بوده است؟

در این زمینه گفتگویی با حسن رسولی فعال سیاسی اصلاح طلب منتشر می شود. او اقدامات نمایشی برخی نمایندگان مثل جمع‌آوری امضا برای سوال از رئیس جمهور، آن هم در این شرایط، را به حمله به مرکز فرماندهی در یک جنگ تشبیه می‌کند و معتقد است مجلس اقلیت نمی تواند مصالح ملی را به درستی تشخیص دهد.

مشروح گفتگو با حسن رسولی را در ادامه بخوانید؛

*در بحران اقتصادی کنونی که شاهد اعتراضات خیابانی هم نسبت به اقتصاد و معیشت مردم هستیم، مجلس چه نقشی می‌تواند ایفا کند؟ به نظر می‌رسد که تاکنون طرح‌های تفنینی مناسبی دیده نشده است. از طرف دیگر نطق‌ها و تذکرات نمایندگان نیز رافع مسائل نیست. شما این موضوع را چطور ارزیابی می‌کنید؟

انباشت مشکلات قدیمی، باعث بروز بحران‌های جدی اقتصادی و اجتماعی شده است. در این شرایط، تمام ارکان حاکمیت و قوای سه‌گانه باید برای مدیریت این بحران‌ها وارد عمل شوند. هدف این است که هزینه‌ها کاهش یابد و کارایی بیشتر شود. اکنون لازم است همه نهادها فراتر از مرزبندی‌های معمول خود حرکت کنند. همکاری منسجم و هم‌صدا، باعث تقویت نظام حکمرانی می‌شود.

جمع‌آوری امضا برای سؤال از رئیس‌جمهور مثل حمله به فرمانده میدان در یک جنگ است

در حال حاضر، ده‌ها شهر کشور شاهد اعتراضات معیشتی هستند. متأسفانه این حوادث در برخی موارد با تلفات همراه بوده است. در چنین وضعیتی، انسجام برای گرفتن تصمیمات سخت و راهبردی ضروری است. برای رسیدن به این اتحاد، باید از خواسته‌های کم‌اهمیت گذشت. اما برخلاف انتظار، برخی نمایندگان به مسائل کلان توجه کافی ندارند. رفتار آن‌ها این شائبه را ایجاد می‌کند که فقط به دنبال نمایش «حامی مردم بودن» هستند.

جمع‌آوری امضا برای سؤال از رئیس‌جمهور در این روزها، مانند حمله به «فرماندهی میدان» در وسط یک نبرد سخت است. امیدوارم اکثر نمایندگان مجلس این شرایط حساس را درک کنند. آن‌ها باید با قوه مجریه و رئیس‌جمهور همراه شوند. رئیس‌جمهور در این روزهای دشوار، موتور محرک اداره کشور است. این همکاری کمک می‌کند تا مردم در این اوضاع نابسامان، آسیب کمتری ببینند.
امام میزان را رأی ملت می‌دانستند

*آقای رسولی، یک انتظاری در جامعه‌مان وجود دارد که «مجلس باید در راس امور باشد»، ولی وقتی در بزنگاه‌ها می‌بینیم، مثل همین بزنگاهی که شما هم اشاره کردید، اقدامی از مجلس شاهد نیستیم و با آن انتظار اولیه فاصله زیادی دارد. این‌طور نیست؟

عبارت «مجلس در رأس امور است» یکی از سخنان تاریخی امام خمینی (ره) است. اما به نظر من، این جمله به تنهایی نمی‌تواند تمام پیام ایشان را منتقل کند. امام در جای دیگری فرمودند «میزان، رأی ملت است» و شرکت در انتخابات را یک تکلیف دانستند.

بنابراین، مجلس زمانی واقعاً در رأس امور قرار می‌گیرد که نمایندگان آن برآمده از یک «انتخابات رقابتی و پرشور» باشند. در چنین حالتی، نمایندگان علاوه بر صلاحیت‌های فردی، از پشتوانه حداکثری مردم نیز برخوردار خواهند بود.

متأسفانه مجلس فعلی و مجالس اخیر، فاقد این ویژگی‌های مهم هستند. طبق قانون، نماینده‌ای که حتی با کمتر از ۱۰ هزار رأی انتخاب شده، حق قانون‌گذاری و نظارت دارد. اما وقتی پشتوانه اجتماعی ضعیف باشد، نماینده نمی‌تواند اولویت‌های ملی را به درستی تشخیص دهد. در نتیجه، چنین فردی به جای منافع ملی، بر خواسته‌های شخصی، صنفی یا منطقه‌ای تمرکز می‌کند.

معتقدم اگر مجلس به شکوه و عظمت خود در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ بازگردد، دوباره در رأس امور خواهد بود. اما تا زمانی که آن جایگاه بازیابی نشود، نمی‌توان انتظار داشت مجلس به عنوان قدرت برتر کشور عمل کند.
عظمت دهه ۶۰ و ۷۰ باید به مجلس بازگردد

*آقای رسولی، اگر شما در این شرایط نماینده مجلس بودید یا در راس این قوه قرار داشتید، برای عبور از وضعیت کنونی چه تصمیمی می‌گرفتید؟

در این شرایط، مجلس و هیئت‌رئیسه باید راهی بزرگ و سرنوشت‌ساز باز کنند. آن‌ها باید به نمایندگی از مردم، فضایی ایجاد کنند تا تمام توان و مسئولیت‌های حاکمیت یکپارچه شود. این هماهنگی باید فراتر از قوه مجریه باشد و تمام بخش‌های نظام را به میدان بیاورد. تنها در چنین بستری می‌توان تصمیمات سخت و راهبردی گرفت. مجلس نهادی است که از بطن مردم برخاسته است. اگر مجلس پشتوانه مردمی قوی داشته باشد، می‌تواند فاصله میان مردم و حکومت را کاهش دهد. چنین مجلسی می‌تواند در حوزه‌های سیاست داخلی، خارجی و معیشت، تصمیمات بزرگی بگیرد. این تصمیمات می‌تواند مانند پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در سال ۶۷، سرنوشت‌ساز و تعیین‌کننده  باشد.