سر برنده صلح نوبل در ونزوئلا بی‌کلاه ماند

درحالی که برخی فکر می‌کردند که ترامپ پس از دزدیدن مادورو، اپوزیسیون ونزوئلا با لیدری ماچادو را بر صدر کار این کشور برمی‌گزیند اما رییس‌جمهور آمریکا عنوان کرد که وی در کشورش احترامی ندارد.

کد خبر: ۱۳۴۹۷۴۰

تاریخ: ۱۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۰:۵۸

وقایع کشور ونزوئلا با شتاب فراوانی همراه شد. اگرچه «نیکلاس مادورو» رییس جمهور ونزوئلا به همراه همسرش توسط نیروهای دلتا آمریکا ربوده شد اما هنوز معاون و نیروهای ونزوئلایی بر سر کار هستند.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ در این میان با این که فکر می‌شد ترامپ سکان هدایت ونزوئلا را به «ماریا ماچادو» بدهد اما وی در پاسخ به سوالات خبرنگاران عنوان کرد که دستکم ماچادو را در این حوزه فاقد صلاحیت می‌داند.

ماچادو در این میان به نیرویی همراه و هماهنگ با آمریکایی‌ها بدل شده بود و وقتی جایزه نوبل سیاسی خود را دریافت کرد، ترامپ را لایق تر از خود برای اخذ جایزه صلح نوبل دانست. همچنین وی از آمریکا بارها درخواست کرده بود که به کشورش حمله نظامی کند و در تسهیل روانی و حمله به ونزوئلا و محاصره این کشور تاثیرگذار بود اما حالا دست‌هایش بیش از همه خالی است.

در همین راستا «سیاوش اردلان» خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی نوشت: «ماچادو، از رهبران اپوزسیون ونزوئلاست که در دفاع از حمله نظامی آمریکا، جایزه نوبل‌ خودش رو به ترامپ تقدیم کرد. الان ترامپ در یک کنفرانس خبری گفت ماچادو «حمایت و احترام لازم رو در ونزوئلا نداره». بعد گفت معاون مادرو اطمینان داده با ما همه جوره جوره همکاری خواهد کرد.»

ترامپ در کنفرانس خبری خود بعد از ربودن رییس‌جمهور ونزوئلا در پاسخ به این سئوال که برنامه‌ای برای تماس با ماریا ماچادو دار گفت: « نه! او زن خوبی است، ولی احترام و پشتیبانی کافی را در  کشورش ندارد.»در همین راستا، برخی از کاربران ایرانی این مسئله را عاقبت وطن فروشی ماچادو دانسته و عنوان کردند که این سرنوشت تمامی خائنان است.

در نهایت، ماجرای ماچادو بار دیگر این گزاره قدیمی سیاست را عریان کرد که قدرت‌های خارجی ناجی‌ نیستند؛ آن‌ها تا جایی همراهی می‌کنند که منافع‌شان اقتضا کند. اپوزیسیونی که خود را خرج رضایت واشنگتن کند، در بزنگاه‌ها حتی در محاسبات همان اتاق‌های فکر نیز به حاشیه رانده می‌شود.

«بی‌کلاه ماندن» سر ماریا ماچادو، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه نتیجه طبیعی شرط‌بندی بر بیگانه و عبور از مردم است؛ پایانی قابل پیش‌بینی برای پروژه‌ای که مشروعیت داخلی را با وعده‌های بیرونی تاخت زد و در لحظه حساب‌کشی، جز سکوت و انکار نصیبی نبرد.آمریکا نشان داد که به دنبال مستعمره سازی نوین است و به فکر منافع و نفت ونزوئلاست و در این راه استفاده از شعارهای فریبنده بخشی از نقشه است و این کشور به هیچ وقت هدیه‌ای برای مردم ونزوئلا ندارد.

آمریکا بار دیگر نشان داد «نجات ملت‌ها» تنها یک شعار تبلیغاتی است و آنچه در عمل دنبال می‌شود، مهار سیاسی، غارت منابع و تثبیت سلطه نوین است.
سرنوشت ماچادو هشداری است برای همه جریان‌هایی که پشت به مردم خود می‌کنند و دل به بیگانه می‌بندند؛ در این بازی، نه تاجی در کار است و نه پاداشی، سهم وابستگان تنها فراموشی و تحقیر است.