عملکرد فوتبال ایران مقابل ۵ کشور درجه دو آسیا؛ عیار از دست رفته!

تراکتور، استقلال و سپاهان در مجموع از ۱۱ بازی و ۳۳ امتیاز ممکن، تنها ۱۶ امتیاز به دست آورده‌اند. چنین عملکردی حاصل رقابت با تیم‌های بزرگ و پرستاره نیست. حریفان سه نماینده ایران تاکنون از کشور‌های امارات، عراق، بحرین، اردن و ترکمنستان بوده‌اند و همین موضوع عمق فاجعه را نمایان می‌کند.

کد خبر: ۱۳۳۸۶۸۱

تاریخ: ۱۶ آبان ۱۴۰۴ - ۱۲:۰۴

واقعیت این است که ما در این پیچ خطرناک جا مانده‌ایم؛ از فوتبال قاره عقب افتاده‌ایم و شاهد سبقت کشورهایی هستیم که از هیچ لحاظ، تناسبی با فوتبال ایران ندارند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، مسابقات فوتبال باشگاهی در قاره آسیا فصل ۲۶-۲۰۲۵ هفته چهارم خود را هم پشت سرگذاشت و حالا با متر و معیار مناسب‌تر و دقیق‌تری می‌توان عملکرد ۳ نماینده فوتبال کشورمان را زیر ذره‌بین قرار داد.

تراکتور که تنها نماینده ایران در لیگ نخبگان محسوب می‌شود در سه بازی نخست برابر ۳ حریف اماراتی قرار گرفت. شباب الاهلی، الوحده، شارجه و در بازی چهارم از الشرطه عراق میزبانی کرد. در دیداری که اسکوچیچ و شاگردانش به برتری حداقلی دست یافتند، یکی از حواشی مهم که خود را تا نزدیکی متن هم رساند، ماجرای رونمایی از چمن به اصطلاح هیبریدی ورزشگاه یادگار امام با حدود ۶۰ میلیارد تومان هزینه بود که زردی و کچلی و کیفیت پایین آن نه تنها توی ذوق زد بلکه صدای بازیکنان تیم تبریزی را هم در آورد.

سپاهان لیگ قهرمانان آسیا ۲ را با شکست ناامیدکننده برابر الحسین اردن آغاز کرد و در ادامه دو بازی رفت و برگشت مقابل آخال ترکمنستان انجام داد. هر دو دیدار به میزبانی سپاهان و در اصفهان برگزار شد و فرصتی کم‌نظیر برای طلایی پوشان بود که از آن استفاده لازم نشد. (با این توضیح که موهون باگان نماینده کشور هند به دلیل امتناع از سفر به ایران توسط ای‌اف‌سی از این گروه حذف شد). استقلال دیگر نماینده ایران در سطح دوم مسابقات، در گام نخست شکست تحقیرآمیز ۷ بر یک برابر الوصل امارات را تجربه کرد و در ادامه باخت ناباورانه‌ای برابر المحرق بحرین داشت. شاگردان ساپینتو برابر نماینده اردن بالاخره صاحب امتیاز شدند و با برد دو بر صفر و بازگشت به جدول گروه A، امیدها برای صعود را زنده نگه داشتند، هر چند در بازی برگشت مقابل الوحدات نتیجه‌ای جز تساوی بدموقع نصیب‌شان نشد.

نگاهی اجمالی به عملکرد سه نماینده فوتبال ایران در مسابقات باشگاهی فصل جاری آسیا، واقعیتی تلخ و نگران‌کننده را پیش روی‌مان قرار می‌دهد. تراکتور از ۴ بازی خود صاحب ۸ امتیاز شده، استقلال از همین تعداد بازی ۴ امتیاز دارد و اندوخته سپاهان هم ۴ امتیاز از سه بازی است. در واقع نمایندگان کشورمان در مجموع از ۱۱ بازی و ۳۳ امتیاز ممکن، تنها ۱۶ امتیاز به دست آورده‌اند که حتی کمتر از نیمی از امتیازات قابل کسب بوده است. نکته حائزاهمیت اینکه چنین عملکردی حاصل رقابت با تیم‌های بزرگ و پرستاره نیست. حریفان سه نماینده کشورمان تاکنون از کشورهای امارات، عراق، بحرین، اردن و ترکمنستان بوده‌اند و همین موضوع عمق فاجعه را نمایان می‌کند.

تا همین چند سال پیش اغلب کارشناسان برای صحبت از فوتبال ایران، ژاپن و کره‌جنوبی را ملاک ارزیابی و مبنای مقایسه قرار می‌دادند. در گذشته‌ای نه چندان دور فوتبال ایران جزو قدرت‌های آسیا محسوب می‌شد و در اغلب موارد برای عبور از تیم‌های کشورهایی که جزو درجه دوم قاره به حساب می‌آمدند، کار سخت و دشواری نداشت، اما حالا اوضاع کاملاً تغییر کرده است. تراکتور، استقلال و سپاهان که هر سه تیم‌های پرقدرت، قدیمی و پرهوادار کشورمان هستند برای کسب پیروزی برابر تیم‌هایی از کشورهایی چون بحرین و ترکمنستان هم با مشکل مواجه می‌شوند و هواداران خود را ناامید می‌کنند. این در شرایطی است که در سال‌های اخیر به خصوص پس از هزینه‌های نجومی کشورهایی چون عربستان و قطر برای خرید بازیکنان مطرح، عنوان می‌شد که فوتبال ما هم برای رقابت نیازمند هزینه‌های بیشتر است. البته که این نکته درستی است و نمی‌توان انکار کرد که با دست خالی رقابت با تیم‌های تا بن دندان مسلح، غیرممکن است اما امسال که نمایندگان کشورمان هر کدام رقمی بالغ بر ۲۰ میلیون دلار هزینه کرده‌اند، مقابل تیم‌های امارات و اردن و بحرین به مشکل خورده‌اند؛ اتفاقی عجیب و تأمل‌برانگیز.

هرچند در فوتبال امروز و شرایط فعلی، هزینه برای خرید بازیکنان خارجی مطرح و مؤثر، جزو ملزومات است اما واقعیت این است که ما در این پیچ خطرناک جا مانده‌ایم؛ از فوتبال قاره عقب افتاده‌ایم و شاهد سبقت کشورهایی هستیم که از هیچ لحاظ، تناسبی با فوتبال ایران ندارند. شاید دو دهه پیش حتی بدبین‌ترین هوادار هم فکرش را نمی کرد روزی فرا برسد که قدرت‌های فوتبال کشورمان، یارای رقابت با تیم‌های کشورهایی چون اردن، بحرین و ترکمنستان را هم نداشته باشند. کشوری که سرشار از استعداد است اما قطعا این فاکتور به تنهایی برای موفقیت کافی نیست. برای پیشرفت و توسعه فوتبال در ایران نیازمند ارکان مهمی چون زیرساخت و مدیریت کارآمد هستیم که فعلا از آن بی‌بهره‌ایم.