سامورایی های نجیب ژاپنی

تویوتا هایلندر؛ هیولای آرام تویوتا در جاده‌های ایران

در روز‌هایی که بازار خودرو ایران مملو از کراس‌اوور‌های چینی و تکراری شده، دیدن یک تویوتا صفر کیلومتر اصیل، آن هم از نوع هایبرید و دو دیفرانسیل، می‌تواند برای هر علاقه‌مند به خودرو اتفاقی هیجان‌انگیز باشد.

کد خبر: ۱۳۳۲۵۱۵

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۴۰۴ - ۱۰:۰۸

به گزارش تابناک؛نمایندگی مرکزی ایرتویا که سال‌هاست نامش با تویوتا گره خورده، این خودرو را در قالب طرح واردات ویژه جانبازان ۷۰ درصد عرضه کرده است. به همین دلیل فعلاً فقط جانبازان می‌توانند برای خرید و ثبت سفارش آن اقدام کنند. با این حال، حضور این خودرو در خیابان‌های ایران، خودش اتفاقی قابل‌توجه است؛ چرا که هایلندر بزرگ‌ترین و قوی‌ترین تویوتای صفر کیلومتر حاضر در بازار کشور به‌حساب می‌آید.

نسل چهارم تویوتا هایلندر از سال ۲۰۲۰ تولید می‌شود و همچنان در کارخانه‌های آمریکا و چین مونتاژ می‌گردد. نمونه‌هایی که وارد ایران شده‌اند، از مبدا چین هستند. تویوتا هایلندر یک شاسی‌بلند با ساختار یکپارچه بدنه و شاسی است؛ برخلاف لندکروزر که ساختار مستقل دارد. همین تفاوت باعث شده تا هایلندر سواری نرم‌تر، هندلینگ بهتر و کابینی ساکت‌تر از شاسی‌بلند‌های آفرودی سنتی داشته باشد.با طول بیش از ۴.۹ متر و فاصله محوری ۲۸۵۰ میلی‌متر، این خودرو فضای داخلی بسیار جاداری دارد. هایلندر به‌صورت استاندارد هفت‌نفره است و حتی ردیف سوم صندلی‌های آن، برخلاف بسیاری از خودرو‌های هم‌رده، برای سرنشینان بزرگسال هم قابل استفاده است. کیفیت متریال داخل کابین در نسخه‌های واردشده به ایران، بسیار بالاست و از همان نگاه اول حس اصالت و دقت ژاپنی را منتقل می‌کند.

در بخش فنی، هایلندر نسخه‌ی هایبرید E-Four به ایران آمده است؛ ترکیبی از پیشرانه بنزینی ۲.۵ لیتری تنفس طبیعی و دو موتور برقی — یکی در محور جلو و دیگری در محور عقب — که حاصل آن یک سیستم چهار چرخ محرک هوشمند است. موتور بنزینی به‌تنهایی ۱۸۶ اسب بخار قدرت دارد و کل سیستم در مجموع ۲۴۲ اسب بخار نیرو و ۳۹۱ نیوتون‌متر گشتاور تولید می‌کند. انتقال قدرت از طریق جعبه‌دنده E-CVT انجام می‌شود که ضمن ترکیب توان برقی و بنزینی، وظیفه بازیافت انرژی ترمز‌ها را هم برعهده دارد.

شتاب صفر تا صد هایلندر حدود ۹.۸ ثانیه است؛ عددی که شاید در نگاه اول چندان تهاجمی به‌نظر نرسد، اما وقتی بدانیم وزن خودرو بیش از دو تُن است و مصرف سوخت آن فقط حدود ۶ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر، به عملکرد هوشمندانه تویوتا پی می‌بریم. این خودرو با یک باک ۶۵ لیتری می‌تواند تا بیش از هزار کیلومتر مسافت را طی کند؛ ویژگی‌ای که در شرایط فعلی ایران و قیمت سوخت، ارزش دوچندانی دارد.
در تجربه رانندگی، هایلندر با سکوت، نرمی و ثباتش راننده را شگفت‌زده می‌کند. صدای موتور به ندرت وارد کابین می‌شود و هنگام حرکت با سرعت پایین، موتور بنزینی حتی خاموش است و خودرو کاملاً برقی حرکت می‌کند. فرمان نرم و سیستم تعلیق هوشمند، رانندگی با چنین خودروی بزرگی را حتی در ترافیک شهری نیز راحت و لذت‌بخش می‌سازد.

از نظر امکانات، نسخه‌های واردشده به ایران جزو تیپ‌های نسبتاً کامل هستند و فهرست بلندی از آپشن‌ها دارند. ۷ کیسه هوا، ترمز پارک برقی، اتوهولد، سقف پانوراما، صندلی‌های برقی و گرم‌کن جلو، تهویه اتومات دو و سه‌گانه، مانیتور لمسی با اپل کارپلی و اندروید اتو، فرمان برقی، آینه الکتروکرومیک و رینگ‌های ۲۰ اینچی تنها بخشی از این تجهیزات است. علاوه بر این، سامانه‌های ایمنی فعال مانند رادار خط خوان، اخطار خروج از خط، کروز کنترل تطبیقی، ترمز اضطراری خودکار و نوربالای هوشمند نیز در این خودرو وجود دارد.
هرچند در نسخه‌های فول‌تر جهانی، امکاناتی مانند سردکن صندلی، سیستم صوتی JBL و دوربین ۳۶۰ درجه هم دیده می‌شود، اما حتی نسخه‌های فعلی هم در مقایسه با اغلب خودرو‌های بازار ایران، از نظر رفاه و ایمنی در سطحی بسیار بالاتر قرار دارند.

نکته قابل‌توجه در مورد هایلندر این است که با وجود وزن زیاد و ابعاد بزرگ، مصرف سوختش تقریباً نصف بسیاری از شاسی‌بلند‌های بنزینی موجود در ایران است. سیستم هایبرید آن به‌خوبی بین توان الکتریکی و بنزینی تعادل برقرار می‌کند و در شهر‌های شلوغ با توقف و حرکت‌های مداوم، بیشترین صرفه‌جویی را دارد. همین ویژگی باعث شده تا هایلندر یکی از محبوب‌ترین کراس‌اوور‌های خانوادگی در بازار جهانی باشد.

اما با وجود تمام این ویژگی‌ها، نکته‌ای که باعث تأسف است، محدودیت عرضه این خودرو در ایران است. هایلندر نه تنها می‌تواند جایگزینی شایسته برای بسیاری از شاسی‌بلند‌های پرمصرف و بی‌کیفیت بازار باشد، بلکه حضور آن می‌توانست سطح توقع خریداران ایرانی را از خودرو‌های روز دنیا بالا ببرد. با این حال، فعلاً فقط جانبازان قادر به ثبت‌نام این خودرو از طریق ایرتویا هستند و عموم مردم از تجربه‌ی خرید آن محروم مانده‌اند.
شاید بهتر بود وزارت صمت و ایرتویا با در نظر گرفتن سهمیه‌ای خاص، امکان عرضه محدود این خودرو را برای علاقه‌مندان عادی هم فراهم می‌کردند. نه فقط به‌عنوان یک محصول لوکس، بلکه به عنوان الگویی از فناوری، ایمنی و مصرف بهینه در بازاری که سال‌هاست از خودرو‌های استاندارد جهانی بی‌بهره مانده است.‌ای کاش تویوتا هایلندر فقط در سامانه‌ی جانبازان خلاصه نمی‌شد، و دوست‌داران واقعی خودرو هم می‌توانستند لذت داشتن یکی از کامل‌ترین و هوشمندترین شاسی‌بلند‌های جهان را تجربه کنند.