گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۳۳۰۶۲

تاریخ: ۰۷ آذر ۱۳۸۹ - ۰۹:۴۹

جام جم

«افتخار در ورزش با نگاه به آينده» عنوان سرمقاله روزنامه جام جم به قلم حجت‌الله اكبر آبادي است كه در آن مي‌خوانيد:
دستيابي به مقام چهارم بازي‌هاي آسيايي در شانزدهمين دوره اين بازي‌ها در گوانگجوي چين، حكايت از سرمايه‌ها و ظرفيت‌هاي بالاي ورزش در ايران دارد. رسيدن به 20 مدال طلا، 14 نقره و 25 برنز و مجموع 59 مدال در بازي‌هاي آسيايي و قرار گرفتن بعد از 3 قدرت ورزش آسيا (چين، كره جنوبي و ژاپن) با 2 پله صعود در جدول مدالي بازي‌ها، بيانگر استعدادهاي نهفته بسياري است كه در ورزش ايران وجود دارد؛

استعدادهايي كه اگر خوب جهت داده شوند و در سرمايه‌گذاري‌هاي ورزش ديده شوند، قادرند ناشدني‌ها را نيز شدني و ممكن كرده و ورزش آسيا را به تحسين وا دارند. شايد تا ديروز كسب سومين مقام چهارمي آسيا در بزرگ‌ترين رويداد ورزش قاره براي ما رويايي دست نيافتني جلوه مي‌كرد، اما جوانان شايسته اين مرز و بوم با صرف فعل «خواستن»  در سايه ايماني قوي و اتكا به عنايات ويژه خداوند متعال، از همان آغاز بازي‌ها، حضوري گرم و توام با درخشش در عرصه بازي‌هاي گوانگجو داشتند تا با طليعه نخستين طلاها در رشته‌هاي تكواندو و ووشو و به ويژه نخستين مدال طلاي بانوي ووشوكار در اردوي ايران، مسير موفقيت و پيروزي براي قهرمانان ديگر رشته‌ها هموار شود.

هر چند كه از فرداي بازي‌هاي آسيايي دوحه 2006، رويكرد دستيابي به عنوان چهارمي بازي‌هاي آسيايي با حمايت ويژه رئيس‌جمهور مورد توجه قرار گرفت، اما واقعيت اين است كه اگر امروز صاحب اين افتخار بزرگ مي‌شويم نبايد از كار اصولي دولت‌هاي نهم و دهم در توجهات ويژه به ورزش به سادگي گذشت. به واقع دولت طي 5، 6 سال گذشته هموارهار و همراه صميمي جامعه ورزش كشور بوده است تا با حمايت‌هاي مادي و معنوي ويژه خود، دست به فرصت‌سازي‌هاي تازه‌اي براي ورزش ايران بزند.

توسعه زيرساخت‌هاي ورزش در اقصي نقاط كشور و توجه به نقاط محروم و كمتر بهره‌مند شده از مواهب ورزش، امروز زمينه‌اي را فراهم آورده است تا اقشار مختلف بتوانند از اماكن ورزشي ايجاد شده در سطح كشور استفاده بهينه به عمل آورند. براي يك نمونه ملموس بايد به مصوبات استاني هيات دولت اشاره كنيم كه براي هر شهرستان ساخت 2 سالن ورزشي ويژه بانوان و مردان را مصوب نمود تا با ايجاد فرصت‌ برابر براي نيمي از جمعيت ايران، استعدادهاي قهرماني موجود در اين بخش نيز شكوفا شوند. كسب 14 مدال طلا، نقره و برنز از سوي بانوان ايران در گوانگجو، نقش بارزي را در موفقيت كاروان ورزشي ايران در بازي‌هاي آسيايي ايفا كرد تا نتيجه سرمايه‌گذاري‌هاي ورزش در اين بخش، نتايج مثبت و ملموسي را به بار آورده باشد.

افزايش چشمگير بودجه ورزش در كنار توسعه فضاها و زيرساخت‌هاي ورزش، شرايطي را فراهم آورد تا ورزش قهرماني ايران بر بستري خوب و مستحكم شكل گرفته و برنامه‌ريزي‌ها در جهت شكوفايي قهرمانان و ورزشكاران در رشته‌هايي چون تيراندازي، دو و ميداني، ووشو، قايقراني و... شكل بگيرد. كسب مدال در قايقراني، تيراندازي و كبدي كه براي نخستين‌بار براي كشورمان به دست آمد ظرفيت‌هاي بالاي ورزش ايران در اين رشته‌ها را نيز عيان ساخت تا از همين امروز و در جهت موفقيت در بازي‌هاي آسيايي 2014 كره‌جنوبي، مسووليت‌هاي تازه‌اي پيش‌روي برنامه‌ريزان ورزش قرار گيرد. پشت سر گذاشتن قزاقستان كه در دوره قبل بازي‌ها در دوحه 24 مدال طلا گرفته بود، كار سختي بود كه نمايندگان ورزش ايران با شاهكار خود به خوبي از عهده آن برآمدند تا يك بار ديگر ثابت شود براي جوان ايراني با استعداد‌هاي وافرش، نمي‌توان سقفي قایل شد.

امروز كه بازي‌هاي آسيايي به خوبي و شادكامي براي ورزش ايران به پايان رسيده، بايد تاكيد كرد عده‌اي نبايد سوار امواج شده و موفقيت حاصله را به نام خود بنويسند. همان طور كه اشاره رفت، در كنار كوشش ورزشكاران، مربيان و جملگي خانواده بزرگ ورزش، نقش دولت و مجلس در اين موفقيت سترگ، برجسته و شفاف است و اختلافات مسئولان ورزش نبايد حلاوت اين پيروزي را به كام مردم تلخ كند. يقينا حالا كه ورزش از اين آزمون سربلند خارج شده، 2 مسووليت تازه پيش روي مسئولان سازمان تربيت بدني و كميته ملي المپيك قرار گرفته است كه بايد به آن توجه ويژه كنند:
1ـ‌ سرمايه‌گذاري بيشتر و هدفمندتر روي رشته‌هاي مدال‌آوري چون شنا، تيراندازي، تير و كمان، قايقراني، دووميداني و... كه مدال‌هاي زيادي در آنها توزيع مي‌شودو ضرورت اقتضا مي‌كند به درصد بيشتري از اين مدال‌ها چنگ بيندازيم.

2ـ پاسخگويي مثبت به مطالبات تازه جامعه ورزش بانوان كه با كسب 14 مدال در گوانگجو، پاسخي مثبت به اعتماد مسئولان ورزش دادند. بي‌شك اگر با چنين نگاهي، رويكرد به آينده ورزش را مورد توجه قرار دهيم، حتي مي‌توان از هم اكنون، به موفقيت بزرگ‌تر ورزش ايران در بازي‌هاي المپيك 2012 لندن دلگرم بود.

رسالت

«در اروپا چه مي‌گذرد؟» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمدكاظم انبارلويي است كه در آن مي خوانيد:
اروپايي‌ها پس از جنگ جهاني دوم بر آن شدند براي پيشگيري از بروز جنگ‌هاي جديد از واگرايي پرهيز و به سمت "همگرايي" حركت كنند.
اروپا منشا دو جنگ جهاني در نيمه اول قرن بيستم بود كه ميليون‌ها انسان را در اين قاره و ديگر نقاط دنيا به كام مرگ كشيد.

ريشه اصلي جنگ بحث تقسيم جهان بين سرمايه‌داران و زرسالاران بود كه دولت‌هاي اروپايي اين تقسيم را به نمايندگي از آنان انجام مي‌دادند.

تئوريسين‌هاي اتحاد اروپا به دنبال كشف فرمولي بودند كه متضمن همگرايي در اين قاره باشد. اولين گام سال 1947 برداشته شد و آن اين بود كه در اجراي طرح مارشال و استفاده از كمك‌هاي اقتصادي آمريكا مكانيسم همكاري تحت عنوان سازمان همكاري اقتصادي اروپا، باشد.
اين روند در سال 1957 تحت عنوان بازار مشترك اروپا 5 قدرت اروپايي (فرانسه، آلمان غربي، ايتاليا، بلژيك و هلند) را در بر گرفت. آنها با لغو تعرفه‌هاي گمركي بين يكديگر و رفت و آمد آزاد اتباع خود گام مهمي را برداشتند. در سال1960، اتحاديه تجارت آزاد اروپا شكل گرفت و9 كشور اروپايي كه انگليس در راس آن بود به اين اتحاديه پيوستند.

در سال 1999 آنها موفق شدند واحد پول مشتركي به نام يورو را بپذيرند و پيوندهاي اقتصادي خود را محكمتر كنند. سپس آنها در سال 2007 توانستند 31 درصد توليد ناخالص داخلي در جهان را به خود اختصاص دهند.

مبتني بر اين توافقات سياست مشترك خارجي و امنيتي نيز به عنوان دومين ستون از سه ستون اتحاديه اروپا شكل گرفت و به تدريج نهادهايي چون شوراي اتحاديه اروپا، دادگاه اروپا، كنگره اروپا، بانك مركزي اروپا و پارلمان اروپا را يكي پس از ديگري پديد آوردند.
ظاهرا همه چيز خوب پيش مي‌رفت. تقسيم قدرت و ثروت بر اساس يك مدل دقيق رياضي صورت گرفته و جواب هم داده است.

اما اين سر و صداها در اروپا چيست؟
امروز حداقل در 6 كشور اروپايي كه بنيانگذار اتحاديه اروپا هستند موج اعتصاب، تظاهرات و درگيري با پليس تقريبا همه فعاليت‌هاي اقتصادي را فلج كرده است.

مردم سالاري

«آلودگي هوا و دولتمردان» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاري به قلم حميدرضا شکوهي است كه در آن مي‌خوانيد:
كشور ما در مقابل حوادث غيرمترقبه  طبيعي همچون سيل، زلزله و موارد مشابه آن چندان مقاوم نيست. هر بار که سيل با زلزله اي در گوشه اي از کشور رخ مي دهد، تا مدتي،  موضوع مقابله با حوادث طبيعي و پيش بيني نشده مورد توجه قرار مي گيرد و پس از مدتي به دست فراموشي سپرده مي شود.

اما جالب تر- والبته تاسف آورتر- موضوع مقابله با رويدادهايي است که صددرصد در اختيار انسان است اما در مقابل آن کوتاهي مي کنيم. آلودگي  هوا يکي از اين مقوله هاست که طي سال هاي اخير بارها به شرايط حاد رسيده  و حتي موجب تعطيلي  پايتخت شده، اما هيچ اقدامي براي مقابله با آن صورت نگرفته است.

ديروز در راديو، در مورد آلودگي هوا بحث  مي کردند و وجود تعداد زيادي  از خودروهاي تک سرنشين را عامل  اصلي بروز آلودگي هوا مي دانستند. البته در اين موضوع ترديدي  نيست که خودروهاي تک سرنشين، تاثير زيادي در افزايش آلودگي هوا دارند اما در اينگونه مباحث، اغلب يک نکته، ناديده گرفته مي شود:

به راستي چرا مردم  در شهر تهران از خودروي شخصي  استفاده مي کنند؟ اگر فردي  از مسوولا ن فقط  يک بار از ناوگان حمل ونقل عمومي در تهران استفاده کرده باشد، قطعا به خود اجازه نمي دهد پيش از رفع مشکلا ت  موجود، از مردم درخواست کند با خودروهاي شخصي از منزل خارج نشوند. موضوع  بسيار ساده است:  مترو گنجايش  تمام مسافران  را ندارد  و مسافران  فعلي مترو، هر روز  فشرده شدن  در واگن ها  را تجربه مي کنند.

وضعيت اتوبوس ها هم بهتر از اين نيست و اگر بخواهيد کمي ولخرجي کنيد و تاکسي  سوار شويد، بايد آنقدر  کنار خيابان در انتظار تاکسي بمانيد  تا از تاکسي خبري شود. حال، فرض کنيد ، حجم جديدي از مسافراني که قصد دارند ديگر خودروي شخصي  خود را از خانه خارج نکنند به حجم فعلي مسافران ناوگان حمل و نقل عمومي اضافه شود.

كيهان

«سپاس، اما...» عنوان يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم حسام الدين برومند است كه در آن مي‌خوانيد:
سخنان اخير سه مقام ارشد قضايي در فاصله دو روز- در اول و دوم آذرماه 89- را بايد نقطه عطفي در رويكرد جديد مديريت كلان قضايي به حساب آورد.

اينكه دستگاه قضايي در برخورد با مجرمان موظف است و نه مختار، اينكه در دستگاه قضايي هيچ امتيازي به افراد بخاطر موقعيت اجتماعي و سياسي و نوع انتسابشان داده نخواهد شد، اينكه برخورد با سران فتنه حتمي است و از سوي ديگر اطلاع رساني شفاف و بهنگام با رعايت موازين و معذوريت هاي قانوني درباره پرونده هايي مثل پرونده متهمان سايت هاي مستهجن، پرونده مهدي هاشمي، پرونده مفاسد اقتصادي، پرونده شهلا جاهد، پرونده جنايت ميدان سعادت آباد، پرونده سكينه آشتياني، پرونده اوريف ليم، پرونده شركت بيمه، پرونده كوي دانشگاه و... از جمله محورهاي اساسي و كليدي اظهارات آيت الله آملي لاريجاني رئيس دستگاه قضا، حجت الاسلام والمسلمين رئيسي معاون اول و حجت الاسلام والمسلمين محسني اژه اي دادستان كل و سخنگوي قوه قضاييه بود كه هفته پيش با انعكاس در رسانه ها و مطبوعات موجي از اميدواري آحاد ملت را به همراه داشت.

اين خشنودي از دستگاه قضايي و اميدواري كه در آينده اي نه چندان دور عملكرد اين دستگاه به گونه اي باشد كه همه افراد جامعه بدان به منزله ملجا عدالت خواهي اعتماد داشته باشند و با احساس امنيت حق خود را مطالبه كنند بدين خاطر است كه مجموعه مديريت جديد دستگاه قضايي طي يكسال و نيم گذشته در دايره شعار و حرف متوقف نگشته و تنها به سخنداني و سخنراني مشغول نشده است بلكه در كارزار عمل اقدامات درخور تحسين و ستودني انجام داده است كه علي رغم پاره اي ضعف ها و مشكلات كهنه و ديرينه در دستگاه قضايي، اصحاب رسانه و حتي عموم مردم ثمره هاي آن تلاش ها و جهت گيري هاي صحيح و راهگشا را مشاهده كرده اند.

آنچه ظرف 17، 18ماه گذشته در قوه قضاييه مي توان استنباط كرد تغيير راهبرد اين قوه به «پيشگيري از وقوع جرم» و در عين حال «برخورد قاطع و محكم با مجرمان و قانون گريزان»  بصورت توامان است.
اتفاق مباركي كه در ذيل اين راهبرد ارزشمند و برگرفته از فقه اسلامي رخ داد ارتقاي شيوه اطلاع رساني به صورت شفاف، بهنگام و موثر بود كه عملا منجر شد از روش هاي تشريفاتي و خنثي گونه و بي خاصيت اطلاع رساني بخصوص در مورد پرونده هاي ملي و پرونده هايي كه مورد توجه و حساسيت افكار عمومي است پرهيز و اجتناب شود.

اين نكته را نيز بايد اضافه كرد كه ادبيات قاطعانه و غيرمحافظه كارانه و عزم راسخ و خلل ناپذير مقامات ارشد قضايي باعث شده تا حاشيه امن مجرمان و رانت خواران كمرنگ و كمرنگ تر شود و بدانند و باور كنند كه در صورت هرگونه تخطي و تعدي و تجاوز به حقوق ملت يا دست اندازي به بيت المال، در چنگ قانون و عدالت گرفتار خواهند شد.

تهران امروز

«سعد الحريري در سعدآباد» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم حسن هاني‌زاده است كه در آن مي‌خوانيد:
ديدار سعد الحريري، نخست وزير لبنان از جمهوري اسلامي و استقبال پرشكوهي كه از وي در كاخ سعد آباد تهران به‌عمل آمد نشانگر وجود تحولي استراتژيك ومهم در مناسبات ايران ولبنان است. سعد الحريري «40 ساله»  فرزند مرحوم رفيق الحريري نخست‌وزير سابق لبنان قبل از سفر به تهران گسترش مناسبات دو‌كشور را به سود ملت‌هاي منطقه ولبنان دانست واعلام كرد كه اين روابط مي‌تواند امنيت لبنان را تضمين كند.

اگر‌چه اين ديدار در واقع پاسخي به سفر اخير دكتر محمود احمدي‌نژاد، رئيس‌جمهوري اسلامي ايران به لبنان عنوان شده، اما زمان اين سفر با توجه به رخدادهاي اخيري كه در سطح لبنان به‌وقوع پيوسته از اهميت ويژه‌اي بر خوردار است.
اتهام‌زني دادگاه ترور رفيق الحريري، نخست وزير سابق لبنان عليه حزب‌الله بخشي از يك پروسه پيچيده امنيتي، سياسي است كه از تلاش آمريكا، رژيم صهيونيستي و چند كشور عربي واروپايي براي ايجاد فتنه در لبنان حكايت دارد.

اين دادگاه از زمان تشكيل تاكنون از مسير طبيعي و قضايي خود خارج شده و راه پر پيچ‌وخمي را براي حذف مقاومت اسلامي ومشخصا حزب‌الله لبنان طي كرد.
با اينكه سعد الحريري پس از ترورمرحوم رفيق الحريري در فوريه سال 2005 هر گز حزب‌الله لبنان را به‌طور مستقيم به دخالت در اين ترور متهم نكرده است اما آمريكا وبرخي كشورهاي عرب منطقه وي را به اتخاذ مواضعي عليه حزب‌الله تحت فشار قرار دادند.

هدف اين كشورها حذف حزب‌الله از عرصه‌هاي سياسي وامنيتي لبنان وقطع ارتباط محور تهران- دمشق بيروت است. به همين دليل آمريكا وعربستان كه در شكل‌گيري دادگاه ترور رفيق الحريري نقش اساسي دارند همواره بازيگران اصلي اين پروسه خطرناك هستند.
عربستان براي تشكيل دادگاه رسيدگي به ترور رفيق الحريري ابتدا مبلغ 350 ميليون دلار و در ميانه راه مبلغ 150 ميليون دلار ديگر هزينه كرد تا بتواند رقباي سياسي منطقه‌اي خودرا از لبنان حذف وشيعيان اين كشور را به حاشيه براند.

در چنين فرآيندي نقش جمهوري اسلامي، سوريه وحزب‌الله براي مقابله با جريان سازي‌هاي فتنه‌انگيزسياسي ورسانه‌اي در لبنان ومنطقه بيش از پيش حساس تر شد زيرا هر گونه واكنش احساسي وعجولانه اوضاع سياسي لبنان را به سمت يك بحران سوق مي‌داد.

سياست روز

«مختار بايد چه مي‌كرد؟» عنوان سرمقاله روزنامه سياست روز به قلم محمد صفري است كه در آن مي‌خوانيد:
تاريخ همواره و هميشه درس‌آموز است. درس عبرت مي‌دهد و زندگي. مي‌توان از تاريخ ياد گرفت كه چگونه بايد عمل كرد و چگونه عمل نكرد. اما همين تاريخ درس‌آموز و عبرت انگيز، در مواقعي براي برخي افراد عبرت‌آموز نمي‌شود و راهي را مي‌روند كه عبرتش در تاريخ آمده است.
مجموعه تلويزيوني مختارنامه با استفاده از تاريخ اسلام و جذابيت‌هاي بصري در همين راه گام برمي‌داردتا شايد عبرتي باشد براي همه از جمله آن دسته از اشخاصي كه بيراهه رفتند و راه را گم كردند. تاريخ را كه مصور تماشا مي‌كني به راحتي جذب مي‌شود و فهمش نيز آسان‌تر است، در صورتي كه ببينيم و عبرت بگيريم.

مختار از جمله هواداران اهل بيت و از شيعيان مولا علي(ع) است كه بيشتر مصلحت را در نظر مي‌گيرد تا تكليف و تبعيت را. در كنار او هستند آدم‌هايي كه تنها منافع خود را در نظر دارند ، اما نقش مختار ، در واقعه كربلا و پس از آن چيز ديگري است. نقش او تعيين كننده است. در ماجراي مختار هزاران اگر و اما وجود دارد.

اگر مختار مصلحت‌انديشي نمي‌كرد چه مي‌شد؟
اگر مختار تسليم نمي‌شد آيا يزيد پيروز مي‌شد؟
مختار چرا تسليم شد؟
اما اگر مختار جنگ و قيام مي‌كرد اتفاق ديگري مي‌افتاد؟

اگر مختار به سوي كاروان امام حسين حركت مي‌كرد به تكليفش عمل كرده بود؟
مختار بيشتر از عقل انساني خود براي همراهي با امام حسين(ع) استفاده مي‌كرد؟
اگر مختار از عشق خود به اهل بيت بهره مي‌جست، نتيجه چيز ديگري مي‌شد؟
و بسياري استدلال ها و اگر و اماهاي ديگر كه هر كدام نياز به پاسخ دارد كه البته سريال به بسياري از اين ابهامات پاسخ داده است.

اما اينگونه رفتار متزلزل ، چندگانه ، عقل گرايي صرف مصداق روزگار ماست.
ابن زياد براي رسيدن به اهداف شيطاني خود، فتنه‌هايي به پا كرد كه باعث شد خواص و عوام كوفه همراهاش كنند. بسياري از خواص كوفه در پاي فتنه‌ها و سياست‌هاي ابن زياد زانو زدند و خود را از همراهي حسين(ع) كنار كشيدند ، عوام هم كه وضعيتشان مشخص است.
يكسري ديگر نيز بر سر دوراهي و دودلي بودند. نه از ابن زياد حمايت مي‌كردند و نه از حسين(ع)، عده‌اي ديگر از سر دل و عشق پيش از واقعه كربلا جانشان را نثار راه حسين(ع) كردند ، همچون هاني بن عروه ، ميثم تمار،...

جمهوري اسلامي

«بي ثباتي در شبه جزيره كره» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي‌خوانيد:
درحالي كه تشنج در شبه جزيره كره روز به روز اوج مي‌گيرد، آمريكا؛ در چارچوب سياستهاي استعماري و اهداف توسعه‌طلبانه‌اش در اين منطقه، به همراه ارتش كره جنوبي از امروز دست بهك مانور نظامي چند روزه مي‌زند كه بدون ترديد اين اقدام بر تشديد دامنه بحران و تنش خواهد افزود و اين منطقه را بيش از پيش به مرز يك جنگ تمام عيار نزديكتر خواهد ساخت.
كره شمالي ضمن محكوم كردن رزمايش دريايي مشترك آمريكا و كره جنوبي، نسبت به بروز جنگ در اين منطقه هشدار داد. پيونگ يانگ اعلام كرد روزهاي هشدارهاي كلامي به پايان رسيده است و مردم و ارتش كره شمالي آماده انجام حملات مرگبار عليه كره جنوبي هستند.

از سوي ديگر مقامات كره جنوبي نيز در واكنش به مرگ 4 نفر و زخمي شدن 20 نفر در جريان حمله هفته گذشته توپخانه‌اي كره شمالي تهديد كردند "هزار برابر" پاسخ اين حمله را خواهند داد. هر چند ناظران احتمال وقوع جنگ تمام عيار در آينده نزديك در شبه جزيره كره را بعيد مي‌دانند ولي آنچه مسلم است اين است كه اكنون اين منطقه در متشنج‌ترين وضعيت پس از جنگ دو كره در 60 سال قبل قرار دارد.

حمله هفته گذشته توپخانه ارتش كره شمالي به مناطق ساحلي كره جنوبي كه در جريان آن 200 گلوله توپ شليك شد، نخستين حمله از نوع خود پس از جنگ دو كره محسوب مي‌شود. كره شمالي اين حمله را پاسخي به اقدامات تحريك آميز كره جنوبي و آمريكا دانست و تهديد كرد به حملات خود ادامه خواهد داد.

آنچنانكه مقامات نظامي واشنگتن اعلام كرده‌اند در مانور امروز، چندين ناو هسته‌اي آمريكا به همراه ناوهايي از كره جنوبي شركت دارند. آمريكايي‌ها درحالي از امروز مانور جديد نظامي خود در آبهاي شبه جزيره كره را آغاز مي‌كنند كه كمتر از دو ماه از آخرين مانور نظامي مشترك آنها مي‌گذرد.

حدود سه ماه قبل نيز يك زير دريايي كره جنوبي در آبهاي اين منطقه غرق شد و 46 ملوان كره‌اي كشته شدند كه سئول مسئوليت آنرا به عهده كره شمالي گذاشت. مدت شش دهه است شبه جزيره كره در التهاب و تنش سياسي و نظامي به سر مي‌برد كه ريشه و منشأ آن سياستهاي قدرتهاي استعماري است. اين سياستها، كره را به دو كشور مجزا و متخاصم تبديل كرد كه اين خصومت با وجود گذشت شش دهه به دليل تداوم مداخلات آمريكا، همچنان ادامه دارد و اين مداخلات مانع اصلي استقرار صلح و ثبات در اين منطقه است.

با وجود فروپاشي شوروي، آمريكائي‌ها همچنان به حضور خود در اين منطقه، به بهانه اتحاد نظامي با كره جنوبي، ادامه مي‌دهند و هم اكنون ارتش آمريكا حدود 30 هزار نيرو، و شمار زيادي ناو، ناوشكن و ساير ادوات جنگي در اين منطقه مستقر نموده است.
در اين ميان سياست آمريكا در دو دهه اخير، بر اين استوار بوده است كه كره شمالي را تهديدي براي منطقه و جهان معرفي كرده و با بزرگنمايي فعاليت‌هاي هسته‌اي اين كشور، از آن به عنوان توجيه و مستمسك حضور خود در اين منطقه استفاده كرده است.

آمريكايي‌ها هر چند مدعي هستند به دنبال راه حل سياسي براي بحران شبه جزيره كره مي‌باشند ولي عملكرد آنها ثابت كرده اين ادعاي آنان دروغ است. با شروع مذاكرات موسوم به "گفتگوهاي شش جانبه" در سه سال قبل، چنين پيش‌بيني شد كه تحولي در بحران اين منطقه صورت مي‌گيرد ولي اين مذاكرات پس از چند دور با شكست مواجه شد و كره شمالي علت آن را اتخاذ موضع مبتني بر يكجانبه گرائي، زور و قلدري از سوي آمريكا عنوان كرد.

ابتكار

«بسيج مقتدر و بسيجي مظلوم» عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم جاماسب محمدي بختياري است كه در آن مي‌خوانيد:
وقتي که در دوران کودکي در محافل شب نشيني ها و يا مجالس بزمي به سنت مرسوم وبه رسم مالوف بختياريها، بزرگان و با سوادن ايل برايمان داستان هاي شاهنامه فردوسي را مرور مي کردند و ازجنگ هاي اساطيري ورويداد هاي تاريخي برايمان مي گفتند، با بازگو کردن پيروزي ها وشکست هاي سپاهيان ايران، پس ازنقل هر داستان ويا رويدادي آرزو مي کرديم که اي کاش در متن آن داستان و يا رويداد مي بوديم و جانانه به کمک برادران مان به جنگ با دشمن مي رفتيم واز کيان واستقلال سرزمين مان دفاع مي کرديم.

هنگامي که در عزاداري هاي محرم، روحانيون و مداحان و نوحه سرايان هر کدام به سهم و صوابديد خود گوشه هايي از مظلوميت و ظلم ستيزي حسين(ع) ودين ستيزي و ستمگري يزيد، با وفور لشکريانش را برايمان نقل مي کردند، اشک ريزان حسرت مي خورديم ودر نجواهاي کودکانه خود از آفريدگار اين پرسش را مطرح مي کرديم که چرا ما را در آن دوران نيافريدي تا در رکاب مولاي مان حسين(ع) جانانه بجنگيم وداد همه مظلومان را از ستم گران تاريخ ويزيديان بگيريم. وقتي که به مدرسه مي رفتيم وبا سير در کتب تاريخي پس ازفراگيري هر درس جديدي وذکر جنگ هايي از ايران و بيگانگان، بخشي از سرزمين مان را از دست رفته مي ديديم و بدور از احساسات نوستالژيکي به هويت تاريخي خود مي نگريستيم، بلخ وسمرقند وبخارا، گنجه وساير نقاط را که تافته وبافته هويت تمدني ايران بودند را جداي از پيکر و بدور از آغوش مام وطن و در دامان بيگانه نظاره مکرديم، با ناله اي غمگنانه وحسرت آميز از درون فرياد مي زديم که آه چه تاريخ غم انگيز و حاکمان خفت باري داشتيم.

با شعله ورشدن شور و هيجانات انقلابي در درونمان توام با آمال وآرزوهاي فراوان وبلند در روياهاي معصومانه کودکي خود سير مي کرديم و از گذشته حسرت مي خورديم تا اينکه در5آذر 58 حضرت امام خميني(ره) فرمان تشکيل «بسيج مستضعفين»  را مي دهد. پس از پيدا کردن شناخت از بسيج همه آمال و آرزوهايي که در درون داشتيم و حلقه مفقوده اي که به دنبالش بوديم را در درون آن يافتيم.

با تکيه کردن به بسيج تمام دغدغه هاي ملي خود را پايان يافته تلقي مي کرديم. آن روزهاي بياد ماندني چنان براي ما لذت بخش بود که وقتي ياد و خاطره اي از آن دوران در اذهان مرور مي شود،گويا ديروز براي ما همين امروز است.بسيج پاسخي بود به نا کامي ها و تلخي ها وشکست هاي تاريخ پر درد و رنج کشورمان. بسيج پاسخي بود به فرياد تمام خلق هاي ستم ديده و رنجور و ستم کش تاريخ ايران زمين.بسيج دادرس فريادهاي طبقات فرودست اجتماعي در طول قرن ها و اعصار بود.

بسيج تسکيني بود بر همه آلام و دردها و مصائب ملي براي حسرت کشيدگان درمقابل تحقيرهاي بيگانه. چنان تسکين دهنده بودکه گويا نيرويي بود به وسعت تاريخ ايران.تصوري که از بسيج وبسيجي در اذهان تداعي مي شود، جوشيده از متن توده، برآمده ازملت، پناهگاه بي پناهان، دادخواه مظلومان،ستم ستيزان تاريخ، ساده زيستان بي تکلف، هنرمندان بي ادعا و بي چشمداشت،از جان گذ شتگان عاشق، شمع محفل بشريت د رطول تاريخ و همه خصوصيات و فضيلتهاي اخلاقي که تا کنون نيکو پنداشته شدند در درون بسيج و بسيجي تبلور عيني يافت .
با آن همه رشادتهايي که از خود نشان مي داد به همه روياها و آروزها ي ما و آنچه که در قلبهاي کوچک و پاک ما بود تحقق مي بخشيد . بسيجي ديروز قهرمان ميدان هاي جنگ بود و امرو نجابت و حيثيت او مظلومانه قرباني رقابت ها و کشمکش هاي سياسي. متاسفانه جناح هاي سياسي کشور هر کدام به گونه اي شان و منزلت بسيج را تنزل مي دهند.

يکي با پنهان شدن پشت سر بسيجي در صدد تحميل و حتي تزريق منويات و خواسته هاي سياسي خود به جامعه است و ديگري با فضا سازي هاي تبليغاتي سعي در فرو کاستن رسالت بسيج به سطح خواسته هاي مادي را دارد . زندگي و وضعيت معيشتي بسيجيان واقعي خط بطلاني است بر عقايد کساني که انگيزه هاي بسيج را مادي قلمداد مي کنند.

اگر رانت و رانت خواري در کشور رواج دارد به جرات مي توان گفت که رد پاي هيچ بسيجي در آن پيدا نمي شود .البته ممکن است بسيجي نماهايي بسيج را دست آويز خواسته هاي نفساني خود قرار دهند که هيچ کس منکر وجود چنين پديده اي نيست. تنها قشري که کمترين فساد مالي و اقتصادي را دارد و هنوز دچار آلودگي هاي دنيوي نشده است بسيجيان هستند، چرا که بسيجي بودن يک فرهنگ و يک راه است نه اشخاص حقيقي يا حقوقي.
ميدان رانت و رانت خواري و فساد اقتصادي جولانگاه آقا زاده هايي است که از مصونيت پيدا و پنهان بهره مندند نه بسيجيان مستضعفي که عاشقانه در راه وطن جنگيدند و آثار زخم هاي به جاي مانده از جنگ بر پيکر آنهاهنوز سنگيني مي کند و امروز حقوق و مزاياي يک جانباز شيميايي حتي پول داروي او هم نمي شود.

دنياي اقتصاد

«صنعت نفت در برنامه پنجم» عنوان سرمقاله‌ِ روزنامه دنياي اقتصاد به قلم دکتر محمودرضا فيروزمند است كه در آن مي خوانيد:
1- در ادامه بررسي جزئيات لايحه برنامه پنجم توسعه کشور، بالاخره مواد نفتي اين برنامه (مواد 118 تا 121) به تصويب نمايندگان مجلس شوراي اسلامي رسيد ...
... تا براي پنج سال آينده، تکليف بسياري از کساني که در خارج و داخل کشور، فرصت‌هاي سرمايه‌گذاري در صنعت نفت ايران را به‌طور مستمر رصد مي‌کنند، روشن شود. اولين نكته‌اي كه در بررسي مواد نفتي لايحه برنامه پنجم توسعه به چشم مي‌آيد آن است كه بر خلاف بند ب ماده 14 قانون برنامه چهارم توسعه که قانون‌گذار در آن به صراحت امكان استفاده از ساير «روش‌هاي مختلف قراردادي بين‌المللي»  را در كنار بيع‌متقابل مجاز دانسته بود، مواد 118 و 119 برنامه پنجم، روش «بيع متقابل»  را به عنوان ابزار قراردادي اصلي (و شايد تنها روش مجاز) جهت جذب سرمايه‌گذاري خارجي در صنعت نفت تجويز مي‌نمايند؛ امري كه بي شك آن را مي‌بايست نوعي عقب‌گرد به حساب آورد.

اما به راستي پرسش مهم اين است كه آيا بيع متقابل قادر به علاج دردهاي مزمن و عقب‌ماندگي‌هاي صنعت نفت كشور، به‌خصوص در حوزه‌هاي استراتژيکي مانند ميادين مشترك خواهد بود؟ با توجه به پيشينه نه چندان درخشان اين روش قراردادي، آيا رسيدن به اهداف ترسيم شده براي صنعت نفت در افق 1404 با تكيه بر اين روش قراردادي ممكن است؟ اين پرسش‌ها از آن دست پرسش‌هايي است که مي‌توان بدون ورود به مباحث جدي فني و قراردادي و تنها با مروري گذرا بر برخي آمار و ارقام رسمي بدان پاسخ گفت.

2- ضمن اداي احترام به تمامي کساني که در سال‌هاي كاربرد اين روش قراردادي، صنعت نفت را در پيمودن راه ناهموار توسعهاري داده‌اند، قضاوت درباره اينكه آيا در پانزده سال اخير روش بيع متقابل توانسته است ماموريت‌هاي محوله را به‌نحو احسن، به سرانجام رساند، به خوانندگان و اهل خبره سپرده، صرفا به طرح چند سوال اكتفا مي‌كنيم:  فارغ از تنگناهاي سياسي ناشي از دسيسه دشمنان خارجي -كه البته طي سي‌سال اخير هيچ‌گاه غيرقابل پيش‌بيني نيز نبوده است - بيع متقابل در ايفاي ماموريت‌هاي مستقيمي مانند توسعه صنعت نفت کشور، دستيابي صنعت به تکنولوژي روز، تربيت نيروي انساني ماهر، افزايش ضريب بازيافت و توليد صيانتي از ميادين نفتي، جبران عقب ماندگي در ميادين مشترک و بالاخره کشف و بهره برداري از ميدان‌هاي جديد نفت و گاز، چه ميزان توفيق داشته است؟

موفقيت اين روش در خصوص ماموريت‌هاي غيرمستقيمي چون حفظ و ارتقاي جايگاه ايران در اوپک و تجارت بين‌المللي انرژي و نيز حمايت و کمک به رشد و ارتقاي توانايي‌هاي پيمانکاران داخلي و شكل گيري بخش‌خصوصي توانا و رقابتي، چگونه بوده است؟ و در پايان بر فرض قابل قبول بودن كارنامه اين روش قراردادي از آغاز تاكنون، با توجه به حجم عظيم سرمايه مورد نياز براي وصول به اهداف سند چشم‌انداز، آيا اين مکانيزم قراردادي توانايي جذب چنين حجمي از سرمايه را دارد؟
3. با مروري بر سخنان سياست‌گذاران و تصميم‌سازان عرصه نفت و انرژي کشور مي‌توان نتيجه گرفت که وصول به اهدافي كه در اسناد بالادستي به‌خصوص سند چشم‌انداز براي صنعت نفت ترسيم شده است، به رقمي در حدود 400 ميليارد دلار سرمايه‌گذاري نياز دارد.

البته اين رقم مبتني بر احتساب فرصت‌هاي بالفعل و نه بالقوه صنعت نفت کشور براي جذب سرمايه است. توضيح آنكه براي مثال، در حالي كه سياست‌گذاران و مديران صنعت نفت ايران توسعه فازهاي موجود پارس جنوبي و رسيدن به ميزان برداشت فعلي قطر از اين ميدان را مستلزم جذب سرمايه‌اي در حدود 50 ميليارد دلار مي‌دانند، آمارهاي غير رسمي حاكي از آن است كه كشور قطر (شريك ما در ميدان عظيم پارس جنوبي)، در بيست سال اخير بيش از 400 ميليارد دلار در صنعت نفت و گاز خود سرمايه‌گذاري كرده كه بخش اعظم اين رقم در بخش‌هاي بالادستي، ميان دستي و پايين دستي وابسته به ميدان گنبد شمالي (پارس جنوبي) جذب شده است.

به اين ترتيب گرچه ممکن است با سرمايه‌اي حدود 50 ميليارد دلار بتوان ميزان توليد از ميدان پارس جنوبي را به سطح توليد فعلي قطر از اين ميدان رساند، اما اين ميدان توان بالقوه جذب بيش از 300 ميليارد دلار سرمايه ديگر در صنايعي از قبيل مايع‌سازي گاز (LNG)، پتروشيمي و پالايشگاه‌هاي گازي را دارد. امري که پيگيري و تحقق آن به معناي به فعل در آوردن امکان بالقوه افزايش چندين برابري عايدات کشور از اين ميدان غني گازي است.

اهميت نگاه جدي به استعدادهاي بالقوه صنعت نفت از آن جهت مهم است که برخلاف صنعت نفت کشور کوچکي مانند قطر که طي چند سال اخير سياست‌هاي توسعه‌اي خود را بر توليد از ميدان گنبد شمالي متمرکز كرده است، پارس جنوبي تنها يکي از حوزه‌هاي فعاليت صنعت نفت ايران است که ظرفيت سرمايه‌گذاري‌هاي کلان در آن وجود دارد.
با همه اين اقوال، بر فرض اينکه توسعه صنعت نفت و رسيدن به اهداف سند چشم انداز را مستلزم تامين فقط 400 ميليارد دلار سرمايه‌گذاري در سال‌هاي باقي مانده تا 1404 بدانيم، بهقين با توجه به محدود بودن سرمايه‌هاي داخلي، در خوش‌بينانه‌ترين حالت فقط 30 تا 40 درصد از اين رقم را مي‌توان طي سال‌هاي باقيمانده از سند چشم انداز، از منابع داخلي تامين كرد و مابقي آن؛ يعني حداقل 250 ميليارد دلار مي‌بايد از منابع خارجي تامين شود.

اما با توجه به اينکه در سال‌هاي اخير، ساير روش‌هاي جذب سرمايه خارجي از جمله فاينانس، کارنامه قابل قبولي نداشته‌اند، آيا مي‌توان از بيع متقابل انتظار جذب چنين حجمي از سرمايه‌هاي خارجي را داشت؟ براي پاسخ به اين سوال بهتر است كه حجم سرمايه جذب شده در قالب بيع متقابل را از سال 1374 (سالي که اولين قرارداد از اين نوع به امضا رسيد) تا كنون مورد بررسي قرار داد.