هنر آمده است تا تلخی جنگ را بشوید/ «دست مریزاد» به سبک ایرانی

شهروندان ایرانی در جنگ چه دیدند و تصویرهای ذهنی آنها از خاطرات تلخ جنگ اسرائیل علیه کشورمان چه خواهد بود؟

کد خبر: ۱۳۲۹۵۹۱

تاریخ: ۲۹ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۲:۳۶

وقتی پای پاییز تهران با نسیم رو به خنکی شهریورماه، درهای گالری هنری فکه را در باغ موزه دفاع مقدس می‌گشاید، انگار روحی از جنس ایثار و عشق، فضا را پر می‌کند. دستها و ذهن های خلاق از دروازه هنر وارد شده و اینگونه قدردانی از مدافعان کشور در برابر تجاوز اسرائیل را به نمایش گذاشتند.

به گزارش تابناک، نمایشگاه کمپین ملی «دست‌مریزاد»، این رویداد مردمی که از دل جنگ ۱۲ روزه زاده شده، نه فقط مجموعه‌ای از آثار هنری است، بلکه فریاد خاموش دل‌های هزاران ایرانی؛ مادرانی که اشک‌هایشان را به رنگ‌های نقاشی بدل کرده‌اند، کودکانی که با دست‌های کوچک‌شان، ستاره‌های شجاعت را روی کاغذ کشیده‌اند، و زنانی که در سکوت شب‌های بی‌قراری، صنایع دستی‌شان را با نخ‌های امید بافتند. هر تکه کاغذ، هر خط دل‌نوشته، هر نقاشی لرزان، بویی از خاک وطن می‌دهد – بویی که خاطره رزمندگان را زنده می‌کند، آن سربازانی که با دست‌های خالی، سپر ایران شدند.

نجوای سپاس

تصور کنید: پیاده‌روی در میان دیوارهای سنگی باغ موزه، جایی که نوای باد، خروش موشک‌ها را از خاطرها می‌شوید و به جای آن، نجوای سپاس را می‌نشاند. آثار به نمایش درآمده، حاصل فراخوانی مردمی است؛ بیش از هزار اثر دست‌ساز که هر یک، روایتی است از ایستادگی و ایمان. نقاشی‌هایی که سیمای خسته اما استوار مدافعان میهن را ترسیم می‌کنند، و دل‌نوشته‌هایی که با جوهر اشک رقم خورده‌اند: «درود بر تو، ای مادر که فرزندت را به آغوش میهن سپردی» یا «شجاعتتان، چراغ راه ما در آن شب‌های طولانی بود».

این آثار، تنها بیان هنری نیستند؛ بلکه پیمانی عاطفی‌اند میان ملت و نیروهای مسلح — ارتش، سپاه، بسیج — همانان که در سخت‌ترین روزها، استواریشان قلب ایران را زنده نگاه داشت. گالری فکه، در نور آرام بامدادی، همچون موجودی زنده به نظر می‌رسد؛ گویی با هر بازدیدکننده نفس می‌کشد. هر تماس دست با یک اثر، لحظه‌ای از تاب‌آوری زن ایرانی را منتقل می‌کند؛ آن انعطاف‌پذیری ژرف که در همایش‌های «مام میهن» متولد شد، آنجا که راویان و اساتید، روایت‌های زنانه از جنگ را در هم تافتند تا فرشی از مهر و مقاومت بگسترانند.

قرار بعدی، مهرماه

این نمایشگاه، از ۲۷ تا ۲۹ شهریور، از ساعت ۸ صبح تا ۴:۳۰ بعدازظهر، در آغوش باغ موزه دفاع مقدس باز بود و این گزارش در روز پایانی آن نوشته شده است.  در مکانی که خودش نماد حماسه‌های هشت‌ساله دفاع مقدس است، با تالارهایش که پیروزی‌ها را فریاد می‌زنند. اما اینجا، در «دست‌مریزاد»، احساس غرور با بغضی شیرین آمیخته می‌شود؛ غرور از پیوند عاطفی مردم با سربازان وطن، و بغض از یادآوری آن روزهایی که ایران، مثل مادری زخمی، ایستاد و خندید. در نهایت، همه این آثار، در آیین اختتامیه ۱۰ مهر در میدان هفت‌تیر، به ستاد کل نیروهای مسلح تقدیم خواهند شد – هدیه‌ای از دل به دل، که می‌گوید: «ما هستیم، شما بودید، ایران ماند».

اینجا، در سکوت پراحترام این گالری، ملتی خود را تصدیق می‌کند؛ مردمی که با حضور خود، با نگاه‌های طولانی بر هر اثر و با اشکی پنهان در گوشه چشمان، نشان داده‌اند که در جایگاه خویش، نه تنها فراموشگر نیستند، که حافظان زنده و پاسداران راقی ایثارند. باید برای چنین مردمی سر تعظیم فرود آورد؛ مردمی که تاریخ را نه در کتاب‌های خاک‌خورده، که در قلب‌های زنده‌ی خود نگه می‌دارند و سپاس را نه با زبان، که با وجود خویش ادا می‌کنند.بازدید از این نمایشگاه، فراتر از یک رویداد فرهنگی، سفری است به عمق هویت ایرانی؛ جایی که هنر، اشک و شادی، دست در دست هم، داستان یک ملت مقاوم را روایت می‌کنند.