موفقیت را به سود خود مصادره می كنند ؟

پيروزي همیشه پدر و مادرهای زيادي دارد !

از قديم گفته اند پيروزي و قهرماني صاحبان و پدر و مادر زيادي دارد اما در شكست ها هم پشت هم قايم مي شوند و حكايت كي بود كي بود من نبودبم هنگام شكست مطرح مي شود. با نگاهي به مصاحبه هاي ديروز و امروز برخي از مسولان ورزش در ارتباط با مواضعي كه نسبت به گوانگژو داشته اند اين موضوع ملموس تر مي شود و شما با چهره اين آقايان به خوبي آشنا مي شويد.

کد خبر: ۱۳۲۵۹۴

تاریخ: ۰۴ آذر ۱۳۸۹ - ۱۰:۳۸

رييس كميته ملي المپيك كه حالا بار ديگر به عرصه آمده و با استفاده از اين موقعيت خوب ورزش ايران را در حالي موفقيت هاي كاروان ورزشي ايران را ماحصل نگاه و تدبير خود در گذشته مي داند در حالی كه با نگاهي بر مواضع وي در هفته هاي پيش ازاعزام كاروان ورزشي ايران به گوانگژو متوجه تدابير ويژه جناب علي آبادي مي شويم.

به گزارش خبرنگار ورزشی «تابناك»، ایشان پیش از شروع رقابتها اظهار داشته بود :"نتيجه ايران در بازي هاي آسيايي گولانگژو فاجعه خواهد بود".-"من نگفتم در آسيا چهارم مي شويم بلكه گفتم بايد هدفگذاري ما براي چهارمي باشد".-

"ما اگر ششم هم شويم باز هم موفقيت آميز خواهد بود". "من براي روحيه دادن به ورزشكاران گفتم چهارم مي شويم" و....

حتي تدابيري انديشيده شده بود تا اگر نتيجه ايي غير از چهارمي به دست آيد موج حملات خود را عليه رقیب سازمانی آغاز كنند ! چرا اينكه اصلا تصور نمي كردند كه چنين نتايج خيره كننده ايي به دست آيد.

يك نمونه عيني ديگر به تيم ملي هندبال باز مي گردد. تقريبا اعضاي هيات اجرايي كميته ملي المپيك و در راس آنها آقاي علي آبادي مخالف  حضور تيم ملي هندبال در بازي هاي آسيايي بودند و مدعي بودند كه اين تيم نتايجي فاجعه بار به دست خواهد آورد!
تيمي كه بر خلاف منفي بافي آقايان به فينال بازي هاي آسيايي راه يافت.

خيلي جالب است كه همين افراد امروز نتايج را به سود خود مي خواهند مصادره كنند حال آنكه مردم ايران هوشيار و آگاهند و نمي توانند دوران پر استرس و پر فراز و نشيب دوران حضور وی و دوستانش در ورزش را فراموش كنند . دوراني كه ورزش ايران وارد چالش با نهادي مثل فيفا شد و فوتبال ايران را به تعليق كشاند و حكومت دوره انتقالي بر فوتبال ما سايه افكند و انتخابات فدراسيون فوتبال را فيفا برگزار كرد و فراموش نمي كنيم كه كاروان ورزشي ايران در بازي هاي المپيك پكن 2008 تحت مديريت حضرات چقدر باعث تحقير مردم و پاشيده شدن تخم نااميدي و ياس بين جامعه شد.

فراموش نكرده ايم كه ورزش ما مدام در طول 4 سال حضور آقايان درگير بحث يك شغله ها و دو شغله ها بود و چه بي ثباتي و نااميدي در بين مديران ورزش و روساي فدراسيون ها و هيات رييسه ها و هيات هاي ورزشي به وجود آمد تا جاييكه گفته مي شد 5 -6 هزار مدير
بايد از ورزش به همين بهانه بروند و چه مقاومت ودرگيري هايي از ناحيه سازمان در برابر سازمان بازرسي كل كشور شد تا جاييكه بحث روز مسائل درجه يك كشور شده بود.

فراموش نمي كنيم كه فوتبال ما در حضور رياست محترم جمهوري چگونه در برابر عربها تحقير شد و از رسيدن به جام جهاني بازماند و تغييرات پياپي در فدراسيون ها و ادارات كل را كه باعث بي ثباتي ورزش شد را از ياد نبرده ايم.

حالا چه شده كه در نبود اين آقايان در ورزش، ورزشكاران ما به اين راحتي مدال مي گيرند و موفقيت هايي را كسب مي كنند كه تا به امروز بعضا در ورزش ما بي سابقه بوده است؟

چه شده كه ورزش ايران براي اولين بار به مكان چهارمي آسيا مي رسد و با مدال هاي رنگارنگ دل مردم را شاد مي كند؟
ورزشكاران همان ورزشكاران و استعدادها همان استعدادها و فضاهاي ورزشي هم هماني است كه زمان آیشان بود اما آن روز ها همه اش ياس و نااميدي بود و امروز همه اش پيروزي است و غرور و افتخار!

بدون شك سعيدلو و مديران فبلي ورزش دست به كيمياگري نزده اند اما در اين مدت 15 ماه گذشته يك ثبات و آرامشي بر ورزش كشور حكمفرما كرده اند و با القاي روحيه مثبت به ورزشكاران و مديران فضا را براي رشد و بلوغ استعدادها بازگذاشته اند.

همه مي دانند كه در 15 ماه نمي توان قهرمان ساخت اما در اين 15 ماه آنقدر ثبات و آرامش و مثبت نگري در ورزش حاكم شده كه ورزشكاران به خوبي مي تاوانند در اين فضا جولان بدهند و كار را به جايي برسانند كه مدير ناكام  هم به صحنه بيايد و خود را صاحب اين شور و نشاط بداند.

آيا اگر كاروان ورزشي ايران براساس پيش بيني هاي آقايان به رده ايي پايين تر از ششمي سقوط مي كرد بازهم خود را صاحب آن مي دانستند؟!

نه خير آقاي علي آبادي؛ افكار عمومي و جامعه آنقدر به بلوغ فكري رسيده كه سره را ازناسره تشخيص بدهد و مي داند كه قبل از بازي هاي آسيايي شما چه گفتيد و سعيدلو چه گفت.

در مقابل صحبت شما كه نتايج را فاجعه مي دانستيد سعيدلو محكم و استوار از 60 مدال و مكان چهارمي صحبت مي كرد و خود را پاسخگوي هر نتيجه ايي ميدانست اما شما هم چنين جراتي داشتيد كه خود را پاسخگو بدانيد؟