تهدیدات، از هشدار هاشمي تا انكار احمدي‌نژاد

رسول جعفریان

کد خبر: ۱۳۰۸

تاریخ: ۱۸ آبان ۱۳۸۶ - ۲۰:۱۶

رسول جعفریان

هفته پيش آقاي هاشمي رفسنجاني در نماز جمعه به صورت تلويحي از تهديدهاي موجود سخن گفت. اخيرا هم رئيس جمهور سابق جناب آقاي خاتمي اظهار کردند که تهديدهاي جدي وجود دارد. در برابر اين اظهارات، برخي از چهره‌هاي دولتي از اين اظهارات برآشفتند.
اما فارغ از اين اظهارات سه نکته را بايد از يکديگر جدا کرد:

1 ـ برخورد رئيس جمهور با مسأله تهديدها از زاويه موضعگيري کسي که رئيس اجرايي کشور است، قابل ستايش است. زيرا براي حفظ اوضاع و احوال مملکت هيچ چيز بهتر از اين نيست که رئيس جمهور خونسردي خود را حفظ کند و به مردم آرامش بدهد. اين اقدامي شجاعانه است و بايد از آن ستايش شود.

2 ـ نکته دوم اصل احتمال وجود تهديدهاست. مهم آن است که باور داشته باشيم با درصد قابل توجهي از تهديدها روبرو هستيم و گرچه شايد اظهار آنها از طرف مسئولان چه قديم و چه جديد، چه رئيس جمهور و چه رئيس خبرگان يا مجمع تشخيص مصلحت به اين صراحت روا نباشد، اما اگر کسي تصور مي‌کند که هيچ تهديدي وجود ندارد، اصلا قابل پذيرش نيست. براي اين که ديوانگي‌هاي آمريکا چه در تاريخ گذشته و چه حال، ترديدي درباره اصل تهديد باقي نمي‌گذارد. به ويژه که آمريکا خودش نيست که تصميم مي‌گيرد، بلکه لابي صهيونيستي و اسرائيل است که در اين باره تحريک مي‌کند و البته اين لابي بسيار هم نيرومند است.

3 – نکته سوم آن است که اگر اظهار نکردن تهديد امري ستودني باشد و شجاعانه، و اگر وجود اصل تهديد کاملا محتمل است، آنچه اساسي است، برنامه‌ريزي براي جلوگيري از خطر و تهديد است. اين دو مرحله دارد:
يکي آمادگي براي اين که اگر حمله‌اي صورت گرفت، مملکت آماده باشد تا در شرايط اضطراري با برنامه‌ريزي دقيق به کار خود ادامه دهد
و دوم و نكته مهم ديگر اين که با سياست مناسب ديپلماتيک جلوي اين خطر گرفته شده و بي‌توجهي به اوضاع صورت نگيرد. امري كه برخي شواهد از آن حكايت مي‌كند و شايد هراس و هشدار آقايان رفسنجاني و خاتمي از اين نکته است.

بنابراين در شرايط موجود، اولا به نظر مي‌رسد نبايد اين تهديدها را از كانال‌هاي رسمي و حكومتي ـ كه چه بسا آثار زيانباري در كاهش آرامش رواني جامعه و اقتصاد كشور دارد ـ چندان به زبان آورد.
دوم بايد وجود اصل تهديد را پذيرفت و هرگز در اين باره ترديد نکرد.
سوم كه از همه مهمتر است، اين كه بايد برنامه‌ريزي چنان باشد که: اولا با نگاه داشتن زبان و قلم و فراهم کردن شرايط، دشمن نتواند در باره عملي کردن تهديد خود به تصميم برسد.
ثانيا اين كه در صورت حمله بتوان با برنامه‌ريزي دقيق دايره خسارت را کمتر كرد و در صورت تصميم مسئولان خسارت سنگين‌تري به دشمن وارد نمود.