عنايت، عامل اتحاد دشمنان تاريخي!

رسول بهروش

کد خبر: ۱۳۰۷۷۰

تاریخ: ۲۳ آبان ۱۳۸۹ - ۱۴:۵۷

1 ) امروز و در پي تداوم هراس انگيز اشتباهات داوري، مسعود عنايت در حالي در تيررس انتقادات شديد و شديدتر قرار گرفته است که شايد در فضاي احساسي جاري، بسياري از معترضان و مخالفان رئيس کميته داوران، از خدمت بسياربزرگ او به جامعه فوتبال غافل مانده باشند. اتفاقهاي گوناگون، معمولاً ابعاد مختلفي دارند و درست به همين خاطر است که خيلي مواقع، واقعيتهاي پنهان در دل يک حادثه، به راحتي ناديده گرفته مي شوند.

بله آقايان؛ اگر از زاويه اي ديگر به داستان اشتباهات مکرر در مکرر داوري نگاه کنيد، در خواهيد يافت که مسعود عنايت - احتمالاً ناخواسته! - لطفي بزرگ به فوتبالي ها کرده و بعد از مدتها انشقاق و از هم گسيختگي، آنان را زير يک چتر جمع کرده است. آيا اين، براي فوتبالي که هر روز عده اي در آن با شمشير زهرآگين حکام، عليه عده اي ديگر يورش مي برند، خدمت کوچکي است؟!

2 ) علي دايي بعد از سالها، مشکلاتش با دست اندرکاران صباي قم را فراموش مي کند و در حمايت از عباس مرادي، قائم مقام صبا را بابت پايمال شدن امتياز اين تيم مقابل مس کرمان، صاحب حق مي پندارد. بعد از اين داستان است که دايي ممنوع المصاحبه مي شود و اين بار به معناي واقعي کلمه «معجزه» رخ مي دهد؛ دشمنان قديمي يک به يک از راه مي رسند.

علي کريمي، علي دايي را اسطوره قابل ستايش فوتبال ايران قلمداد کرده و مجازات او را به سبک خودش، شديداً زير سؤال مي برد و کمي آن سوتر، محمد مايلي کهن به زبان مي آيد که «اگر قرار است من و دايي حرف نزنيم، آقايان هم نبايد حرف بزنند.» باور کردني نيست، اما همين که محمد مايلي کهن- که سر کلاسهاي مربيگري فدراسيون حتي آرم پوشاک دايي را هم روي پيراهنش تحمل نمي کرد-

در يک جمله از عبارت «من و دايي» استفاده مي کند، اتحادي تاريخي است که بي گمان بدون شاهکارهاي مديريتي مسعود عنايت و صد البته همکاري تحسين برانگيز ساير مسؤولان فدراسيون فوتبال، حتي قابل تصور هم نبود. اين آخري هم که البته جاي خودش را داشت؛ وقتي کنگاني بعد از بازي شاهين و استقلال گفت «آقايان دايي را جريمه مي کنند، اما کار خودشان درست نمي شود» ناخودآگاه ياد حساسيتهاي رخ داده بين پرسپوليس و شاهين، بعد از بازي برگشت ليگ قبلي و سخنان احمدپوري در برنامه نود افتاديم که حالا تحت لواي اعتراض به يک سؤ مديريت کم نظير در ورزش ايران، کاملاً به باد فراموشي سپرده شده است. دست شما درد نکند جناب عنايت؛ الحق که «سازمان ملل» هم نمي توانست اين همه دشمني را در کمترين زمان ممکن، يکجا جمع کند!

3 ) به احتمال فراوان، فدراسيون فوتبال ايران همچنان به لجبازي هايش ادامه خواهد داد. شايد عده اي محروم شوند، سعيد بخشي زاده بعد از شاهکار ستودني «استقلال- شاهين» براي داربي بعدي تهران کانديدا شود و مسعود عنايت مصاحبه تند جديدي عليه منتقدانش ترتيب بدهد. دور از همه اين بي تفاوتي ها و خوش باشي ها اما، جنايتهاي کاملاً حرفه اي در جريان است؛ برخي تيم ها به بي رحمانه ترين شکل ممکن تاوان گناه ناکرده شان را پس مي دهند، فضاي تشنج و بد گماني و عصبيت به فوتبال باشگاهي ايران سايه مي اندازد، اعتبار داوري فوتبال ايران سير قهقرايي اش را با سرعت افزون تري ادامه مي دهد و البته در سايه بي درايتي مسؤولان امر و به يک چوب راندن همه نقدها و عرض ها از سوي ايشان، تبهکاران احتمالي با آسودگي خيال به زد و بند و همکاري هاي کثيف ادامه مي دهند!

اين «ناله» ها هم البته حکم همان فريادهايي را دارد که هرگز به هيچ کجا نمي رسد. گله از رئيس ضعيف کميته داوران فدراسيون فوتبال را کجا بايد ببريم؛ پيش رئيسي که اصولاً و اساساً توي «باغ» تشريف ندارد و وقتي سخني از سفر احتمالي مارادونا به ايران مي شود، همکارانش به افکار عمومي اطمينان خاطر مي دهند که «نگران نباشيد، کفاشيان مارادونا را ديگر مي شناسد» يا نزد رئيس سازماني که دستورش براي کاهش نرخ بليتهاي ورزشگاهها سه ماه بلاتکليف بود و تا زمان تهديد به کسر بودجه، راه به جايي نبرد؟!

4 ) وقتي نکات منفي آزارمان مي دهد و در عين حال کاري از دستمان ساخته نيست، مي توانيم خودمان را با جنبه هاي شيرين ماجرا سرگرم کنيم؛ درست مثل اينکه سوتهاي خنده دار و پرچم هاي فرحبخش دوستان داور، علاوه بر اتحاد تاريخي دشمنان در فوتبال ايران، حالا باعث مي شود رضا غياثي تندخو که در دوران رياست خودش بر کميته داوران به ندرت از اين ناپرهيزي ها کرده بود، زبان به سخن بگشايد و به جاي عنايت از بوشهري ها «عذرخواهي» کند!

مي بينيد همه چيز چقدر ايده آل است؟ احتمالاً اگر مسعود خان چند ماه ديگر سرکار باشند، مشکلات مربوط به تورم و هدفمندي يارانه ها و مهاجرت نکردن تهراني ها به خارج از استان هم حل خواهد شد!