نقش پنهان در وقوع جنایت سعادت آباد!

محمود افتخاری

کد خبر: ۱۳۰۵۸۲

تاریخ: ۲۲ آبان ۱۳۸۹ - ۱۷:۴۳

با نگاه خاکستری که بنگریم، در پیدایش این رویداد دردناک، به لحاظ ماهیت، قاتل و مقتول به یک میزان مقصر و موثر بودند. آنان با عبور مشابه از بنیان و حریم خانواده و اسارت در بند هوی و هوس، ناخواسته مقهور و فریفته عشق ناپاکی شدند که فرجامی جز هلاکت نداشت.

اخبار و اطلاعات پیرامون این رویداد عبرت انگیز، حکایت از وجود یک محمل مشترک در گمراهی و انحراف آنها دارد و اگر فرض را بر زیبایی و مجذوب بودن معشوقه هر دو، به عنوان عامل گمراهی و فریب آنها برای سقوط از مرکب انسانیت قرار دهیم، به لحاظ ماهوی و فارغ از ابعاد حقوقی و کیفری جرم، او می تواند نقش محرک و مسبب در وقوع این جنایت داشته باشد.

«زیبایی و جمال مجذوب»، یکی از نعمت های ارزشمند خداوند متعال است که گاه صاحب خود را به دردسرهای فراوانی دچار می کند.

یکی از ویژگی های دنیا این است که در پس نعمت های آن، مشکلات و تهدیداتی نیز کمین کرده است؛ بنابراین، نعمتی در جهان نیست که از آفت‏ها و خطرها در امان باشد.

به تعبیر شیوای امیرالمومنین(ع):
«در هر جرعه‏ای از نعمت‏های دنیا، اندوهی گلوگیر و در هر لقمه‏ای، استخوان شکسته‏ای است.»

مولوی در دفتر پنجم مثنوی، در این باره حکایتی اینچنین دارد:

«روزی حکیمی برای گشت و گذار، روانه صحرا شد و در آن دشت جان افزا، طاوسی را دید که پرهای خود را می‏کند! حکیم که از کار او تعجب کرده بود، دلیل این امر را می‏پرسد و می‏افزاید: چگونه راضی می‏شوی که چنین زیورهای زیبایی را از خود دور کنی و روی خاک بریزی؟! هیچ می‏دانی که حافظان و قاریان قرآن، پرهای تو را میان قرآن کریم می‏نهند و مردم برای پرهای تو ارزش فراوانی قایل می‏شوند؟!

طاوس در پاسخ می‏گوید:

ای حکیم! هیچ می‏دانی که به خاطر همین پرهای زیبا و رنگارنگ، چه بلاها که از سوی مردمان به من می‏رسد و بر اثر طمع آنها، چه گرفتاری‏ها که در من پدید آمده است؟!
ای بسا صیاد بی رحمت مدام بهر این پرها نهد هر سُوم دام
چند تیرانداز بهر بال‏ ها تیر سوی من کشد اندر هوا

این حکایت را می‏توان چنین تعبیر کرد که نعمت‏های دنیوی، ارزش دلبستگی ندارند و حتی نمی‏توان به جذاب‏ترینِ این نعمت‏ها که «زیبایی» است، بالید و فخر فروخت، زیرا نعمت زیبایی به طور طبیعی، سبب «طمع ورزی» دیگران می‏شود و مشکلات فراوانی را برای شخص در پی خواهد داشت.

زیبایی صورت و سیرت از الطاف و نعمتهایی است که خداوند به رسم امانت در اختیار انسان گذارده و شکرانه نعمت زیبایی نیز حفظ عفت است.

چنانچه علی ـ علیه السلام ـ در بیانی دیگر می فرمایند:
«زَکاةُ الْجَمال العِفافُ؛ پاکیزگی زیبایی، در عفت ورزی است.»

این زیبایی به ویژه برای زنان سرمایه است و طبیعت هر سرمایه ای آن است که از یک سو سودمند و از سوی دیگر، فسادانگیز است که در حقیقت، لطافت و زیبایی و جوانی با عفت پیشگی ماندگار می شود.

روح عفاف، کنترل کننده رفتار و متانت است که با حیا زیباتر می شود. خداوند در قرآن، دختران شعیب را نمادی از عفاف معرفی می کند و عفت ورزی آنان را با واژه «تَمْشی عَلَی اسْتِحیاءٍ، حرکت و راه رفتن او در کمال حیا و عفت»،  بیان می دارد و نجابت آنان را به دلیل نوع راه رفتنشان در حضور حضرت موسی تحسین می کند.

دختر شعیب در بازگشت به پدر گفت: پدر، او (حضرت موسی) را به خدمت گیر که او خدمتگزاری نیرومند و امانتدار است.
حضرت شعیب گفت: نیروی وی را به کشیدن دلوها شناختم، ولی امانتداری او را چگونه شناختی؟

دختر گفت: موسی در بازگشت گفت: راه را به من نشان بده و خودت از پشت سر بیا، زیرا ما آل یعقوب به پشت زنان نظر نمی افکنیم. بدین گونه او به خاطر پرواپیشگی، به امانتداری شناخته شد.

بهره گیری منحرف و مخدوش از «زیبایی و جمال نیکو» به عنوان بهترین موهبت الهی، کفران نعمتی است که فرجام آن، رخدادهایی از این دست و گمراهی و هلاکت بسیاری از انسانهاست که تنها نمونه تکان دهنده ای از آن را در حادثه دردناک اخیر دیدیم.

Mahmoudeftekhari.blogfa.com
[email-masked]