گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۳۰۴۵۱

تاریخ: ۲۲ آبان ۱۳۸۹ - ۱۰:۲۳

كيهان

«بام عراق و طشت رسوايي آمريكا» عنوان يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم سعدالله زارعي است كه در آن مي‌خوانيد:
هفته اي كه سپري شد، هفته اي سرنوشت ساز براي عراق بود، دوشنبه 17 آبان رهبران گروهها در اربيل- مقر مسعود بارزاني- دور هم جمع شدند و درباره اصول اساسي اداره عراق توافق كردند. اين توافق شامل اصولي بود كه بر مبناي آن تقسيم پست ها، مسئوليت ها و صلاحيت ها صورت مي گيرد. فرداي آن روز -سه شنبه 18 آبان- رهبران گروههاي عراقي در بغداد دور هم جمع شدند تا براساس اصول توافق شده در اربيل، رئيس مجلس، رئيس جمهور و نخست وزير را انتخاب نمايند. در جلسه سه شنبه بغداد رهبران فهرست العراقيه شركت نكردند اما علاوي چند نفر از افراد خود -شامل اسامه النجيفي، رافع العيساوي و صالح مطلك- را به اين جمع اعزام كرد.

جلسه تصميم گيري نهايي به روز پنجشنبه موكول گرديد در اين روز با رأي نمايندگان مجلس ابتدا اسامه النجيفي رئيس فهرست حدباء موصل كه بخشي از فهرست العراقيه را تشكيل مي داد، به رياست مجلس انتخاب گرديد. پس از آن مجلس براي انتخاب جلال طالباني تنها كانديداي رئيس جمهوري وارد عمل شد.

اما اكثر اعضاي فهرست العراقيه مجلس را ترك كردند تا طالباني با آراء كمتري انتخاب شود. طالباني به 216 رأي احتياج داشت اما تنها 195 كرسي را كسب كرد براساس قانون اساسي چنانچه كانديداي رياست جمهوري در اولين رأي گيري مجلس قادر به كسب دو سوم آراء نشود مي تواند براي بار دوم كانديدا شود در اين صورت تنها به آراء 50 درصد بعلاوه يك رأي مثبت نمايندگان احتياج مي باشد از اين رو طالباني در رأي گيري دوم همان 195 رأي را بدست آورد و رئيس جمهور شد. او بلافاصله نوري المالكي تنها كانديداي شيعيان براي نخست وزيري را مأمور تشكيل كابينه كرد مالكي يك ماه فرصت دارد تا كانديداهاي خود براي پست هاي وزارتي را به مجلس معرفي نمايد.

در ارتباط با فرآيند سياسي عراق و اتفاق مهمي كه در هفته گذشته در اين كشور روي داد نكات زير از اهميت ويژه اي برخوردار است.

1- آنچه در هفته گذشته در صحنه سياسي عراق روي داد يك فرآيند كاملاً داخلي بود و اين در حالي بود كه از ماهها قبل از انتخابات 16 اسفند 88 آمريكايي ها، سازمان ملل و كشورهاي عربي منطقه تلاش فراواني كردند تا انتخاب دولت و رئيس جمهور عراق نه در يك فراگرد داخلي بلكه در يك فراگرد منطقه اي و بين المللي صورت گيرد. انتخاب رئيس جمهور، نخست وزير و رئيس مجلس در يك فرآيند كاملاً داخلي نشان داد كه ساختار سياسي عراق و رشد سياسي شخصيت هاي آن فراتر از آن است كه دخالت خارجي بتواند آنان را از حقوقشان محروم كند. آنچه در هفته گذشته روي داد حاصل 8 ماه رايزني گسترده در درون عراق ميان طيف هاي مختلف عراقي بود و عليرغم آنكه اين فرآيند به درازا كشيد و ملال آور شد در عين حال اشغالگران و دولت هاي منطقه اي متحد آنان نتوانستند مدل مورد نظر خود را در عراق پياده كرده و يا افراد مورد نظر خويش را به مردم عراق تحميل نمايند.

2- آمريكا، سازمان ملل، عربستان و... از دو هفته پس از انتخابات عراق تلاش خود را روي نخست وزيري علاوي متمركز كردند. در روز 7 فروردين 89 سايت فارسي بي بي سي نوشت: «كريستوفر هيل سفير آمريكا و ژنرال ري اوديرنو فرمانده ارشد اين كشور در عراق در بيانيه مشتركي از نتايج اين انتخابات حمايت كرده و گفته اند از يافته هاي ناظران بين المللي و مستقل عراقي كه شاهد تخلف جدي و گسترده اي نبودند، پشتيباني مي كنند.» اين سايت نوشت: «ملكرت نماينده سازمان ملل نيز از نتايج انتخابات سراسري حمايت كرده و از تمامي گروههاي عراقي خواسته تا اين نتايج را بپذيرند» اين سايت اضافه كرد: «آقاي علاوي كه خود يك شيعه است در اين انتخابات از حمايت اعراب سني نيز برخوردار شده است» اعلام رسمي حمايت آمريكا از نتايجي كه دو هفته پس از برگزاري انتخابات اعلام شد و فشار بر گروههاي سياسي ديگر براي پذيرش اين نتيجه در حالي صورت گرفت كه صحت انتخابات عراق توسط دستگاههاي ذيربط هنوز اعلام نشده بود و شيعيان نسبت به وقوع تقلب در انتخابات شكايت كرده بودند و دو هفته زمان باقي بود تا به اين شكايات رسيدگي شود.

جمهوري اسلامي

«آمريكا، گسترش حضور نظامي در آسيا» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي‌خوانيد:
همزمان با سفر آسيائي "باراك اوباما"، وزارت دفاع آمريكا (پنتاگون) دست به ارائه طرحي در جهت افزايش حضور نظامي آمريكا در آسيا زده است كه عمده‌ترين هدف آن كسب آمادگي‌هاي لازم در قلمرو نظامي براي مواجهه با دنياي چند قطبي آينده به نظر مي‌رسد.
اين طرح شامل سه محور است و سرمايه گذاريهاي وسيع واشنگتن براي تقويت حضور نظامي آمريكا در سه منطقه را مدنظر قرار داده است.

1 - شبه قاره هند (جنوب آسيا)
2 - آسياي ميانه قفقاز (آسياي مركزي)
3 - خاور دور (جنوب شرقي آسيا)

ظاهراً هدف اصلي اين استراتژي جديد بر روي مهار قدرت چين و جلوگيري از نفوذ مجدد روسيه استوار است و برمبناي تقويت همه جانبه حضور نظامي در آسيا فعاليت مي‌كند. در واقع هدف شاخص و اعلام شده اينست كه بجاي ايجاد پايگاههاي موقت و مسئله دار، به تفاهمات استراتژيك با دولتها روي آورند تا از اين طريق به حضور اطمينان بخش در منطقه منجر شده و به عنوان جزء اصلي ديپلماسي تدافعي كشورهاي منطقه در برخورد با مخاطرات محتمل معرفي شود.

پنتاگون در نخستين مرحله قصد دارد محورهاي 3 گانه‌اي را در نظر بگيرد.
الف - استقرار سيستم‌هاي دفاع موشكي و سپر دفاع استراتژيك
ب - دستيابي به پيمانهاي نظامي، امنيتي، فضائي و هسته اي
ج - تفاهم براي انجام جنگهاي سايبري

با اينكه واشنگتن در مقطع كنوني هيچگونه توضيحي درباره نقش و جايگاه ژاپن، فيليپين و كره جنوبي در اين زمينه ارائه نكرده ولي بنظر مي‌رسد با تمركز زدائي از اين بابت، سعي بر اينست كه انحصار پايگاهها در جنوب شرقي آسيا شكسته شود و در بهترين شرايط، آمريكا به تعداد زيادي پايگاه و فرصتهاي نظامي از طريق تفاهم با كشورهاي متعددي در آسياي مركزي، جنوبي و جنوب شرقي دست يابد. در واقع يكبار ديگر، هدف محاصره نظامي چين و روسيه و ايجاد حلقه‌هاي محاصره بسته‌تر در اطراف مرزهاي اين دو كشور مدنظر قرار گرفته است. بدين ترتيب واشنگتن عليرغم لفاظي‌هاي ظاهري و مسالمت جويانه، خط تقابل با پكن و مسكو را در پيش گرفته و حتي به تخاصم و تدارك برخورد نظامي پرداخته است.

موضوع مهمتر در اين ميان تغيير وزن و جايگاه كشورهاي هم پيمان اصلي همچون پاكستان و گرايش آشكار و غيرمنتظره به سوي هند يعني دشمن اصلي پاكستان در معادلات قدرت آسيائي است كه با ورود واشنگتن به اين صحنه، مناسبات قدرت و موازنه سياسي - نظامي تحت تاثير تحولات جدي قرار مي‌گيرد.

رسالت

«پهناي شمشير!» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمود گبرلو است كه در آن مي‌خوانيد:
"ملک سليمان " کار جمعي عده اي از دلسوزان انقلاب در سينماست که سالهاست تلاش مي کنند تا ثابت کنند مي توان رابطه نزديک و موثري بين دين و سينما و يا انقلاب اسلامي با سينما برقرار کرد.

چنانکه دردنيا اين اتفاق افتاده اما در ايران يا همت چنداني وجود ندارد و يا برخي با زيرکي مايل نيستند پيوندي واقعي بين اين دو برقرارشود! و اگرهم مايل باشند بيشتر گرايش به انعکاس آثاري دارند که نقش خنثي و بي خاصيتي را از دين ارائه دهند.
قصه ملک سليمان بسيار واضح و روشن است چون سالهاست که در کتب ديني و تاريخي بيان شده و يا در محافل و منبرها نقل شده است.

بنابراين اگر بر پرده سينما اين داستان مجددا بيان مي شود شايد تکراري باشد و اينجاست که کارگردان و نويسنده سينمايي بايد قصه را بگونه اي سينمايي نقل کنند که هم براي تماشاگر علاقمند جذاب باشد و هم براي کساني که تا به حال با اينگونه قصه ها سرو کار نداشتند که خوشبختانه شهريار به حراني (کارگردان ) در تلاش خود موفق بوده اما واي به آن روزي که برخي نخواهند يک قصه سينمايي را بپذيرند و در رد و مخالفت آن بهانه ها بياورند!

روايت ملک سليمان هم يک روايت تاريخي و مذهبي است که مطمئنا قابل مقايسه با فيلمنامه هايي که صرفا تخيل و تماما خلاقيت و تکنولوژي است نمي تواند باشد چون هر قصه ديني و يا قرآني محدوديت هايي را به همراه دارد اما بحراني در اين فيلم توانسته باکمک تکنولوژِي و خلاقيت منحصر به‌فرد خود و همراهانش هم داستان منطبق بر آيات و روايات قرآن کريم را به خوبي روايت کند و هم زمينه جذابيت تماشاگر را نيز فراهم سازد.

نکته مهم و کليدي در اين مسير طرح موضوعات و انتقال مفاهيم عميق ديگر در کنار روايت زندگي سليمان نبي است که مي‌تواند براي همه بخصوص مسلمانان و شيعيان عبرت آموز و سازنده باشد مثل همراهي برخي از سران يهود که به ظاهر نقش راهبران مردم را بازي مي‌کنند با اهداف شوم شياطين و يا چگونگي ولايت پذيري سليمان نبي و نکته مهمتر مقابله هوشمندانه سليمان نبي با فتنه زيرکانه اي که عامه مردم متوجه آن نيستند و اتصال اين نوع مبارزه به ظهور و قيام حضرت ولي عصرو....

در اين فيلم سليمان نبي عليه السلام به همراه خانواده خود در صدد است با استعانت از خداي متعال ملکي را در اختيار گرفته و برآن حکومت کند اما در مسير اداره آن با توطئه هايي روبرو مي‌شود که براي عامه مردم و حتي براي برخي از نخبگان و رهبران ديني حتي قابل باور نيستند و از سويي با دشمناني روبه رو مي شود که قابل رويت نيستند و در يک لحظه در وجود آدمها نفوذ کرده و چهره و درون پاک آنان را تبديل به خباثت و نکبت مي‌نمايند. در چنين شرايطي او تلاش مي کند هم چهره دشمنان را آشکار سازد و هم در ميدان رزم با آنان به مقابله بپردازد و هم مردم خود را آگاه سازد .

در اين ميان که حجم انبوهي از مشکلات همراه اوست جمع کثيري از برجستگان و راهبران مذهبي که به ظاهر قصد هدايت و ارشاد مردم را به عهده دارند بر ضد او توطئه و شورش مي‌کنند و سعي مي کنند با فريب مردم منافع و سرمايه و موقعيت اجتماعي خود را تثبيت سازند.

مردم سالاري

«شکاف ديجيتالي و نمايشگاه هاي الکامپ و تلکام» عنوان سرمقاله مردم سالاري به قلم ميرزابابا مطهري نژاد است كه در آن مي‌خوانيد:
هفته گذشته را با نمايشگاه الکامپ به انتها رسانديم و هفته بعد را با نمايشگاه تلکام آغاز مي کنيم. از آنجا که شکاف ديجيتالي به طور وحشتناکي جامعه علمي اقتصادي تجاري و اداري را آزار مي دهد، توقع داريد در نمايشگاه الکامپ و تلکام راه حلي براي معضل عصر اطلا عات را نظاره کنيد، اما با نمايشگاه نرم افزارهاي کاربردي Offline و وسايل صوتي و تصويري و تجهيزات سمعي و بصري و فروشگاه تجهيزات الکترونيکي، خشکت مي زند، گويا آنها که بايد شکاف ديجيتالي را باور کنند و کاري براي آن انجام دهند، چنين باوري ندارند. امروزه در جهان پهناي باند زير 256 را در آمار کاربران اينترنت منظور نمي کنند و در هتل ها، منازل، ادارات پهناي باند بالا ي 1000 را براي مشتريانشان فراهم ساخته اند. مدارس، دانشگاه ها اگر به اينترنت با پهناي باند بالا  دسترسي نداشته باشند، مثل اينکه آب و برق ندارند و ادامه تحصيل در آنها معنا ندارد.

در آرشيو، برنامه وزراي پيشنهادي براي وزارت ارتباطات و فناوري اطلا عات را مرور مي کردم، وزير فعلي و وزير قبلي و وزير قبلي يعني 12  سال پيش تاکنون همه افزايش سرعت، پهناي باند و ابعاد شبکه مستقل از تلفن ثابت را براي اطلا عات و فناوري هاي آن در برنامه اعلا م داشتند. اما اينک به جايي رسيده ايم که به نام نمايشگاه الکامپ نمايشگاه صوتي و تصويري و وسايل سمعي و بصري و تجهيزات آموزشي و نرم افزار که بسياري از آنها را در نمايشگاه کتاب نمايشگاه قرآن و نمايشگاه چند رسانه اي ديده بوديم.

بهتر است براي انتقال دقيق تر پيام اين نوشتار اشاره اي گذرا به شکاف ديجيتالي داشته باشم. شکاف ديجيتالي چيست؟ شکاف ديجيتالي يعني پراکندگي نابرابر جهاني دسترسي به اينترنت. کوفي عنان دبير کل قبلي سازمان ملل در سال 2002 گفته بود: «فناوري هاي جديد ارتباطات و اطلا عات از پيشران هاي جهاني سازي به شمار مي رود. اين فناوري ها مردم دنيا را به يکديگر نزديک ساخته و ابزارهاي بي نظيري رادر جهت نيل به توسعه در اختيار تصميم گيران و سياستگذاران قرار مي دهند.

شکاف ميان «دارا» و «ندار» هاي اطلا عات رو به گسترش است. خطر بزرگي که ما را تهديد مي کند آن است که در آينده، دنياي فقيران به کلي از اقتصاد دانش بنيان جهاني، جدا شود.» شکاف ديجيتالي، گوياي وجود شکاف در دسترسي به ديگر منابعي است که تاثير نهفته تري دارند; نابرابري دسترسي به آموزش، مراقبت هاي بهداشتي، سرمايه، سرپناه، شغل، آب سالم و مواد غذايي. ساير شکاف ها را مي توان نتيجه اي از نابرابري دسترسي به اطلا عات يعني شکاف ديجيتالي و نه علت آن قلمداد کرد. ابعاد مختلف شکاف ديجيتالي بر دغدغه هاي گوناگون اجتماعي در حوزه آموزش و ظرفيت سازي، عدالت اجتماعي و تناسب فناوري و اطلا عات با بافت اقتصادي- اجتماعي جامعه دلا لت دارند.

در دسترس بودن خدمات، آگاهي، فرصت يادگيري و استفاده از رسانه  جديد، فناوري هاي برتر، تجربه، مهارت ها، پشتيباني، تمايلا ت وانگيزه ها، شرايط، مسايل فرهنگي، زبان و گويش و... و توانمندسازي جامعه مدني جنبه هاي مختلف شکاف ديجيتالي است. اگر در دهه هاي 60 و 70 رشد تلفن ثابت نشانه توسعه ارتباطات به شمار مي رفت، امروزه رشد تلفن سيار و پهناي باند نشانه توسعه ارتباطات است و شايسته بود نمايشگاه الکامپ و شايسته تر است که در نمايشگاه تلکام مساله پهناي باند و سرعت قابل دسترسي به اينترنت محور نمايشگاه قرار گيرند، از الکامپ که چنين افقي بيرون نيامد، باشد از تلکام که از امروز  فعاليت خود را آغاز مي کند نتيجه اي حاصل آيد.
انشا»الله

ابتكار

«برقراري موازنه، شرط بازگشت وحدت» عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم محمدعلي وکيلي است كه در آن مي‌خوانيد:
سالهاست اصولگرايان، تنها وارثان سپهر سياست ايران اند. مجلس، دولت و شوراها دردست آنان است، فرصت انتخابات، تنها بزنگاه حضور اصلاح طلبان مي‌باشد. حدود يک دهه است که رقيب ديرينه اصولگرايان فقط در مواقع انتخابات، فرصت حضور مي‌يابد . حضوري که براي آنان با ناکامي همراه بوده است، ولي براي رقيب خوش يمن و با برکت بود. رقابت اين دو رقيب، همواره عامل نشاط و پويايي ساحت سياست بود. بقاء اصولگرايان به حضور اصلاح طلبان معنا پيدا مي‌کرد.
اصولگرايان اگرچه در درون خود شامل اضلاع چندگانه بودند اما حضور اصلاح طلبان پايان بخش اختلافات و عامل وحدت بخش آنان بود . اما انتخابات رياست جمهوري دهم شرايط را دگرگون ساخت، اصلاح طلبان دچار ُماي پايان ناپذير شده اند .اصولگرايان در درون خود، گرفتار قرائت‌هاي ناسازگار و روايت ‌هاي "غيريت” گرديده اند مرزهاي آنان هر روز مرتفع تر و ضخيمتر مي‌شود.

گذر زمان و نزديک شدن به موعد انتخابات مجلس شوراي اسلامي دوره نهم و رياست جمهوري يازدهم زاويه خرده گفتمانهاي اصولگرايي را بيشتر مي‌کند. مطابق عادت مالوف، ريش سفيدان اصولگرا پا پيش گذاشته اندتا شايد چاره‌اي بينديشند. خبرهاي روزهاي اخير مبني بر سلسله نشست‌هاي بخشي از گروههاي اصولگرا با دکتر احمدي نژاد، حکايتگر اين مهم است.
جالب است هرگاه جمعي گردهم آمده اند تا شايد زمينه وحدت فرآهم آورند، خود عامل تفرقه شده اند، چرا که سپهر اصولگرايي، قائم به يک گروه و چند نفر نيست. در شرايط کنوني، تعداد کساني که خود را صاحب سهم در گفتمان اصولگرايي مي‌دانند، قابل شمارش نيست. نشست‌ها هرچقدر هم گسترده اما در نگاه غائبين، جامع نخواهد بود و در نگاه حاضرين، مانع اغيار هم نبوده است.

بنابراين وحدت اصولگرايان در چنين شرايطي با اين روش‌ها غيرممکن مي‌نمايد گردهم آمدن و ديد و بازديد و رد و بدل کردن گلايه‌هاي مرسوم، مي‌تواند مرحم مقطعي باشد اما راه حل نيست به نظر نگارنده، مشکل بنيادي تراز اين است که چند نفر گردهم آيند و با گفت و شنود به جمع بندي برسند. مشکل اساسي آن است که همواره اصولگرايي، به عنوان يک مفهوم در نسبت با رقيب خود يعني اصلاح طلبي معنا پيدا مي‌کرد.

حال اگر بنا باشد در سپهر سياست ايران براي اصلاح طلبان، جايي نباشد و به قول آقاي رسايي فاتحه اصلاح طلبان در ايران خوانده شده باشد، ديگر اصولگرايان برسر چه مسئله‌اي بايد وحدت کنند؟ به تعبير ديگر مگر مي‌شود بازي را در يک نيمه زمين اداره کرد و نتيجه دلخواه هم گرفت. بازي سياست در ايران دو نيمه داشت که اکنون يک نيمه آن حذف شده است. وقتي بازي در يک نيمه جريان داشته باشد هيچکدام از تاکتيک‌ها و توان تکنيکي به کار نخواهد آمد.

تهران امروز

«عراق؛ يك بستر و چند رويا» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم امير رضايي است كه در ان مي‌خوانيد:
سرانجام پنجشنبه شب يعني هشت ماه و چهار روز پس از دومين انتخابات پارلماني در عصر عراق جديد و با گذشت ماه‌ها از ماراتن سياسي تشكيل دولت در عراق، سران ائتلاف‌هاي عمده عراقي توانستند فرآيند تشكيل دولت را آغاز كنند.

بدين سان نشست تاريخي و كم سابقه دوشنبه هفته گذشته در اربيل اقليم كردستان كه به همت مسعود بارزاني، رئيس اين اقليم برگزار شد و روز بعد در بغداد ادامه يافت، نتيجه داد و نمايندگان پارلمان 325 نفري عراق، جلال طالباني را در يك روند راي گيري پرحاشيه كه پيش از آن با خروج برخي از نمايندگان فهرست العراقيه اياد علاوي همراه شد مجددا به عنوان رئيس‌جمهور كشور خود برگزيدند تا او هم نوري مالكي يعني رئيس فراكسيون 159 نفره اتحاد ملي را مامور تشكيل كابينه كند.

براساس رايزني‌هاي اربيل قرار شد تا اياد علاوي كه در ماه‌هاي پس از انتخابات با برآورد اشتباه از وزن سياسي ائتلافش روند تشكيل دولت در اين كشور را هشت ماه به تعويق انداخته بود به عنوان رئيس شوراي ملي سياست‌هاي راهبردي انتخاب شود و مرداني از ائتلاف او به عنوان رئيس پارلمان و نيز وزير خارجه آتي عراق برگزيده شوند.

بدين سان اسامه النجيفي از مردان پرنفوذ العراقيه رئيس پارلمان شد و روند انتخاب رئيس‌جمهور را در دومين پارلمان عراق جديد مديريت كرد و اسم صالح المطلك نيز براي پست وزارت خارجه مطرح است.

اما پيش از انتخاب طالباني برخي از اعضاي العراقيه و در راس ايشان اياد علاوي در اعتراض به آنچه برهم زدن توافق سياسي از سوي مالكي و طالباني- به‌ويژه در زمينه طرح اسامي برخي از اعضاي العراقيه از سوي كميته دادخواهي و عدالت كه بيشتر صالح المطلك را نشانه مي‌گيرد و هدفش عدم ورود اين افراد به ساختار سياسي عراق با توجه به نزديكي آنها به بعثي هاست- خواندند جلسه را ترك كردند كه با وساطت كردها و بنا به برخي گزارش‌ها ميانجيگري اوباما حل شد بازهم نشانگر تداوم ارزيابي‌هاي نادرست العراقيه و علاوي بود.

العراقيه پس از آنكه با كسب 91 راي فهرست اول انتخابات شد با برآوردي اشتباه از وزن خود و نيز نفوذ و تاثير كشورهاي همسايه و همچنين آمريكا دل به حمايت‌هاي آمريكا و عربستان بست اما به تدريج و با پي بردن به وزن سياسي واقعي خود و نيز نفوذ كشورهاي همسايه تنها ماند و ياوري به‌جز عربستان در كنار خود نيافت به گونه‌اي كه دعوت ملك عبدالله از عراقي‌ها براي سفر به عربستان را جز اين گروه نه كردها و نه شيعيان اجابت نكردند.

وقتي العراقيه با اين شرايط مواجه شد سرانجام در نشست اربيل، اتحاد كردها و شيعيان را مستحكم تر از آن يافت كه بتواند آن را تجزيه كند و بدين سان تن به واقعيت‌هاي سياسي داد. از اين منظر خروج برخي از اعضاي العراقيه از نشست پارلمان خروجي منفعلانه محسوب مي‌شود.
در اين ميان اما بايد به طرح مبهمي نيز اشاره كرد كه ظاهرا قرار است اياد علاوي در قالب آن بر دولت نوري‌مالكي اشراف داشته باشد و آن هم طرح ايجاد شوراي ملي سياست‌هاي راهبردي است كه نخستين بار از سوي آمريكايي‌ها ارائه شد و جوزف بايدن روز جمعه در گفت و گو با علاوي بر غير تشريفاتي بودن اين نهاد تاكيد كرد. هنوز جزئياتي از كاركردهاي اين نهاد منتشر نشده و احتمالا پس از تشكيل كابينه، اجرايي بودن آن در عمل مشخص خواهد شد.

اما سوالي كه در اين ميان قابل طرح است اين است كه هدف آمريكايي‌ها از تشكيل و طرح اين نهاد براي عراق كه به نوعي منجر به حاكميت چند گانه و تعارض كاركردها در بغداد خواهد شد چيست؟ آيا عراق كه به‌طور غير رسمي به صورت فدرال اداره مي‌شود خواهد پذيرفت كه در منطقه سبز بغداد نيز نوعي تعدد مراكز قدرت حاكم باشد؟ با توجه به اينكه شيعيان هم اكنون اكثريت كرسي‌هاي پارلمان را در اختيار دارند و كردها نيز بيشتر به همسويي با ائتلاف‌هاي شيعي راغبند تا ائتلاف‌هاي سني و سكولاري چون العراقيه به نظر مي‌رسد فضاي سياسي عراق در دوره پارلمان دوم به‌رغم تمام دست‌اندازهاي داخلي و خارجي به سمت تسلط نسبي شيعيان ميل كند و تعدد مراكز قدرت در بغداد ره به جايي نبرد.

آفرينش

«سياست حذف رواديد» عنوان سرمقاله‌ روزنامه آفرينش به قلم علي رمضاني است كه در آن مي‌خوانيد:
چندي پيش گريگول واشادزه وزير امور خارجه گرجستان و منوچهر متكي وزير امور خارجه ايران در تفليس توافق‌نامه‌اي در زمينه برقراري رژيم بدون رواديدي بين دو كشور امضاء كردند که براساس اين سند اتباع ايراني و گرجي مي‌توانند بدون اخذ رواديد براي مدت 45 روز به كشور ديگر سفر كنند .اين سياست و حذف رواديد در ميان کشورهاي منطقه هر چند دير انجام پذيرفته است اما ميتواند پيامد هاي مثبت و چشم گير و متعددي در برداشته باشد .

در واقع آسان نمودن رواديد و حذف ويزا براي عبور و مرور شهروندان به كشورهاي يكديگر چه در سطح منطقه اي و چه در سطح جهاني و حتي برداشتن مرزهاي جغرافيايي از جمله سياست‌هايي است که از اتحاديه اروپا شروع شد و اکنون نيز چندين دهه است كه اين اقدام در نقاط مختلف جهان توسط کشور ها در حال انجام است و کشور هاي گوناگون ميکوشند تا با توجه به منافع سرشار چنين سياستي، آن را درسياست خارجي خود اعمال کنند .

در اين بين كم شدن فاصله‌هاي گذشته ، نرم شدن مرزهاي سفت وسخت پيشين ، عبور و مرور آسان و بي دغدغه شهروندان در خاك كشورهاي يکديگر و چنين رفت و آمدهايي كه از يک سو منجر به آشنايي و شناخت ملت‌هاي همسايه و جهاني از يكديگر مي‌شودو ازسوي ديگر نيز خود از موثرترين گام هايي است كه مي‌تواند ايجاد ارتباط متقابل دولت‌ها را هموار سازد.

گذشته از اين، اين سياست مي‌تواند تاثيرات متعدد اقتصادي سياسي و فرهنگي نيز داشته باشد چنانچه مي‌تواند هم به ارتباطات بيشتر اقتصادي کمک کرده و از سويي نيز با تشويق جهان گردي ميان کشور ها به افزايش تعداد توريست‌هاي دو كشور كمك کند.با نگاهي به کشورهاي جهان در مي يابيم کشور ما از جمله کشور هايي است که تا کنون نتوانسته است سياست حذف رواديد را با بيشتر کشورهاي منطقه اي و جهاني به اجراگذارد در اين بين تا کنون ايران توانسته با تعداد کمي از کشور ها سياست حذف رواديد را به اجرا گذارد.

در اين بين هر چند تسهيل در امر رفت و آمد و برقراري رژيم بدون رواديد با كشورهاي همسايه و جهان سياستي است كه از چندي پيش به گونه جدي‌تري مورد توجه مقامات کشور قرار گرفته كه از جمله آنها مي‌توان به حذف نظام رواديد ميان ايران با سوريه، گرجستان و... نام برد اما بايد گفت براي گسترش اين امر و حذف رواديد با کشورهاي منطقه اي نظير ارمنستان و بيشتر کشورهاي ديگر منطقه کوشيد چه اينکه ايران با قرار گرفتن در منطقه جغرافيايي خليج فارس، خاورميانه، شبه قاره و اوراسيا حكم چهارراهي را دارد كه از هر طرف مي‌تواند تبديل به پل ارتباطي و ترانزيتي و عبوري براي شهروندان کشورهاي اطراف باشد در اين بين مسلما سياست حذف رواديد بيشتر با کشور هاي ديگر منطقه مي‌تواند پيامدهاي مثبت و گسترده فراواني را براي کشور در پي داشته باشد و به نوعي نيز به منطقه گرايي ايران نيز کمک کند.

آرمان

«آمريکا به ايران حمله نمي‌کند»عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم حسن بهشتي پور ‌است كه در آن مي‌خوانيد:
اصولا هيچ تفاوتي در اينکه مجلس يا دولت دست جمهوري خواهان يا دموکرات‌ها باشد وجود ندارد، لذا بنابر نظر قائلان به اين تحليل در حال حاضر چيزي که براي ما اهميت دارد شکست اوباماست و بايد از آن خوشحال باشيم.  به اعتقاد بنده اگرچه ممکن است اين مسئله درست باشد اما اينگونه اظهارنظرها بيشتر ساده‌سازي مباحث است و به بحث کارشناسي و تحليلي شباهتي ندارد.
معيار انتخاب مردم آمريکا مسائل داخلي اين کشور است ،مردم ايالات متحده آمريکا در تصميم گيري خود براي اينکه به چه کسي راي دهند، قطعا به اين فکر نمي‌کنند که کدام جناح مثلا در رابطه با ايران چه نوع سياستي را اتخاذ خواهد کرد. موضع گيري‌هاي نمايندگان کنگره و سنا در ايالات متحده، غالبا تبليغاتي و غير مسئولانه است، چنانچه مي‌بينيد که وقتي خود همين نمايندگان مسئوليتي در دولت ايالات متحده آمريکا مي‌گيرند، در موضع گيري هايشان تفاوت‌هاي اساسي ايجاد مي‌شود.

آغاز جنگ ديگري توسط ايالات متحده بسيار بعيد است، ما بايد بين مسائلي که کارکرد عمليات رواني دارند و واقعيت‌هاي موجود در آمريکا تفکيک قائل شويم. ترساندن، ايجاد ترديد، فضاسازي‌هاي سياسي، بين‌‌المللي و غيره که همه روزه توسط مراجع مختلف در اين کشور انجام مي‌شود، با واقعيت‌هاي اين کشور تضاد بنيادي دارد.

در شرايطي که ايالات متحده آمريکا هزار و 400 ميليارد دلار کسري بودجه دارد و علاوه بر اين کسري بودجه، مطابق برنامه‌ريزي دولت، قرار است 600 ميليارد دلار به اقتصاد اين کشور تزريق شود چطور ممکن است سياست مداران اين کشور هزينه‌هاي سرسام آور جنگ ديگري را نيز به اقتصاد معيوب کشورشان تحميل کنند، آن هم جنگي که به هيچ عنوان عاقبت آن معلوم نيست. اظهارنظرهاي جنگ طلبانه واجد اهميت چنداني نيستند.

در شرايطي که فقط انتشار خبر تزريق قريب الوقوع 600 ميليارد دلار به اقتصاد ايالات متحده، ارزش دلار را به قدري پايين آورده است که قيمت طلا براي اولين بار در يک قرن گذشته از هزار و 400 دلار بيشتر شده است هيچ عقل سليمي نمي‌پذيرد که مسئولان ايالات متحده يک جنگ ديگر را آغاز کنند و بنده بعيد مي‌دانم که گردانندگان اين کشور دست به چنين ماجراجويي هايي بزنند. نتيجه انتخابات اخير آمريکا در رابطه با مسائل ايران ، با اذعان به اينکه اين ماجرا دو بعد متفاوت دارد ،بعد نخست ماجرا اين است که اوباما و حزب متبوعش شکست قابل توجهي در مجلس نمايندگان متحمل شدند و بيش از 60 کرسي را از دست دادند، پس از اين بابت موقعيت اوباما تضعيف شده است.

از ديد دموکرات‌ها و اوباما، طبعا اگر حزب دموکرات در اين انتخابات پيروز مي‌شد و اوباما مي‌توانست موقعيت خودش را تثبيت کند، امروز با دست بازتري مي‌توانست به ايران فشار وارد کند اما اين پيروزي اتفاق نيفتاد و اوباما چنين برگ برنده‌اي را در دست ندارد.

دنياي اقتصاد

«سياستمداران مداخله‌گر و جنگ ارزي» عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم محمود صدري است كه در آن مي‌خوانيد:
آدام اسميت، اقتصاددان و فيلسوف اسكاتلندي 250 سال پيش گفته است: «هرگاه دو همباز اقتصادي را در حال گفت‌وگوي خصوصي ديديد، بدانيد دسيسه‌اي عليه مردم در راه است.»
اسميت اين سخن را نه در مذمت سرمايه‌داري و اقتصاد آزاد، بلكه در نكوهش كساني كه در سازوكارهاي طبيعي اقتصاد و در راس آنها رقابت اقتصادي دستكاري مي‌كنند، بر زبان رانده است.

به اعتقاد اسميت و پيروان او همنشيني صاحبان سرمايه و بنگاه همان‌قدر معطوف به دسيسه است كه همنشيني سنديكاهاي كارگري؛ زيرا هر دو گرايش به انحصار دارند.اولي مي‌خواهد انحصار توليد و قيمت را به دست بگيرد و دومي خواستار به دست آوردن انحصار كار و دستمزد است. در زمانه‌اي كه اسميت اين هشدار را داد، احتمال تباني اعضاي صنوف وجود داشت؛ اما در دوران كنوني احتمال اين كار كاهش يافته است؛ زيرا دسترسي همگاني به اطلاعات زياد شده است و به‌تبع آن دسيسه‌چيني به آساني گذشته نيست. معناي اين سخن اين نيست كه بساط دسيسه‌چيني جمع شده است.

در روزگار فراواني اطلاعات و بسته شدن دست سرمايه‌داران و كارگران و ديگر صنوف اقتصادي، دولت‌ها و بانك‌هاي مركزي انحصار دسيسه را به دست گرفته‌اند و نظم بازار را مطابق منافع و مصالح بزرگترين صنف؛ يعني سياستمداران دستكاري مي‌كنند و نام آن را پيگيري مصالح ملي مي‌گذارند.

نبرد ارزي آمريكا و چين در سال‌هاي اخير آشكارترين وجه دسيسه‌چيني دولت‌ها عليه نظم بازار و منافع مصرف‌كنندگان است. ارزش پول چين (يوآن) و دلار آمريكا مدام رو به كاهش است و آمريكا و چين يكديگر را به دستكاري در نرخ ارز متهم مي‌كنند. انكارهاي دوسويه رهبران واشنگتن و پكن قانع‌كننده نيست؛ زيرا حالا ديگر اين قابل كتمان نيست كه حتي اگر چيني‌ها ارزش يوآن را به‌صورت مصنوعي پايين نياورده باشند، اين ناتواني 400 ميليون چيني از ورود به بازار خريد كالا است كه مازاد صادراتي انبوهي ايجاد كرده و راه تهاجم كالاهاي چيني را به بازارهاي جهاني گشوده است.

در مقابل، دولت آمريكا نيز هرچند بگويد ارزش دلار را مصنوعا پايين نياورده است، خريد اوراق قرضه (كه تازه‌ترين آن 600 ميليارد دلار بود) راه غيرمستقيم ارزش‌زدايي از دلار است كه قابل كتمان نيست. حال در چنين فضايي رهبران سياسي 20 كشور پرقدرت اقتصادي جهان در كره‌جنوبي گرد آمده‌اند تا راهي براي حل مشكلات اقتصاد جهان از جمله جنگ ارزي آمريكا و چين بيابند؛ اما تنها مشكلي كه تاكنون براي آن راه‌حلي يافت نشده همين مشكل اصلي؛ يعني جنگ ارزها است.
نكته عبرت‌آموز در سرسختي دولت‌هاي آمريكا و چين اين است كه هر دو دولت، در زمينه مداخله در اقتصاد داخلي از پيشينيان خود تندروتر هستند. دولت دموكرات آمريكا، دوسال پيش برنامه اقتصادي خود را با بسته‌هاي حمايتي براي نجات بنگاه‌هاي ناكارآمد و ورشكسته آغاز كرد. دولت هوجينتائو نيز از هشت سال پيش پاره‌اي برنامه‌هاي اصلاحي دولت‌هاي قبلي چين را متوقف كرده و بر دامنه مداخله دولت در اقتصاد افزوده است.

حالا دو دولت كه در عرصه داخلي مداخله‌گرند، در عرصه جهاني رودرروي هم ايستاده‌اند و هر يك اصرار دارند سياست حمايت‌گرايي خود را موجه و انجام همان كار توسط رقيب را ناموجه نشان دهد. همين معيار دوگانه است كه سياستمداران چيني و آمريكايي‌ها را در برابر منطق روشن اقتصاد و بازار ناتوان كرده است و تا زماني كه اراده مداخله‌جويي اين سياستمداران شكسته نشود، در برهمين پاشنه خواهد چرخيد: ديروز تعرفه‌ها، امروز ارزها و فردا لابد موضوعي ديگر.

جهان صنعت

«جاي خالي رشد اقتصادي‌» عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم نرگس حسين‌پور است كه در آن مي‌خوانيد:
اقتصاددانان مي‌گويند رشد اقتصادي نبض پيشرفت يک کشور محسوب مي‌شود؛ پيشرفتي که براي رسيدن به آن بايد براساس برنامه و مطابق با زمان مشخص حرکت کرد و اين امر برعهده  قوه اجرايي است که  آن را راهبري مي‌کند.

در کشور ما اين سياست‌ها را برنامه‌هاي توسعه‌اي و سند چشم‌انداز مشخص مي‌کنند، دولت بايد براساس سياست‌هاي کلي برنامه چهارم رشد اقتصادي يک ساله خود را به نحوي تنظيم کند که بتواند اهداف چشم‌انداز 20 ساله را محقق کند اما با  وجود اظهارات دولت مبني بر افزايش رشد اقتصادي  جاي عدد رشد اقتصادي در نماگرهاي بانک مرکزي خالي است.
رييس‌جمهور بارها در سخنراني و مصاحبه‌هاي خود اعلام کرده که رشد اقتصادي کشور در حال افزايش است؛ اين در حالي است که  برخي اظهارات از سوي مسوولان اقتصادي از جمله سخنگوي اقتصادي دولت از کاهش شديد اين نرخ خبر مي‌دهد.

هنوز مشخص نيست که کدام اظهارنظرها را بايد پذيرفت اما آنچه مسلم است اينکه  وقتي آمارهاي رسمي سکوت اختيار مي‌کنند، چگونه مي‌توان گفت که وضعيت اقتصادي کشور رو به بهبود است؟