تابناک بررسی می‌کند

در مغز ترامپ چه می‌گذرد؟/لزوم استخدام روانشناس در تیم مذاکراتی ایران!

یکی از دلایل به تعویق افتادن دور چهارم مذاکرات ایران و آمریکا و سخنان متناقض آمریکایی ها این است : ترامپ دقیقا نمی‌داند چه میخواهد ولی همه چیز را میخواهد!

کد خبر: ۱۳۰۳۷۷۱

تاریخ: ۱۶ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۰۴:۵۹

ه گزارش تابناک، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین و کنونی ایالات متحده، به دلیل سبک تصمیم‌گیری، رفتار‌های غیرمتعارف و اظهارات متناقضش، همواره موضوع تحلیل‌های روان‌شناختی بوده است.

اخیراً، اظهارات او درباره مذاکرات هسته‌ای با ایران بار دیگر توجهات را به الگو‌های فکری و رفتاری‌اش جلب کرده است.

او در مصاحبه‌ای با شبکه ان‌بی‌سی اعلام کرد که هدفش «برچیدن کامل» برنامه هسته‌ای ایران است، اما در عین حال افزود که غنی‌سازی ۳/۵ درصد «اشکالی ندارد»!

این تناقض ظاهری، نشانه‌ای از یک الگوی فکری است که می‌توان آن را تمایل به داشتن همه چیز به طور همزمان، بدون پذیرش محدودیت یا انتخاب بین گزینه‌ها! نمایی از یک خودشیفتگی تمام عیار به سبک سرمایه داری آمریکایی که حالا کاملا بر اریکه قدرت تکیه زدن است!

یکی از دلایل به تعویق افتادن دور چهارم مذاکرات ایران و آمریکا را میتوان در نکنه پیدا کرد، ترامپ دقیقا نمی‌داند چه میخواهد ولی همه چیز را میخواهد !

با شخصیت های خودشیفته مثل ترامپ  چگونه میتوان مذاکره کرد یا به توافق رسید؟ آیا در ترکیب تیم مذاکراتی ایران باید روانشناس متخصص خودشیفتگی وجود داشته باشد؟

اختلال شخصیت نارسیسیستی با ویژگی‌هایی مانند خودبزرگ‌بینی، نیاز به تحسین مداوم، عدم همدلی و حساسیت شدید به انتقاد تعریف می‌شود، نشانه هایی که کاملا در ترامپ وجود دارد!

افراد مبتلا به این اختلال اغلب معتقدند که سزاوار همه چیز هستند و نمی‌توانند محدودیت‌ها یا شکست را بپذیرند.

به گفته دن پی. مک آدامز، استاد روان‌شناسی دانشگاه نورث‌وسترن، «ترامپ یک خودشیفته است که به هر قیمتی می‌خواهد برنده باشد، اما نمی‌داند چرا این کار را انجام می‌دهد».

این ویژگی باعث می‌شود که او در مذاکرات یا تصمیم‌گیری‌ها به دنبال نتایجی باشد که تمام خواسته‌هایش را به طور همزمان برآورده کند، حتی اگر این خواسته‌ها منطقاً یا عملاً با یکدیگر در تضاد باشند.

مثال دیگر این الگو را می‌توان در رویکرد ترامپ به توافق هسته‌ای ایران (برجام) در دوره اول ریاست‌جمهوری‌اش مشاهده کرد.

او در سال ۲۰۱۸ از برجام خارج شد و خواستار توافقی «بهتر» شد که نه تنها برنامه هسته‌ای ایران را محدود کند، بلکه برنامه موشکی و نفوذ منطقه‌ای ایران را نیز تحت کنترل درآورد. این در حالی بود که او همزمان ادعا می‌کرد که آماده مذاکره بدون پیش‌شرط است.

در واقع می‌توان گفت شخصیت و روان خاص ترامپ ایجاب میکند که او هم  ایران را تحت فشار حداکثری قرار دهد و هم انتظار داشته باشد که ایران بدون هیچ امتیازی به میز مذاکره و توافق برگردد!

بسیاری از روان‌شناسان معتقدند که رفتار‌های ترامپ نشانه‌هایی از «خودشیفتگی بدخیم» را نشان می‌دهد، ترکیبی از اختلال شخصیت نارسیسیستی، رفتار‌های ضداجتماعی، پارانویا و سادیسم. دکتر جان گارتنر، روان‌شناس بالینی، در سال ۲۰۱۷ اظهار داشت که «ترامپ به اختلالی درمان‌ناپذیر مبتلاست که نشانه‌هایش رفتار تهاجمی، ضداجتماعی، پارانویا و خودبزرگ‌بینی است».

این تحلیل با مشاهدات دیگر روان‌شناسان همخوانی دارد که معتقدند الگو‌های رفتاری ترامپ با ویژگی‌های خودشیفتگی بدخیم مطابقت دارد.

خودشیفتگی بدخیم باعث می‌شود که افراد به شدت به تحسین و تأیید نیاز داشته باشند و در برابر انتقاد یا شکست واکنش‌های تند و غیرمنطقی نشان دهند.

به عنوان مثال، کارل پتر ویرسن، روان‌درمانگر سوئدی، اشاره می‌کند که «ترامپ از تحقیر دیگران به‌عنوان مکانیزمی دفاعی برای حفظ تصویر بزرگ از خود استفاده می‌کند». این رفتار در تعاملات او با رهبران جهانی، مانند زمانی که ولودیمیر زلنسکی را به دلیل عدم نشان دادن «سپاسگزاری» علناً سرزنش کرد، به وضوح دیده می‌شود.

رفتار‌های تکانشی ترامپ نیز از دیگر ویژگی‌های برجسته اوست. به گفته روان‌شناسان، او اغلب بدون بررسی دقیق پیامد‌ها تصمیم‌گیری می‌کند، که این امر می‌تواند در مذاکرات بین‌المللی خطرناک باشد.

مقاله‌ای در وب‌سایت میگنا اشاره می‌کند که «شخصیت و روان ترامپ از هر استانداردی دور است و بسیاری او را در مذاکرات یا مناظره‌ها گیج‌کننده یافته‌اند». این گیج‌کنندگی نتیجه تصمیم‌گیری‌های مبتنی بر انگیزه‌های لحظه‌ای و نیاز به خودنمایی است، نه تحلیل منطقی.

مطالعه‌ای از دانشگاه تبریز درباره اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر اختلالات شخصیت نشان می‌دهد که افراد با ویژگی‌های خودشیفته یا ضداجتماعی معمولاً در تنظیم احساسات و رفتارهایشان دچار مشکل هستند.

اگرچه این مطالعه مستقیماً به ترامپ اشاره ندارد، اما ویژگی‌های توصیف‌شده در آن با رفتار‌های او همخوانی دارد، مانند نوسانات خلقی و واکنش‌های غیرقابل‌پیش‌بینی.

تحلیل‌های اخیر نیز بر خطرناک بودن این ویژگی‌ها در جایگاه رهبری تأکید دارند. فیلیپ اس گورسکی، جامعه‌شناس دانشگاه ییل، معتقد است که «انتخاب دونالد ترامپ شاید بزرگ‌ترین تهدید برای دموکراسی آمریکایی از زمان حمله به پرل هاربر باشد».

این هشدار به دلیل تمایل ترامپ به اقتدارگرایی و بی‌اعتنایی به قواعد دموکراتیک مطرح شده است، که ریشه در نیاز او به کنترل و تأیید مداوم دارد.

در سال ۲۰۲۴، گزارش‌هایی درباره سلامت ذهنی ترامپ منتشر شد که نگرانی‌هایی را برانگیخت. نشریه یو‌اس‌ای تودی به نقل از مصاحبه‌ای با مجله تایم گزارش داد که «ترامپ به نحو فزاینده‌ای ناسازگار و پُرتحرک شده و اغلب از واقعیت جدا به نظر می‌رسد». این مشاهدات، همراه با تحلیل‌های روان‌شناختی، نشان‌دهنده تشدید ویژگی‌های خودشیفتگی و تکانشگری در اوست.

چرا تیم ایران به مشورت با متخصصان روان‌شناختی برای مذاکره با ترامپ نیاز دارد؟

با توجه به الگو‌های رفتاری ترامپ، مذاکره با او نیازمند استراتژی‌هایی است که ویژگی‌های شخصیتی‌اش را در نظر بگیرد.

پیش‌بینی رفتار‌های تکانشی ترامپ یکی از اولویت ها در این مسیر است،با تحلیل الگو‌های گذشته ترامپ، می‌توان واکنش‌های احتمالی او به پیشنهادات یا فشار‌ها را پیش‌بینی کرد.

مدیریت خودشیفتگی ترامپ می‌تواند یکی از دستورکارهای تیم مکمل ایرانی باشد ،ارائه پیشنهاداتی که به او احساس پیروزی بدهد، بدون تسلیم شدن در برابر خواسته‌های غیرمنطقی، می‌تواند مؤثر باشد.

مدیریت هوشمندانه و به سبک ایرانی!  خودشیفتگی ترامپ می‌تواند یکی از دستورکارهای تیم مکمل ایرانی باشد ،ارائه پیشنهاداتی که به او احساس پیروزی بدهد، بدون تسلیم شدن در برابر خواسته‌های غیرمنطقی، می‌تواند مؤثر باشد.

مدیریت هوشمندانه خودشیفتگی ترامپ می‌تواند یکی از دستورکارهای تیم مکمل ایرانی باشد ،ارائه پیشنهاداتی که به او احساس پیروزی بدهد، بدون تسلیم شدن در برابر خواسته‌های غیرمنطقی، می‌تواند مؤثر باشد.

با توجه به حساسیت او به انتقاد، اجتناب از اظهارات تحریک‌آمیز و تمرکز بر زبان دیپلماتیک ضروری است.

برای مثال، در مذاکرات تجاری با چین در دوره اول ریاست‌جمهوری‌اش، ترامپ با تهدید به افزایش تعرفه‌ها، چین را به میز مذاکره کشاند، اما در نهایت توافقی امضا کرد که به او اجازه داد آن را به عنوان یک پیروزی داخلی تبلیغ کند، حتی اگر نتایج واقعی محدود بود. تیم مذاکراتی ایران می‌تواند از این الگو درس بگیرد و پیشنهاداتی ارائه دهد که به ترامپ امکان خودنمایی بدهد، اما منافع ملی ایران را حفظ کند.

تأکید بر جنبه‌هایی مانند ثبات منطقه‌ای یا تجارت می‌تواند توجه ترامپ را جلب کند.کما اینکه در توئیت های اخیر عباس عراقچی این نکته مهم در نظر گرفته شد.

هرگونه اظهارنظر رسمی در مذاکرات یا از سوی مقامات رسمی که ترامپ  را تضعیف کند، می‌تواند واکنش‌های غیرقابل‌پیش‌بینی به دنبال داشته باشد اما ارائه گزینه‌هایی که به ترامپ احساس انتخاب می‌دهد، بدون واگذاری امتیازات کلیدی، مؤثر است.

مذاکره از طریق طرف‌های ثالث می‌تواند تنش‌های مستقیم را کاهش دهد، افزودن میانجی ها یا دادن اختیارات بیشتر به میانجی اصلی، پادشاهی عمان ژ میتواند از این راهکارها باشد.