چرا نیروی دریایی آمریکا هواپیما دارد؟

نیروی دریایی آمریکا دومین نیروی هوایی بزرگ جهان است، اما ده‌ها هواپیما این نیرو چه وظایفی از حمله تا شناسایی انجام می‌دهند.

کد خبر: ۱۳۰۱۹۲۳

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۰۴:۰۰

به گزارش تابناک، وقتی به شاخه‌های مختلف ارتش آمریکا نگاه می‌کنیم، تقسیم‌بندی وظایف در نگاه اول مشخص به نظر می‌رسد: ارتش زمینی تانک و نیروی پیاده دارد، نیروی دریایی آمریکا بر اقیانوس‌ها حکمرانی می‌کند، تفنگداران دریایی نیروی واکنش سریع برای ماموریت‌های متنوع هستند و نیروی هوایی فرمانروای آسمان‌هاست. اما واقعیت به این سادگی نیست و هم‌پوشانی‌های ضروری زیادی بین این نیروها وجود دارد.

ارتش زمینی برای لجستیک کشتی دارد و نیروی هوایی تنها شاخه‌ای نیست که هواپیما در اختیار دارد. در واقع، تمام شاخه‌های نظامی آمریکا هواپیما دارند، اما نکته جالب اینجاست که نیروی دریایی آمریکا با داشتن حدود ۳۷۰۰ فروند هواپیما، دومین نیروی هوایی بزرگ جهان محسوب می‌شود. اما چرا نیروی دریایی به این حجم از توان هوایی نیاز دارد و هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا چه وظایفی را انجام می‌دهند؟

نیاز نیروی دریایی به قدرت هوایی: فراتر از سطح آب

هوانوردی دریایی نقش‌های حیاتی و متنوعی را برای نیروی دریایی ایفا می‌کند. هواپیماها به نیروی دریایی این امکان را می‌دهند که دامنه عملیاتی خود را بسیار فراتر از سطح آب گسترش دهند و به نقاطی از جهان دسترسی پیدا کنند که شاید نیروی هوایی به‌راحتی قادر به پوشش آن‌ها نباشد. وظایف اصلی هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا عبارت‌اند از:

هواپیما های نیروی دریایی آمریکا

عملیات تهاجمی: جنگنده‌ها علیه اهداف هوایی یا زمینی دشمن وارد عمل می‌شوند.

دفاع از ناوگروه: هواپیماها از ناوهای هواپیمابر و کشتی‌های همراه در برابر حملات هوایی، سطحی و زیرسطحی محافظت می‌کنند.

هشدار زودهنگام: هواپیماهای تخصصی مناطق وسیعی از اقیانوس را برای شناسایی تهدیدات احتمالی (کشتی‌ها یا هواپیماهای دشمن) رصد می‌کنند و به ناوگروه هشدار اولیه می‌دهند.

جنگ ضد زیردریایی: هواپیماها و بالگردها به شناسایی و مقابله با زیردریایی‌های خطرناک دشمن که در اعماق پنهان شده‌اند، می‌پردازند.

شناسایی و گشت دریایی: نظارت بر خطوط کشتیرانی، شناسایی فعالیت‌های مشکوک و جمع‌آوری اطلاعات.

جنگ الکترونیک: ایجاد اختلال در سیستم‌های راداری و ارتباطی دشمن.

جنگنده‌های نیروی دریایی: قدرت تهاجمی و دفاعی ناوگان

ستون فقرات قدرت تهاجمی و دفاعی هوایی ناوهای هواپیمابر، جنگنده‌های آن هستند.

F/A-18 Super Hornet (سوپر هورنت)

این جنگنده چندمنظوره، یکی از شناخته‌شده‌ترین هواپیماهای ناوپایه است. سوپر هورنت‌ها تکامل‌یافته مدل‌های اولیه F/A-18 هورنت هستند که از دهه ۸۰ میلادی خدمت می‌کنند، اما با ارتقاهای گسترده، به پرنده‌ای کاملاً متفاوت تبدیل شده‌اند. این جنگنده با دو موتور توربوفن قدرتمند General Electric F414-GE-400 می‌تواند به سرعتی فراتر از ۱.۸ ماخ دست یابد. سوپر هورنت علاوه بر توپ ۲۰ میلی‌متری ولکان، قابلیت حمل طیف وسیعی از موشک‌های هوا به هوا و بمب‌های هدایت لیزری را دارد که آن را هم در نبردهای هوایی و هم علیه اهداف زمینی، بسیار خطرناک می‌سازد.

F-35C Lightning II (لایتنینگ ۲)

جدیدترین و پیشرفته‌ترین جنگنده ناوپایه نیروی دریایی آمریکا، F-35C است. این هواپیما اولین جنگنده رادارگریز (Stealth) نیروی دریایی محسوب می‌شود و قرار است جایگزین مدل‌های قدیمی‌تر F/A-18C/D هورنت شود. F-35C با موتور قدرتمند پرت اند ویتنی F135-PW-100 به سرعتی حدود ۱.۶ ماخ می‌رسد. مجموعه سنسورهای الکترونیکی پیشرفته آن، آگاهی موقعیتی بی‌نظیری به خلبان می‌دهد و قابلیت‌های جنگ الکترونیک قابل توجهی دارد (اگرچه این نقش عمدتا بر عهده هواپیمای تخصصی Growler است). نسخه C جنگنده F-35 دارای بال‌های بزرگتر و ارابه فرود تقویت‌شده برای تحمل استرس شدید فرود و برخاست از روی ناو هواپیمابر است.

فراتر از جنگنده‌ها: نقش‌های تخصصی و حیاتی

توان هوایی نیروی دریایی تنها به جنگنده‌ها محدود نمی‌شود و هواپیماهای تخصصی دیگری نیز نقش‌های حیاتی ایفا می‌کنند:

هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا

EA-18G Growler (گرولر)

این هواپیما که بر اساس پلتفرم سوپر هورنت ساخته شده، رسما یک جنگنده نیست و حتی توپ هم ندارد! وظیفه اصلی گرولر، جنگ الکترونیک است. این هواپیما معمولا به غلاف‌های ایجاد اختلال راداری ALQ-99 مجهز می‌شود تا با کور کردن رادارهای دشمن، به جنگنده‌های خودی برتری دهد. گرولر یک جزء ضروری در عملیات‌های هوایی مدرن نیروی دریایی است.

E-2C/D Hawkeye (هاکای)

این هواپیمای توربوپراپ با رادار بزرگ و متمایزش که بالای بدنه قرار دارد، نقش فرماندهی و کنترل و هواپیمای هشدار زودهنگام (AEW&C) را بر عهده دارد. هاکای مانند یک “کوارتربک در آسمان” عمل می‌کند؛ فضای نبرد را نظارت کرده و سایر هواپیماها را در صورت نیاز هدایت می‌کند. این هواپیما از زمان جنگ ویتنام در تقریباً تمام درگیری‌های بزرگ حضور داشته است.

P-8A Poseidon (پوسایدون)

این هواپیمای شناسایی و گشت دریایی، نسخه‌ای اصلاح‌شده از بوئینگ ۷۳۷ است. وظیفه اصلی آن پرواز بر فراز آب‌ها برای شکار زیردریایی‌ها و کشتی‌های سطحی است، اما در ماموریت‌های جستجو و نجات نیز به کار گرفته می‌شود. برخلاف بوئینگ ۷۳۷ مسافربری، پوسایدون قابلیت حمل تسلیحات مختلفی مانند موشک‌های ضدکشتی، اژدر، بمب‌های عمقی و مین‌های دریایی را دارد.

پهپادها (مانند MQ-4C Triton)

هواپیماهای بدون سرنشین مانند MQ-4C تریتون نیز نقش مهمی در تکمیل ماموریت‌های گشت دریایی و شناسایی دوربرد نیروی دریایی آمریکا ایفا می‌کنند و مکمل هواپیمای پوسایدون هستند.

نتیجه‌گیری: نیروی هوایی قدرتمند بر فراز دریاها

بنابراین، پاسخ به سوال «چرا نیروی دریایی آمریکا هواپیما دارد؟» روشن است. هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا صرفا تعدادی جنگنده برای نمایش قدرت نیستند؛ آن‌ها ابزارهای حیاتی و چندمنظوره‌ای هستند که به ناوگان دریایی امکان می‌دهند تا قدرت خود را فراتر از افق گسترش دهد، از خود در برابر تهدیدات متنوع دفاع کند، محیط دریایی (سطحی و زیرسطحی) را کنترل کرده و در هر نقطه‌ای از جهان به صورت مستقل و موثر عمل کند. هوانوردی دریایی بخش جدایی‌ناپذیر و حیاتی از توانایی‌های رزمی و استراتژیک نیروی دریایی ایالات متحده در قرن بیست و یکم است.