وعده های رویایی برای کارمندانی که از تهران رفتند، چه شد؟

مدیران ادارات شهرستان ها به کارمندان انتقال یافته می گویند، ما سقف اضافه کار را می پردازیم، ولی برای انجام این کار، باید از حقوق دیگر همکاران کم کنیم؛ چیزی که در برخی موارد، خود به خود به اختلاف کارمندان و ایجاد تنش در محیط کار منجر شده است/ ظاهرا در شهرستان ها همچنین از حق ایاب و ذهاب یا حق پرداخت شده برای خوراک هم خبری نیست، در حالی که ...

کد خبر: ۱۳۰۰۷۳

تاریخ: ۱۹ آبان ۱۳۸۹ - ۱۵:۲۹

در حالی که رئیس جمهور در روزهای اخیر، بار دیگر، مسأله خروج حدود سه میلیون نفر از شهر تهران را مطرح کرده، معدود افرادی که بر پایه این طرح و وعده های آن به شهرستان ها کوچ کرده اند، بابت این مهاجرت، دچار تردید شده و مدعی اند که هیچ کدام از وعده های دولت درباره آنان اجرا نشده است.

به گزارش «تابناک»، با اینکه بسیاری از مقامات دولت، به ویژه معاون منابع انسانی رئیس جمهور، با شور و حرارت وصفی ناشدنی از دادن امتیازات ویژه برای کارمندان داوطلب طرح خروج از تهران سخن رانده و در یک جمع بندی اظهار داشت که با در نظر گرفتن همه مزایا می توان گفت، حقوق این کارمندان 25 تا 50 درصد افزایش خواهد یافت، ولی تاکنون نه تنها افزایشی در حقوق این افراد دیده نشده، بلکه برعکس، حقوق این افراد با کاهش روبه رو و وعده ها و تسهیلات ادعا شده به فراموشی سپرده شده است.

بنا بر تماس های متعدد کاربران «تابناک» و ارایه مستندات پرداخت های صورت گرفته از زمان جابجایی به شهرستان ها، کارمندانی که پیش از انتقال، در تهران هر ماه حدود 150 تا 200 هزار تومان حق مسکن می گرفته اند، اکنون و پس از انتقال، این مبلغ، حدود شصت هزار تومان کاهش یافته، در حالی که تقریبا همان مبلغ اجاره تهران را در شهرستان ها و مراکز استانی ـ که اصطلاحا نام کلان شهر را دارند ـ می پردازند.

افزون بر این، معمولا در ادارات تهران مرسوم است که کارمندان اضافه کار ثابت دریافت می کنند تا برخی از کسورات حقوق آنان را جبران کند، ولی کارمندانی که به شهرستان رفته اند، نه تنها اضافه کار ثابت دریافت نمی کنند، بلکه با چند ساعت اضافه کار حقیقی در روز باز هم کف اضافه کار تهران را هم دریافت نمی کنند.

این در حالی است که مدیران ادارات شهرستان ها به کارمندان انتقال یافته می گویند ما می خواهیم سقف اضافه کار را بپردازیم، ولی برای انجام این کار، باید از حقوق دیگر همکاران کم کنیم؛ چیزی که در برخی موارد، خود به خود به اختلاف کارمندان و ایجاد تنش در محیط کار منجر شده است.

این گزارش همچنین می افزاید: ظاهرا در شهرستان ها همچنین از حق ایاب و ذهاب یا حق پرداخت شده برای خوراک هم خبری نیست، در حالی که هزینه ایاب و ذهاب و حتی هزینه تأمین مواد غذایی از تهران دست کمی ندارد.

در پایان باید افزود: هرچند تاکنون تسهیلات مسکن به این افراد پرداخت نشده است، به فرض پرداخت این تسهیلات در آینده، با این کاهش چشمگیر در حقوق، چگونه این افراد خواهند توانست اقساط این وام را بپردازند؟

به نظر می رسد، اعلام وعده هایی که عملی نیستند و پافشاری پیاپی بر این وعده ها، مردم را بدبین و بی اعتماد خواهد کرد.

همچنین نباید فراموش کرد، خانواده هایی که پس از سالها حضور در تهران به محیط کوچکتری وارد می شوند، باید فرصتی داشته باشند که خود را با محیط جدید سازگار کنند؛ حال با وجود این وعده های عمل نشده، تنش های این خانواده ها دوچندان شده و انسجام آنان از هم گسیخته خواهد شد.