اميدواررضايي:

افراط و تفريط به نفع رسانه نيست

کد خبر: ۱۲۸۲۱۱

تاریخ: ۰۹ آبان ۱۳۸۹ - ۱۰:۳۶

يك عضو هيات رييسه مجلس شوراي اسلامي اظهار كرد: نبايد فضاي رسانه‌اي با تغييرات سياسي و رفت و آمد مجلس‌ها و دولت‌ها تغيير كند.

به گزارش ایسنا، اميدوار رضايي تاكيد كرد: فضاي رسانه‌اي بايد در كشور ثابت و جزو سياست‌هاي كلي و درازمدت باشد، و حتي در مجمع تشخيص مصلحت به تصويب برسد و مقام معظم رهبري ابلاغ كنند تا با آمادن دولت‌ها و مجلس‌ها تغيير نكند.

وي فضاي رسانه‌اي فعلي كشور را نامناسب دانست و گفت: فضاي روحي و فضاي كسب و كار رسانه‌اي فضايي است كه اجازه نمي‌دهد توانمندي‌هاي بالقوه فعالان اين عرصه بالفعل شود. ضعف و مشكل قضيه اين است كه يك فرد مسوول بايد صبر خود را بالا ببرد، ظرفيت خود را زياد كند و به يك رسانه داخلي كه از جنس خود اوست اعتماد كند، چرا كه اگر اعتماد نكند، طبيعتا ميدان بروز و ظهور براي رسانه به وجود نخواهد آمد.

اين نماينده مجلس با تاكيد بر اين‌كه فضاي رسانه‌اي نياز به رشد و توسعه دارد، تصريح كرد: در دهه پيشرفت و عدالت نياز رشد كشور ما به اين است كه فضايي امن و سالم رسانه‌اي داشته باشيم، به طوري كه به اين جناح آن جناح وابسته نباشد. فضاي امن و سالم، تعادلي بين افراط و تفريط است، و البته، اين‌كه يك رسانه هرچه دوست دارد بگويد، نه براي خود او نه براي ديگري امنيت نيست و سلامتي را به خطر مي‌اندازد، پس امن و سالم نيست.

رضايي ادامه داد: وقتي مي‌گوييم يك رسانه سلامت است يعني در حد اعتدال و خط وسط باشد و مراقب باشد كه از خط قرمزها عبور نكند، و به گونه‌اي ننويسد كه هزينه‌هاي كار بالا برود و منافع خود رسانه و كل كشور به خطر بيفتد. يك رسانه سالم و سلامت، امنيت و آزادي را هم براي خود و هم براي مردم و كشورش مي‌خواهد، چرا كه آزادي يك طرف ناامني به بار مي‌آورد و هرگونه افراط و تفريط به نفع رسانه نيست. رسانه بايد حمايت، تشويق و نظارت شود و در عين حال بايد آزاد باشد و چنين فضايي يك فضاي رسانه‌اي سالم و امن خواهد بود.

وي هم‌چنين درباره نحوه تعامل خود با رسانه‌ها، ميزان تحمل خود در برابر انتقادات رسانه‌ها را زياد دانست و گفت: من چهار دوره است نماينده مجلس هستم، در اين دوران به ويژه در حوزه انتخابيه خود بارها ديده‌ام كه برخي رسانه‌ها به افراد وابستگي پيدا مي‌كنند و تغذيه مي‌شوند و عليه ما مقالات زيادي مي‌نويسند، ولي نه شكايتي كرده‌ام و نه حتي بعضا جوابي داده‌ام.

اين عضو هيات رييسه مجلس در برابر اين پرسش كه "اگر شما يك رسانه داشتيد چه مشي و روشي را انتخاب مي كرديد؟" گفت: به نظر من كار رسانه كار بسيار سختي است؛ چرا كه شناخت از وضع موجود، طرف مقابل و مخاطبان آسان نيست و در واقع كار رسانه گرفتاري‌هاي زيادي دارد. اگر من يك رسانه داشتم، آگاه‌سازي و توجيه طرف مقابل - چه مسوولان و چه مردم - يكي از هدف‌هاي جدي من مي‌بود و وقت زيادي از كار خود را روي مخاطب مي‌گذاشتم. رسانه‌ها بايد شناخت درستي از مسوولان و مردم داشته باشند، و بعد براي بالا بردن ظرفيت آنها به ويژه مسوولان تلاش كنند.

رضايي خاطرنشان كرد: با توجه به واقعيت‌هاي موجود مي‌توان اين گونه تعبير كرد، وقتي يك رسانه شناخت كافي از طرف مقابل پيدا كند، هر حرفي را نمي‌زند، چرا كه حتي بيان يك حرف حق هم هزينه‌هاي زيادي دارد و ممكن است نتيجه عكس دهد؛ در نتيجه گاهي ممكن است يك رسانه نتواند همه حقايق را بگويد، پس بايد ابتدا بستر لازم را فراهم كند.

وي با تاكيد بر نقش بيشتر مسوولان امر نسبت به رسانه‌ها براي فراهم كردن بستر مناسب كار رسانه‌ها اظهار كرد: گاهي قدرت، افراد را دچار خموشي و فراموشي در جهت انجام وظيفه مي‌كند و گاهي ممكن است به افراد قرار گرفته در قدرت غرور يا فراموشي دست دهد و در نتيجه نياز است كه نيشي به آنها زده شود تا بيدار شوند و رسانه‌ها مي‌توانند اين نيش سازنده را بزنند.

اين نماينده مجلس تصريح كرد: مهم اين است كه به گونه‌اي تذكر بدهيد كه فرد حس كند دلسوز او هستيد. مرز بين دلسوزي و احساس تخريب بسيار نزديك به هم است، و اگر فرد احساس كند او را تخريب مي‌كنند جبهه و موضع مي‌گيرد و حرف را گوش نمي‌كند، ولي اگر ابتدا اطمينان آن فرد جلب شود، كم كم مي‌توان نقدهاي بيشتري را بر اساس ظرفيتي كه به او داده‌ايد انجام دهيد و اين مي‌تواند شيوه و راهكاري باشد تا رسانه‌ها فضا را براي خود باز كنند.

رضايي با بيان اين‌كه بايد ابتدا به موضوعاتي پرداخته شود كه كمترين خطر را دارد تا به تدريج فضا آماده‌تر شود، افزود: مثلا بحث بهداشت و درمان، سلامت مردم و محيط زيست از جمله بحث‌هاي كم خطر است. مردم بايد از حق و حقوق خود و قوانيني كه بر آنها حاكم است آگاه شوند و رسانه‌ها بايد اين قوانين را بيان كنند، و بسياري از اوقات، صرف همين آگاهي دادن كار خود را مي‌كند. پس از آن، ‌كار رسانه اين است كه به سراغ قانون‌گذار، مجري قانون و كساني كه قانون بر آنها حاكم است بروند.