ملت‌ ما و سياست‌

محسن رضايي

کد خبر: ۱۲۷۲۱۰

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۸۹ - ۱۳:۵۲

استقبال تاريخي مردم قم از رهبر معظم انقلاب و استقبال ملت لبنان از رییس‌جمهور محترم ایران، دو حادثه مهم در شرایط سیاسی و بین‌المللی كشورمان به شمار مي‌آيد. اين دو حادثه چند پيام مهم را در بردارد:

1 ـ ملت ايران به طور كامل احيا شده و با شعور و اراده قوي در داخل و خارج از ايران نقش‌آفريني مي‌كند.

2 ـ ملت ايران در داخل با محوریت رهبري، انسجام و اقتدار خود را نشان مي‌دهد و در خارج از كشور نفوذ و اعتبار خود را به نمايش مي‌گذارد.

3 ـ ملت ايران مانند يك انسان كامل داراي درك و شعور و مصلحت‌انديشي است و تدبير سياسي خود را در كنار بصيرت خويش بروز و ظهور مي‌دهد.

هر دو حادثه فوق موجب شگفتي مجدد غرب از انسجام و نفوذ ملت ايران در داخل و خارج شده و غرب توپ را در ميدان خود مي‌بيند.

اگر به‌گذشته نزديك مراجعه كنيم، مي‌بينيم كه اين شعور و اراده ملت ايران يك‌بار ديگر پيرامون ولايت و امامت امام‌حسين(ع) در 9 دي‌ماه به ظهور رسيد.

در آن برهه حساس نيز پس از 7 ماه كه اكثريت سياسيون كشور منفعل شده بودند و دولتمردان نيز حوادث داخلي را نتوانستند به‌كنترل درآورند، ملت ايران به صحنه آمد و به ناامني‌ها و اغتشاشات پايان داد و حماسه‌اي بزرگ را رقم زد.

جالب اينكه پيشگامي ملت ايران از نخبگان سياسي كشور تا امروز ادامه يافته است. ملت بزرگ ايران به خوبي درك مي‌كند كه در شرايطي كه كشور از سوي غرب تحريم و تهديد شده است، پرداختن به دلخوری‌ها و مسائل شخصي و گروهي، حتي اگر حق هم باشد، نادرست است. رسيدن ملت ايران به اين حد از ادراك سياسي و عزم ملي بيانگر آن است كه افق روشن و اميد‌بخشي فراروي كشور ما قرار دارد.

بنابراین، بهتر است كه نخبگان سياسي كه تماشا را بر حضور سياسي در صحنه ترجيح داده‌اند، بيش از اين از ملت ايران عقب نمانند و خود را به‌ قافله ملت ايران برسانند و افراط‌گرايي موجود نبايد بهانه‌اي براي اين اقدام آنان تلقي شود هرچند كه افراط‌گرايي هم معلول تماشاچي شدن آنها و خالي كردن صحنه بوده است.

در نامه اينجانب به رهبر انقلاب پس از نهم دي‌ماه، از نخبگان خواسته بودم كه با يك حركت نمادين به ملت ايران بپيوندند. آن موقع مهم‌ترين مساله وحدت بود؛ وحدتي كه مردم شروع كرده بودند و نخبگان بايد به آن مي‌پيوستند ولي امروز مردم جلوتر از وحدت حركت كردند، چرا كه متوجه تهديدات و تحريم‌ها شده‌اند و نمي‌خواهند كه دشمن با اين اقدامات عليه ملت ايران موفق شود. از اين‌رو، كسي منتظر وحدت نباشد بلكه با حركت جمعي، نه تنها وحدت به دست مي‌آيد بلكه جلوتر هم خواهيم رفت.

لذا ضرورت امروز حركت جمعي است كه نه‌تنها انسجام ملي ما را دربردارد بلكه دستاوردهاي بزرگ‌تري براي ما به ارمغان مي‌آورد. البته حركت بايد صادقانه باشد، اعتراف به اشتباهات و همراهي با مردم و نظام در اين حركت جمعي بسيار مهم است.