ابراز محبت به همسر، خجالت ندارد

از ابراز محبت به يكديگر هيچ وقت خجالت نكشيم حتي اگر سالها از زندگي مشترك بگذرد. آن وقت است كه در چنين خانواده هايي بچه ها محبت واقعي را مي آموزند.

کد خبر: ۱۲۷۱۵۹

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۸۹ - ۱۱:۲۸

قدس ـ دكترمصطفي اقليما: گاهي شنيده ايم آقا پسرهايي كه به سن ازدواج و تشكيل خانواده رسيده اند، وقتي به خانواده هاي خود مراجعه مي كنند تا موضوع ازدواج را طرح كنند مي گويند من به سني رسيده ام كه مي خواهم زن داشته باشم.

نقطه شروع صحبت امروز ما از همين يك جمله است، جمله اي كه نشان دهنده تفكري است كه در آينده بنياد خانواده را دچار مشكل مي كند. اين كه آقايان مي گويند مي خواهم زن داشته باشم و نمي گويند مي خواهم خانواده داشته باشم و خانواده اي تشكيل دهيم درست مثل اين كه ماشين و خانه و لوازم منزل دارد حالا مي خواهد زن داشته باشد اين مسأله فقط درباره آقايان صادق نيست دخترها هم همين گونه فكر مي كنند. مفهوم خانواده با داشتن زن و يا شوهر فرق دارد، زيرا در خانواده بايد ساخت؛ بايد آينده ساز جامعه را ساخت.

در كشور ما بالاي 80 درصد خانمها سعي مي كنند شوهرشان را درك كنند و كوتاه مي آيند اما تا كي؟ تا چه زماني بايد به اين تلاش يك طرفه ادامه دهند.

اين در حالي است كه مردها به زور 5 تا 10 درصد دلشان مي خواهد زن خود را درك كنند؛ او را كتك مي زنند و هر چيزي را به زور از او مي خواهند؛ زن روز به روز بيشتر از مردش دور مي شود و اين جدايي درمان شدني نيست تا زماني كه مادران بين دختر و پسرشان فرق نگذارند و به عبارت بهتر مادرها، پسرهايشان را يك مرد زورگو براي يك دختر ديگر تربيت نكنند.

اين مسأله در بلند مدت به وجود آمده است و اگر كل سياستهاي اجتماعي و برنامه ريزي ها و نگاه جامعه به زن و مرد يكسان باشد شايد 100 سال ديگر اين مسأله حل شود.

هنگامي كه مي بينيد پدرها و مادرها بين فرزندان دختر و پسر خود فرق مي گذارند، در اداره ها به زنها هيچ پستي نمي دهند به اين نتيجه مي رسيد كه اين نگاهي است كه نسل به نسل به آدمهاي بعدي منتقل مي شود و تا زيربنا درست نشود از آموزش صرف كاري بر نمي آيد.

به تغيير نگاه نيازمنديم؛ وقتي نگاه جامعه در برابر دو جنسيت برابر نيست اين تبعيض نگاه در خانواده هم وجود خواهد داشت و تا اين نگاه وجود داشته باشد در آينده نمي توانيم انتظار خانواده اي را داشته باشيم كه عدالت در آن حاكم باشد.

گروهي براساس يك ديدگاه سنتي مي گويند براي اينكه زندگي از حالت كسالت بار و يكنواختي در بيايد و دور شدن زن و مرد كم شود بهتر است، بچه دار شوند.

اين ديدگاه، درمان گر و رفع كننده مشكل نيست زيرا در اين صورت اگر بچه بيايد دعواها كم مي شود اما در شكل جديد، فرزند محور گفتگو مي شود و محور گفتگو ديگر خود زن و شوهر نيستند. اما ما مي گوييم اگر زن و شوهر حتي فرزند هم داشته باشند روزي يك ساعت براي يكديگر وقت بگذارند و حرف بزنند و حرفهاي يكديگر را گوش كنند.

ما حاضر نيستيم براي يكديگر وقت بگذاريم. حرف نمي زنيم و همه چيز توي دلمان مي ماند. پس در و ديوار را نگاه مي كنيم، اما گروهي مي گويند به جاي رفع مشكل و براي اينكه به يكديگر گير ندهيم بچه دار شويم، اما اشتباه اينجاست كه اين گروه از خاطر برده اند پدر و مادر دو نقش دارند قبل از اينكه پدر و مادر باشند، زن و شوهر هستند و فراموش كرده اند كه اين نقش باعث فاصله گرفتن اين دو ركن بنياد خانواده از هم مي شود.

پايه اسلام براساس محبت است و با محبت مي شود همه چيز را ساخت. بچه ها را مي توان با محبت ساخت. از ابراز محبت به يكديگر هيچ وقت خجالت نكشيم حتي اگر سالها از زندگي مشترك بگذرد. آن وقت است كه در چنين خانواده هايي بچه ها محبت واقعي را مي آموزند.