10 اشتباه بزرگ والدين درباره فرزندان

پدر و مادرهاي زيادي هستند که با محبت افراطي باعث لوس شدن فرزند شده و تازه بچه‌ها با داشتن اين همه چيز خوشحال به نظر نمي‌رسند. اين باعث مي‌شود که بچه‌ها هرگز راضي به نظر نرسند و مرتبا تقاضاي بيشتري کنند.

کد خبر: ۱۲۶۷۰۵

تاریخ: ۰۱ آبان ۱۳۸۹ - ۱۲:۴۳

ابتکار: بر هيچ کس پوشيده نيست که همه والدين فرزندان خود را دوست دارند و تمام دار و ندارشان را را براي فرزند خود مي‌خواهند که به هر اين امر بسيار پرهزينه نيز است. در اين راستا معمولا والدين ناخواسته دست به اعمال اشتباهي مي‌زنند که علاوه بر اينکه به نفع فرزندشان نيست، بلکه به ضرر آنها نيز تمام مي‌شود.

از جمله:
1) لوس کردن فرزند: پدر و مادرهاي زيادي هستند که با محبت افراطي باعث لوس شدن فرزند شده و تازه بچه‌ها با داشتن اين همه چيز خوشحال به نظر نمي‌رسند. اين باعث مي‌شود که بچه‌ها هرگز راضي به نظر نرسند و مرتبا تقاضاي بيشتري کنند.

2) تربيت نامناسب: زمانيکه شما اينقدر تنبلي به خرج مي‌دهيد که فرزندان خود را بطور صحيح تربيت کنيد، در نتيجه اين وظيفه خطير را به عهده اطرافيان فرزندتان قرار مي‌دهيد. هرگز به فرزند خود اجازه ندهيد که در خانه طوري رفتار کند که انگار به سياره شيطنت و بازيگوشي پا گذاشته است. زيرا همين رفتار را در خانه ديگر هم خواهد داشت و اين اصلا خوشايند نيست. در حاليکه بايد در خانه ديگران مودب‌تر و بهتر از منزل باشند. اگر شما نتوانيد آنها را بطور صحيح تربيت کنيد ديگران اقدام مي‌کنند.

3) عدم مشارکت در مدرسه فرزندان: بعد از خانه، مدرسه محلي است که بچه‌ها در آن بيشترين ساعت را حضور دارند و بنابراين معلمان و همسن و سالان نقش مهمي در زندگي آنها دارند. بنابراين تعجب انگيز است که شما رغبت به اين محل نداريد و سعي مي‌کنيد از مدرسه فرزندتان فاصله بگيريد و خود را درگير مسائل مربوط به آنها نکنيد. مهم نيست که کداميک از (پدر يا مادر) در مدرسه حضور داشته باشند، مهم حضور يکي از شما است. شما حتي بايد از طريق ايميل با معلم فرزندتان در تماس باشيد. اين نشاندهنده حساسيت شما بر روي تربيت و رشد فرزندتان است و معلم را ملزم به دقت و هوشياري بيشتري نسبت به تربيت فرزندتان مي‌کند.

4) عدم اعتدال در تشويق فرزندان: زمانيکه فرزند خود را تشويق مي‌کنيم، باعث افزايش عزت نفس آنها مي‌شويم، اما بايد مراقب بود که در اين مورد حد اعتدال را رعايت کنيم. اجازه بدهيد که تشويق در وقت مناسب و تنها زمانيکه کار فرزندتان واقعا لايق تشويق است اين کار انجام شود. اگر بطور غلوناکي آنها را بخاطر کار معمولي که انجام داده‌اند تشويق و قدرداني کنيد باعث مي‌شود که آنها نسبت به ارزش واقعي دست آورد خود دچار انحراف فکري شوند.

5) عدم اعطاي مسئوليت به فرزندان: فرزند شما نبايد بخاطر انجام کارهاي عادي و روتين چيزي دريافت کنند. چون آنها عضوي از خانه هستند، نه مهمان حاضر در هتل. هرکس که در خانه زندگي مي‌کند موظف به انجام امور مربوط به خانه است، از شستن ظرف‌ها گرفته تا گردگيري و... دادن پول اضافي روش فوق‌العاده‌ا‌ي براي تشويق است اما در عوض انجام کارهاي فوق‌العاده، نه کارهايي که وظيفه روتين هر عضو خانواده است. بچه بايد بخشي از مسئوليت زندگي مشترک با خانواده را به دوش بگيرند. آنها برده شما نيستند اما مطمئنا در تعطيلات و مرخصي دائم هم بسر نمي‌برند.

6) عدم رفتار صحيح با همسر: هر طور که با همسرِخود رفتار کنيد، بعنوان الگو براي آينده آنها خواهيد بود. يعني آنها نيز دقيقا همين طور به همسر خود رفتار خواهند کرد. اگر بصورت غيرصحيح با همسر خود رفتار کنيد و مرتبا در حال مشاجره باشيد آنها نيز به همين سبک رفتار مي‌کنند. بچه‌ها بيشتر از آنچه شما بعنوان نصحيت به آنها گوشزد مي‌کنيد، از رفتار شما پيروي مي‌کنند. اگر با همسر خود به احترام و توام با عشق رفتار کنيد، ارزش خانواده را به فرزند خود نشان مي‌دهيد و بعلاوه آنها از داشتن يک پناهگاه امن در اين دنياي وحشي بيشتر احساس امنيت خواهند کرد.

7) داشتن توقعات غيرواقعي از فرزند: اگر با بچه‌ها سرو کله مي‌زنيد از آنها انتظارات معقول و منطقي داشته باشيد، بخصوص بچه‌هاي کوچک. اگر براي شام جايي دعوت هستيد و از کودک 2 ساله خود انتظار داريد که درست مانند يک شاهزاده کوچک رفتار کند سخت در اشتباهيد. اگر در خيال و روياي خود انتظار داريد که فرزندتان يک ستاره ورزشي و يا علمي شود، در حاليکه او تنها مايل به نوازندگي پيانو است، لازم است راجع به توقع خود تجديدنظر کنيد. انتظار شما از آنها بايد شادي آنها باشد.

8) عدم آموزش فرزندان براي دفاع از خود و خواسته‌هايشان: خيلي از والدين تمام نياز فرزندان را برآورده مي‌کنند و به اين ترتيب ارزش کار سخت وعدم وابستگي را در فرزند از بين مي‌برند. به اين ترتيب نسلي از آدم‌هاي بي‌بو و خاصيت و به اصطلاح پهلوان‌پنبه ظهور خواهد کرد. بچه‌هاي امروزه انتظار دارند که همه کارها برايشان انجام شود. اينکه آن‌ها را محکم و پرطاقت تربيت کنيد و از آنها بخواهيد که اموراتشان را خود انجام دهند دليل عدم دوست داشتن آنها نيست. بلکه نشانه عشق واقعي است.

9) تحميل کردن گرايش وتفکر خود به فرزندان: اجازه دهيد که بچه‌ها بچگي کنند. والدين نبايد تمايلات و گرايش و نقطه نظرهاي خود را به فرزندشان تحميل کنند. اينکه فرزند خود را از اشتياقات خود آگاه کنيد خوب است اما آنها را تحميل نکنيد. اجازه دهيد همانطورکه هستند رشد کنند. بدون تحميل عقايد وخواسته‌هاي شما.

10) عدم وفاي به قول و عهد: اگر فرزندتان را بخاطر نقاشي روي ديوار تهديد به تنبيه کردن مي‌کنيد، حتما اين کار را انجام دهيد. متاسفانه پيروي از قول‌هايي که به فرزندتان مي‌دهيد زندگي را کمي سخت مي‌کند اما افزايش اعتماد به گفته شما چيزي مهم‌تر است. اگر شما به گفته‌هاي خود عمل نکنيد، بچه‌ها به اين نتيجه مي‌رسند که بين قول و عمل شما تناسبي نيست و در نتيجه به شما اعتماد نخواهند کرد.