دلداری رستم به خرس سفید؛ قهرمانی تشنه‌تر از الکسانیان

در شب باشکوه کشتی فرنگی ایران که تیم حسن رنگرز دو فینالیست و یک طلا داشت، محمدهادی ساروی سرانجام طلسم خرس سفید را شکست و در حضور همه خوب‌های ۹۷ کیلوگرم قهرمان المپیک شد.

کد خبر: ۱۲۵۲۵۵۹

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۴۰۳ - ۱۹:۰۲

به گزارش تابناک ورزشی، شب گذشته محمدهادی ساروی در بهترین جای ممکن انتقامش را از آرتور الکسانیانی گرفت که اتحادیه جهانی به او لقب شکست‌ناپذیر داده بود، شکست ناپذیری که البته باخت‌هایی در کارنامه داشته، اما در ۳ مصاف قبلی خود با ساروی، همیشه دستش به عنوان برنده بالا رفته است.

الکسانیان این بار هم برای تکرار بردهایش آمده بود، برخلاف ساروی که به دلیل مدیریت حضور در مسابقات رنک‌دار از سوی کادرفنی تیم ملی، با سید خوبی مواجه شد، او با قرعه سختی روبه‌رو بود. در مصاف با رستم آساکولوف کشتی‌گیر ۳۹ ساله ازبک که در نهایت هم دستش از مدال کوتاه ماند، ۵ - ۵ باخته بود که در ثانیه‌های پایانی نتیجه را برگرداند و به جدول برگشت.

در نیمه‌نهایی کشتی سنگینی با گابریئل روسیلوی کوبایی داشت و انتقامش را از او گرفت. روسیلو سال گذشته در نیمه‌نهایی ساروی را برد و در فینال هم الکسانیان را؛ این بار اما مغلوب خرس سفید شد و به مدال برنز المپیک بسنده کرد.

آرتور الکسانیان که پیش از این گفته بود احتمالاً بعد از این المپیک به دلیل آسیب‌دیدگی مزمن گردن از دنیای قهرمانی خداحافظی خواهد کرد، فینال سختی با محمدهادی ساروی داشت، حریفی از خودش جوانتر و البته باانگیزه‌تر.

او مدال‌هایش را قبلاً گرفته بود، اما ساروی باوجود کسب برنز المپیک قبلی و یک طلا و دو برنز جهانی، به دستاوردی بزرگ احتیاج داشت، چراکه طلایش در اسلو در شرایطی رقم خورد که مدعیان وزنش بعد از المپیک به نروژ نیامدند.

در دو جهانی پس از آن هم به الکسانیان و روسیلو باخت و کارنامه‌اش علاوه بر طلا، یک دستاورد بزرگ می‌خواست؛ دستاوردی چون شکستن طلسم الکسانیان. همان کشتی‌گیری که سال ۲۰۲۲ محمد بنا در مصاحبه‌ای در موردش گفته بود هادی او را له می‌کند! اما شکست دیگری در کارنامه ساروی در بلگراد نقش بست.

الکسانیان از این شکست خیلی ناراحت بود، دلش نمی‌خواست وقتی با چنگ و دندان خودش را به فینال المپیک رسانده، این مبارزه و روزگار قهرمانی‌اش را با شکست تمام کند. پس از مبارزه فینال تلخش با ساروی، در بیرون از سالن رستم آساکولوف که پس از باخت به روسیلو و از دست دادن برنز المپیک، کفش‌هایش را درآورد و رسماً بازنشستگی‌اش را اعلام کرد، به او دلداری می‌داد، اما مشخصاً آرتور در دنیای دیگری بود.

او فینال را باخته بود، کسی که طلای المپیک را یک بار مزه کرده باشد، چنان بر جانش خواهد نشست که برای تکرارش لحظه‌شماری می‌کند؛ اما این بار حریف از او تشنه‌تر بود برای مدال. آیا آرتور الکسانیان واقعاً از دنیای قهرمانی خداحافظی خواهد کرد یا سال آینده برای انتقام خواهد آمد؟