وقتي كشتي با خودش كشتي مي‌گيرد

روند پرنوسان و البته به دور از انتظار تيم ملي كشتي آزاد در چند سال اخير صاحبان كرسي رياست فدراسيون و مربيگري را با چالش اتهام به ضعف عملكرد و كاهش اعتماد و محبوبيت مواجه ساخته است، اما آيا دليل اين افت كارايي تنها عوامل فني و مديريتي هستند و در اين صورت آيا كشتي كشور ما اين پتانسيل را دارد كه با جايگزين كردن نيروهاي كارآمدتر دوباره به دوران درخشان گذشته بازگردد؟

کد خبر: ۱۲۳۱۸۱

تاریخ: ۱۰ مهر ۱۳۸۹ - ۱۹:۲۰

جام جم : كشتي كه همواره به عنوان ورزش اول كشورمان از آن ياد مي‌شود گرچه از نظر جمعيت ورزشكار و تماشاگر و دست‌اندركاران قابل قياس با فوتبال نيست، اما ورزشي است كه ريشه در فرهنگ ما دارد و هر كسي در هر جايگاهي در زمان برگزاري رقابت‌هاي معتبر از قبيل آسيايي، جهاني و المپيك مشتاقانه و با شور و تعصب ملي نتايج را پيگيري مي‌كند و از پيروزي ورزشكاران خوشحال و مفتخر و از ناكامي آنها دلگير مي‌شود. در چند سال اخير برخلاف نتايج خوب و اميدواركننده تيم ملي كشتي فرنگي و با توجه به همه‌گير‌بودن كشتي آزاد نسبت به فرنگي در كشور ما و انتظارات بالاتري كه از آن مي‌رود، موفقيت نسبي كشتي فرنگي در سايه ناكامي كشتي آزاد قرار گرفته و در مجموع اعتبار كشتي كشورمان در سطح بين‌المللي خدشه‌دار شده است. شرايط فعلي به گونه‌اي‌ است كه كساني كه توانايي كمك به اين رشته را دارند در صورتي كه در كادر وقت نباشند تمايلي به بالا بردن كيفيت اين ورزش نداشته و حتي عدم موفقيت كادر را نشاني بر اثبات شايستگي‌هاي خود مي‌دانند و موارد زيادي ديده شده هنگامي كه براي تحليل عملكرد فدراسيون كشتي در برنامه‌اي از آنها دعوت مي‌شود از همان ابتدا شمشير را از رو بسته و به جاي ريشه‌يابي مشكلات مدام در پي اثبات حقانيت خود و عدم شايستگي دست‌اندركاران بوده‌اند.

ضعفي كه بر كسي پوشيده نيست اين است كه انتخاب نفرات تيم ملي براساس ملاك و معيار صحيح و شفافي انجام نمي‌شود و اعمال سليقه در آن سهم بسزايي دارد. اين امر موجب بي‌اعتمادي و سردرگمي كشتي‌گيران شده و به تدريج انگيزه خود را از دست مي‌دهند، زيرا مي‌بينند كه تلاش براي رسيدن به هدف تنها ملاك نيست. از طرف ديگر هم كشتي گيراني كه مورد توجه كادر فني هستند به نوعي از انتخابشان اطمينان داشته و نيازي به تحمل سختي و مشقات تمرين‌هاي درازمدت و طاقت‌فرسا را احساس نمي‌كنند، در نهايت با يك شرايط نامناسب راهي مسابقاتي مي‌شوند كه در آن ملاك پيروزي نه نام و نشان بلكه تنها آمادگي جسماني و روحي است. از سوي ديگر كشتي‌گيراني كه برخلاف نظم و تلاش و قرار گرفتن در شرايط آرماني از حضور در تيم ملي محروم مي‌شوند ممكن است براي هميشه اعتماد به نفس و انگيزه خود را از دست بدهند. موارد ياد شده نشان مي‌دهد كه چنانچه انتخاب تيم با ملاك و معيار صحيحي صورت نگيرد تاثيرات مخرب و جبران‌ناپذيري بر حفظ كيفيت مناسب كشتي ايران در عرصه جهاني و المپيك خواهد داشت. چنين اشتباهات تاثيرگذاري منحصر به اين دوره نمي‌شود و هميشه گريبانگير كشتي ما بوده است.

براي مثال زماني كه براي انتخابي المپيك 2004 عليرضا دبير بدون حضور در هر گونه مسابقات انتخابي و تورنمنت يا ليگ به بهانه آسيب‌ديدگي كتف و تنها با اين استدلال كه المپيك جاي كسب تجربه نيست بدون رويارويي با علي‌اصغر بذري آماده كه در تمام مسابقات داخلي و خارجي اول شد و انگيزه بسيار بالايي داشت به دوبنده تيم ملي رسيد و با نتايج ضعيف و از دست دادن محبوبيت نه‌تنها خود با دنياي قهرماني خداحافظي كرد، بلكه باعث شد اصغر بذري هم ديگر نتواند به دوران اوج بازگردد.
در مقابل تيم روسيه در سال 2007 نابغه‌اي مثل بواويستار سايتي‌يف را با 9 مدال طلاي جهاني و المپيك به دليل بي‌نظمي و غروري كه در آن سال به او دست داده بود و باعث شد در مسابقات انتخابي به دنيس چارگوش ببازد به راحتي كنار گذاشتند و جالب اين كه در آن سال چارگوش مدال طلا را براي روسيه به ارمغان آورد! اما داستان به اينجا ختم نشد و در سال بعد كه سال المپيك بود سايتي‌يف براي جبران مافات و در حالي كه مي‌دانست براي انتخاب شدن با وجود تعدد مدال‌هاي زرينش در حاشيه امنيت قرار ندارد با برگشت به همان شرايط تمرين سخت نه‌تنها تمامي حريفان داخلي ازجمله همان دنيس چارگوش را با شكست بدرقه كرد و با شايستگي دوبنده تيم ملي را به دست آورد بلكه در المپيك با 34 سال سن به طرز خارق‌العاده‌اي تمامي حريفان را با اقتدار شكست داد و طلاي المپيك را بر گردن آويخت تا شمار طلاهاي جهاني و المپيك او دو رقمي شود!!