نعل وارونه زدن معاون رئیس جمهور درباره انتقاد به یک اظهارنظر

باید پرسید چرا همواره این تنها سخنان رئیس جمهور، رئیس دفتر ایشان و... است که تنش زا و منازعه آفرین است؟ آیا می شود اظهارات تفرقه انگیز مطرح شود و بی پاسخ بماند؟ آیا می توان چشم فرو بست و همواره مخاطب سخنان رهبری را در موارد گوناگون، اعم از حفظ وحدت، پرهیز از تفرقه افکنی و... مجموعه ای غیر از دولت دانست و اگر هم انتقادی شد با مستمسک قرار دادن دغدغه و تذکر رهبری، دست پیش گرفت؟

کد خبر: ۱۲۱۳۷۲

تاریخ: ۳۱ شهريور ۱۳۸۹ - ۱۱:۰۳

حجت الاسلام میرتاج الدینی به هیأت رئیسه مجلس توصیه کرده است که در برابر کسانی که درصددند رابطه مجلس و دولت را تضعیف کنند، بایستد، چرا که رهبر انقلاب بارها بر وحدت بین قوا تأکید فرموده اند.

به گزارش «تابناک»، این سخنان معاون محترم رییس جمهور که خود قبای نمایندگی مجلس را نیز به تن داشته، در حالی است که وی به این افراد اشاره ای نکرده و همچنین نگفته است که نزاع اخیر از کجا آغاز شد!

بنا بر این گزارش، گویی، حجت الاسلام میرتاج الدینی، فراموش کرده است که رئیس جمهور درست شب پیش از سفر به نیویورک، چنان ادعایی را درباره در رأس نبودن مجلس اظهار داشت و بلافاصله ایران را ترک کرد.

در واقع، اظهارات میرتاج الدینی، این فرضیه را که رئیس جمهور یا مشاورانش تعمدا انتشار آن مصاحبه را دقیقا به زمان خروج رئیس جمهور از ایران به مقصد نیویورک موکول کرده اند، تقویت می کند.

بنا بر این گزارش، فرضیه موجود بدین گونه بود که انتشار چنین مصاحبه ای، درست هنگام حضور احمدی نژاد در سازمان ملل، نخست این که رئیس جمهور را از پاسخگویی مستقیم به این اظهارات معاف می کند و دوم آن که رئیس جمهور و مشاورانش، پس از دریافت واکنش های صورت گرفته، اقدام بعدی خود را سازماندهی می کنند. سوم؛ با این بهانه که رئیس جمهور در حال مبارزه با استکبار جهانی است و به مصلحت نیست که به آن مباحث پرداخته شود، منتقدان را خلع سلاح کنند، چرا که معاون پارلمانی رئیس جمهور هم خود این گونه اظهار کرده است: «هنگامی که رئیس جمهور در حال مبارزه با استکبار جهانی است، صلاح نیست مسائل فرعی را به مسأله اصلی تبدیل کنیم.»

این در حالی است که اتفاقا این ادعای رئیس جمهور، بسیار مهم و اصلی است و چه موضوعی اساسی تر از نحوه توزیع قدرت در یک نظام و اختیارات نهادها و قوای موجود وجود دارد؟

هم اکنون البته طرح این موضوع، مسأله اصلی کشور نیست، رئیس مجلس نیز همین موضع را دارد؛ اما پرسش این است که چه کسی این موضوع را در چند روز گذشته به موضوع اصلی و تنش زای کشور تبدیل کرد؟ چه کسی با آگاهی از تنش زا بودن این مسأله، آن را مطرح و کشور را ترک کرد؟

البته آقای میرتاج الدینی یقینا انتظار ندارند که از یک سو نمایندگان مجلس این بار نیز سکوت کرده و ادعاهای مطرح شده را نادیده بگیرند و از سوی دیگر، علاقه مندان به حضرت امام نیز بنشینند و برای تفسیر نوین از اندیشه امام هورا بکشند.

علاوه بر این، آقای میرتاج الدینی باید حوزه های داخلی و خارجی را از هم جدا کند، نباید انتظار داشت به صرف اینکه رئیس جمهور در یک سفر خارجی است، منتقدان دم بر بندند و در مورد اظهارات ایشان سخنی نگویند؛ آن هم سخنانی که اساسا با علم به تنش زا بودنشان گفته می شوند.

و سرانجام باید پرسید چرا در این برهه خاص تاریخی در ایران، همواره این تنها سخنان رئیس جمهور، رئیس دفتر ایشان و یکی دیگر از معاونین اوست که تنش زا و منازعه آفرین است؟ آیا می شود اظهارات تفرقه انگیز مطرح شود و بی پاسخ بماند؟ آیا همان گونه که معاون رئیس جهمور گفته که اظهارات رئیس جمهور تخصصی بوده است و باید به صورت تخصصی پاسخ داده شود، نباید رئیس جمهور نیز آن اظهارات را در جمعی تخصصی ایراد می کردند؟ آیا می توان چشم فروبست و همواره مخاطب سخنان رهبری را در موارد گوناگون، اعم از حفظ وحدت، پرهیز از تفرقه افکنی و...، مجموعه ای غیر از دولت دانست و اگر هم انتقادی شد با دستاویز قرار دادن دغدغه و تذکر رهبری، دست پیش گرفت؟

به نظر می رسد، این گونه اظهارات تنش زا مطرح نمودن و حمله کردن به اختیارات دیگر قوا و نهادها و انتظار سکوت از آنها داشتن به بهانه حفظ وحدت، شگردی غیراخلاقی است که دیگر برای مردم آشکار شده است.