طرح غني‌سازي اورانيوم در خاک ايران، روي ميز دولت بوش

سه سال پيش که اين پيشنهاد ارائه شد، سخنگوي دولت بوش در مخالفت با آن اعلام کرد که تهديد نظامي و تحريم‌ها باعث مي‌شود ايران اين برنامه را متوقف نمايد. اما اکنون که ايران به اين تکنولوژي دست يافته است، اين طرح طرفداران زيادي را در سطح کنگره آمريکا کسب نموده و آنها مي‌خواهند اين طرح با موفقيت به جلو هدايت شود.

کد خبر: ۱۲۱۰۴

تاریخ: ۲۱ خرداد ۱۳۸۷ - ۱۸:۲۲

طرحي که سه سال پيش توسط دانشمندان ام.آي.تي يا انستيتو تکنولوژي ماساچوست در زمينه غني‌سازي به دولت بوش ارائه شده بود، اکنون مقبوليت ويژه‌اي هم در کنگره آمريکا و هم در نزد دانشمندان هسته‌اي اين کشور يافته است.

به گزارش سرويس بين‌الملل «تابناک» به نقل از روزنامه آمريکايي «هرالدتريبون»، اين برنامه و طرح که سه سال پيش توسط دانشمندان هسته‌اي آمريکا به دولت بوش ارائه گرديده و توسط دولت بوش رد شده بود، به اين دولت پيشنهاد کرده بود، به جاي اين‌که جلوي برنامه غني‌سازي ايران را بگيرد، تلاش نمايد تا دولت آمريکا به همراهي شرکاي خود، تجهيزات پيشرفته غني‌سازي را در ايران احداث نموده و با تجهيزاتي که ايراني‌ها اکنون در اختيار دارند، تعويض نمايند.

حاميان اين نظريه مي‌گويند، اين موضوع اطمينان دولت آمريکا را چندين برابر مي‌کند؛ زيرا اگر آمريکايي‌ها اين تجهيزات را به ايران بدهند، ايران نمي‌تواند از آنها براي توليد سلاح هسته‌اي استفاده کند.

سه سال پيش که اين پيشنهاد ارائه شد، سخنگوي دولت بوش در مخالفت با اين پيشنهاد اعلام کرد که تهديد نظامي و تحريم‌هاي سخت‌گيرانه‌تر باعث مي‌شود ايران اين برنامه را متوقف نمايد. اما اکنون که ايران به اين تکنولوژي دست يافته است، اين طرح طرفداران زيادي را در سطح کنگره آمريکا کسب نموده است و آنها مي‌خواهند اين طرح با موفقيت به جلو هدايت شود.

همچنين با توجه به اينکه ايران هم در نامه ماه گذشته خود به سازمان ملل متحد با تاسيس يک کارخانه بين‌المللي غني‌سازي در خاک خود موافقت کرده است، اين پيشنهاد اکنون جايگاه جدي‌تري يافته است؛ به گونه‌اي که دکتر خزاعي، نماينده ايران در سازمان ملل متحد، در يک مصاحبه در ماه گذشته اعلام نمود، جزئيات اين طرح قابل مذاکره است.

توماس پکرينک، نماينده آمريکا در سازمان ملل متحد در زمان دولت بوش پدر، اين پيشنهاد را امضا نموده بود و در ماه مارس به همراه «جيم والش» دانشمند هسته‌اي در ام.آي.تي هم مقاله‌اي در مجله «نيويورک» اين طرح را تشريح کرده بود.

همچنين جان تامسون، نماينده پيشين انگليس در سازمان ملل متحد و جفري فوردن، فيزيکدان ام.آي.تي که بازرس پيشين عراق بوده است که بيش از دو سال درباره چگونگي جلوگيري از انتقال تکنولوژي و تجهيزات هسته‌اي به ايرانيان پژوهش کرده‌اند، از ديگر حاميان اين طرحند.

به دايانا فاين اشتاين، سناتور دمکرات از ايالت کاليفرنيا و کايي چاک هاگل، سناتور متنفذ از ايالت نبراسکا از سوي جمهوريخواهان اعتقاد دارند که اين طرح بايستي اجرايي گردد.
نماينده ايالت ماساچوست در مجلس نمايندگان آمريکا هم مي‌گويد که اين طرح يک خلاقيت متفکرانه و قابل انجام است.

کنسرسيوم توليد سوخت هسته‌اي، نخستين بار در سال 1973 توسط فرانسه، بلژيک، اسپانيا و سوئد در شکل يک کمپاني مشترک غني‌سازي به نام «يوروديف» شکل گرفت که ايران نيز در اين کمپاني يک ميليارد دلار سرمايه‌گذاري کرده و ده درصد از سهام آن را به خود اختصاص داده بود.