در جستجوی مادر...

كاش مي‌شنيد كه پسرش «نويد توسلي» در قلب تاريكي پشت درهايي كه باز نمي شود، در جست وجوي اوست و با لب خسته فقط مادرش را صدا مي‌زند.امشب به ميهماني مهتاب آمده‌ام اما نمي‌دانم آيا شبي كلبه احزان‌مان گلستان خواهد شد؟

کد خبر: ۱۲۰۹۰۰

تاریخ: ۲۹ شهريور ۱۳۸۹ - ۰۹:۱۶

ایران: هنوز كوچه باغ خاطره‌مان از عطر وجود مادر لبريز است. كاش امشب ماه تابان مادرم را لب پنجره بياورد تا حضورش نور اميدي به زندگي تاريك‌مان بتاباند. حالا به اميد يافتن نشاني از آن گمشده راه دور، به درگاه خدا زانو زده‌ام تا شايد قاصدكي خوش خبر از راه برسد.

همه قصه سرگرداني‌ام برمي‌گردد به 10 سال قبل. همان شبي كه مادرم «مليحه بحرالعلومي» شيراز را ترك كرد و 2 دختر و 2 پسر كوچكش را تنها گذاشت. زندگي‌مان آنقدر سخت و پردرد شده بود كه يك سال بعد از رفتنش، پدرمان هم از غصه دوري‌اش دق كرد و مرد.

انگار خوشبختي در زندگي ما، همراه مادر به سفري بي نشان رفته بود. چرا كه 4 سال بعد هم خواهر 18 ساله‌ام «ناهيد» تسليم مرگي غم انگيز شد كه اندوه ناباورانه‌‌اش تا مغز استخوانمان را سوزاند.

راستي كه بهار و فصل‌ها، هيچ وقت نصيب‌مان نشد وقتي كه كوله‌بار فصل‌هاي زندگي‌مان پر از اندوه زمستان بود. پس از آن همه ناملايمات، تنها تكيه‌گاهمان پدربزرگ و مادربزرگ مهربان بودند كه از ما با عشق و علاقه نگهداري مي‌كردند تا اينكه قامت خميده پدربزرگ ميهمان خاك سرد گورستان شد و تنها حامي زندگي‌مان بعد از خدا را هم از دست داديم.

با اين حال بي پناه‌تر از هميشه در برابر بادها ايستادم. براي پيدا كردن مادر تمام شهر شيراز را زير پا گذاشتم و از هر كه در راه بود، سراغ عزيز سفر كرده‌ام را گرفتم. آرام و قرار نداشتم و دربه در شهرها شدم تا اين كه شنيدم مادرم «مليحه» همه اين سال‌ها در تهران بوده است.

حالا 2 ماه است كه به اميد ديدار او سرگردان كوچه و خيابان‌هاي شهر غريب شده‌ام با اين كه آخرين محل اقامتش را يافته‌ام افسوس كه او را نديده‌ام انگار هر چه مي‌‌دوم از او دورتر مي‌شوم. كاش مي‌دانست كه شوق ديدار او در دلم چه غوغايي برپا كرده و قلبم را به آتش كشيده است.

چشمان اميدوار نويد همچنان چشم انتظار ديدار مادر است تا قاصدك از راه برسد و مژده يافتن مادر را بدهد. اگر نشاني از آن عزيز سال‌هاي دور داري با تلفن 88761621 گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد.