طرح دانشجویی برای جذب دی‌اکسیدکربن

تیمی از دانشجویان در سوئیس در حال کار بر روی یک نمونه اولیه منحصر به فرد از جاذبی هستند که از غشای گرافن در آن استفاده شده است.

کد خبر: ۱۱۸۵۸۸۵

تاریخ: ۱۰ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۸:۱۵

به گزارش تابناک به نقل از دانشجو، تیمی از دانشجویان در سوئیس در حال کار بر روی یک نمونه اولیه منحصر به فرد از جاذبی هستند که از غشای گرافن در آن استفاده شده است. این محصول که یک ماده متخلخل و اسفنجی مانند است، برای بیرون کشیدن کربن از جو طراحی شده است. این فناوری به زودی در پردیس EPFL مورد آزمایش قرار می‌گیرد و CO ۲ جذب شده، برای تولید آب گازدار استفاده می‌شود.

در سال ۲۰۲۱، ایلان ماسک مسابقه حذف کربن XPRIZE را راه‌اندازی کرد، که جایزه ۱۰۰ میلیون دلاری را برای امیدوارکننده‌ترین فناوری حذف کربن، از جمله جایزه ۵۰ میلیون دلاری برای مؤثرترین و کم هزینه‌ترین نوآوری ارائه می‌دهد.

کارل خلیل، بنیان‌گذار و رهبر تیم کربن EPFL می‌گوید: «این رقابت واقعاً به ما انگیزه داد. ما در فراخوان فوریه ۲۰۲۲ برای پیشنهادات شرکت کردیم. فناوری ما به ۶۰ تیم برتر پایانی رسید، اما در رسیدن به ۱۵ تیم نهایی موفق نبودیم. اما به‌عنوان یک تیم دانشجویی عملکرد جالب توجهی داشتیم.»

تیم کربن EPFL به عنوان بخشی از برنامه MAKE در دانشگاه ایجاد شد. هدف این تیم ساخت دستگاهی بود که بتواند CO ۲ را از هوا خارج کند و سپس دستگاه خود را در پردیس EPFL نصب کند.

رویکرد این تیم از مزایای دو فناوری استفاده می‌کند. اولین فناوری، یک پودر جاذب است که در آزمایشگاه برای مواد معدنی عملکردی (LFIM) ساخته شده است. این ماده مانند اسفنج عمل می‌کند و CO ۲ را از هوا می‌کشد. سپس پودر گرم می‌شود تا کربن به دام افتاده آزاد شود. با ترکیب این دو رویکرد، می‌توانیم هزینه جذب کربن را به میزان قابل توجهی کاهش دهیم.

فناوری دوم توسط پروفسور کومار آگراوال ساخته شده است. آزمایشگاه وی غشا‌های گرافنی متخلخل اتمی را طراحی می‌کند که مانند غربال عمل می‌کنند و فقط CO ۲ را از مخلوط CO ۲ و N ۲ عبور کنند. وی توضیح می‌دهد: «فناوری ما مبتنی بر اندازه مولکولی است. با استفاده از یک فرآیند شیمیایی، ما سوراخ‌های کوچک و به اندازه CO ۲ را در فیلم گرافن ایجاد می‌کنیم. CO ۲ می‌تواند از این سوراخ‌ها بگذرد، اما N ۲ که یک مولکول بزرگتر است، نمی‌تواند عبور کند.»

مزیت فناوری پروفسور کوئین در این است که این جاذب می‌تواند CO ۲ را حتی در غلظت‌های پایین جذب کند.

پروفسور کوئین می‌گوید: «با ترکیب این دو رویکرد، می‌توانیم هزینه جذب کربن را به میزان قابل توجهی کاهش دهیم.»