مرشدان گم کرده ره؟!

تناقضات آشکار اعتقادات یک فرقه انحرافی با آیات قرآن

فهميدن تجليات به چه معناست؟ آيا به معناي فهميدن ماهيت آنهاست يا به ‎معناي فهميدن كمال الهي متجلي در آن‎ها؟ اگر منظور فهميدن ماهيت باشد، عشق به ماهيت معنا ندارد، چون ماهيت از خود چيزي ندارد و اگر منظور عشق به كمال الهي متجلي در مخلوقات باشد، اين معنا درست خواهد بود؛ اما در اين صورت، عشق به تجليات الهي به پشتوانه كمالي است كه از خدا گرفته‌اند، بنابراين، ...

کد خبر: ۱۱۷۰۲۴

تاریخ: ۰۷ شهريور ۱۳۸۹ - ۰۷:۱۷

فرقه انحرافی و التقاطی موسوم به عرفان حلقه یا عرفان کیهانی - که متأسفانه در نبود آموزش و تربیت صحیح دینی و اعتقادی، توانسته است نفوذ نسبتا بسیاری در جامعه پیدا کند - در سلسله مطالبی در «تابناک»، زیر عنوان «مرشدان گم کرده ره» بارها و از زوایای گوناگون، نقد و بررسی شده است.

به گزارش «تابناک»، سرکرده این فرقه که مدعی تحصیل در کشور ترکیه در دانشگاه «ارتادو» بوده و بنا بر تحقیقات انجام شده توسط خبرنگار «تابناک»، این ادعا خلاف واقع بوده و وی دست به جعل عنوان زده است، تاکنون توانسته افراد بسیاری را با خرافات و مهملاتی که نه تنها هیچ سنخیتی با روح اسلام ندارد، بلکه دارای تناقضات آشکار با آیات قران مجید است، به خود جذب کند.

البته وی سفرهایی به ترکیه داشته که همه در راستای خوشگذرانی و اعمالی بوده که از یک مدعی ارتباط با کهکشان‌ها قبیح است.

در ادامه این سلسله مباحث، مطلب حاضر که در شماره جدید نشریه پنجره نیز منتشر شده، به سه نمونه آشکار از تناقض های اعتقادات این فرقه با آیات قرآن مجید می پردازد که امیدواریم مورد توجه حق طلبان قرار گرفته و چراغی باشد برای درنیفتادن در این حلقه از چاه گمراهی.

نمونه نخست: شناخت خدا ممكن نيست

در اصل 59 اساسنامه عرفان كيهاني آمده:

«انسان نمي‌تواند عاشق خدا شود، زيرا انسان از هيچ طريقي قادر به فهم او نيست و در حقيقت، خدا عاشق انسان مي‌شود و انسان معشوق است و مشمول عشق الهي و انسان مي‌تواند تنها عاشق تجليات الهي، يعني مظاهر جهان هستي شود و پس از اين مرحله است كه مشمول عشق الهي مي‌ شود.»

در اين اصل، شناخت خدا غيرممكن دانسته شده است؛ «انسان از هيچ راهی، قادر به فهم او نيست».
مطلوب نويسنده در فهم و شناخت، چگونه فهم و شناختي است؟ سرتاسر قرآن درصدد شناساندن خدا به انسان است.

برخي از اين آيات عبارتند از:

سوره اخلاص:

«قُلْ هُو الله أحدٌ الله الصمدُ لمْ يلِدْ ولمْ يُولدْ ولمْ يكُنْ لهُ كُفُوا أحدٌ».

بگو: خداوند، يكتا و يگانه است؛ خداوندي است كه همه نيازمندان قصد او مي‌كنند؛ (هرگز) نزاد و زاده نشد، و براي او هيچ‎گاه شبيه و مانندي نبوده است.

سوره حشر:

«هُو الله الذِي لا إِله إِلا هُوعالِمُ الغيْبِ والشهاده هُو الرحْمنُ الرحِيمُ هُو الله الذِي لا إِله إِلا هُو الملِكُ القُدوسُ السلامُ المُؤْمِنُ المُهيْمِنُ العزِيزُ الجبارُ المُتكبرُسُبْحان الله عما يُشْرِكُون هُو الله الخالِقُ البارِئُ المُصورُ لهُ الأسْماءُ الحُسْني يُسبحُ لهُ ما فِي السماواتِ والأرْضِ وهُو العزِيزُ الحكِيمُ».

او خدايي است كه معبودي جز او نيست، داناي آشكار و نهان است و او رحمان و رحيم است و خدايي است كه معبودي جز او نيست، حاكم و مالك اصلي اوست، از هر عيب منزه است، به كسي ستم نمي‌كند، امنيت‎بخش است، مراقب همه چيز است، قدرتمندي شكست‌ناپذير كه با اراده نافذ خود هر امري را اصلاح مي‌كند و شايسته عظمت است؛ خداوند منزه است از آنچه شريك براي او قرار مي‌دهند، او خداوندي است خالق، آفريننده‌اي بي‌سابقه و صورتگري بي‌نظير؛ براي او نام‎هاي نيك است؛ آنچه در آسمان‎ها و زمين است، تسبيح او مي‌گويند؛ و او عزيز و حكيم است.

سوره حديد:

«سبح لِلهِ ما فِي السماواتِ والأرْضِ وهُو العزِيزُ الحكِيمُ لهُ مُلكُ السماواتِ والأرْضِ يُحْيِي ويُمِيتُ وهُو على كُل شيْءٍ قدِيرٌ هُو الأولُ و الآخِرُ و الظاهِرُ والباطِنُ و هُو بِكُل شيْءٍ علِيمٌ هُو الذِي خلق السماواتِ والأرْض فِي سِته أيامٍ ثُم اسْتوى على العرْشِ يعْلمُ ما يلِجُ فِي الأرْضِ وما يخْرُجُ مِنْها و ما ينْزِلُ مِن السماءِ و ما يعْرُجُ فِيها و هُو معكُمْ أيْن ما كُنْتم والله بِما تعْملُون بصِيرٌ لهُ مُلكُ السماواتِ والأرْضِ و إِلى الله تُرْجعُ الاُمُورُ يُولِجُ الليْل فِي النهارِ و يُولِجُ النهار فِي الليْلِ وهُو علِيمٌ بِذاتِ الصدُورِ».

آنچه در آسمان‎ها و زمين است، براى خدا تسبيح مى‎گويند، و او عزيز و حكيم است.
مالكيت (و حاكميت) آسمان‎ها و زمين از آن او است، زنده مى‎كند و مى‎ميراند، و او بر هر چيز قادر است. اول و آخر و ظاهر و باطن، اوست، از هر چيز آگاه است. او كسى است كه آسمان‎ها و زمين را در شش روز (شش دوران) آفريد، سپس بر تخت قدرت قرار گرفت (و به تدبير جهان پرداخت) آنچه را در زمين فرو مى‎رود، مى‎داند و آنچه را از آن خارج مى‎شود، و آنچه از آسمان نازل مى‎شود و آنچه به آسمان بالا مى‎رود و او با شماست هر جا كه باشيد و خداوند نسبت به آنچه انجام مى‎دهيد، بيناست. مالكيت آسمان‎ها و زمين از آن اوست، و همه‎چيز به سوى او بازمى‎گردد. شب را داخل روز مى‎كند و روز را داخل شب، و او به آنچه بر دل‎ها حاكم است، داناست.

امير مؤمنان علي - عليه‎السلام - در نهج‎البلاغه فرمود:

«لمْ يُطْلِعِ العُقُول على تحْدِيدِ صِفتِهِ و لمْ يحْجُبْها عنْ واجِبِ معْرِفتِه‏».
عقول و خردها را بر كنه صفاتش آگاه نساخت و (با اين حال) آنها را از مقدار لازم معرفت و شناخت باز نداشته است.

ممكن است توجيهي آورده شود كه منظور از فهم، شناخت نيست، بلكه درك ماهيت خداست و چون خدا ماهيت ندارد، پس نمي‌توان او را فهميد و شناخت و در نتيجه، نمي‌توان عاشق او شد؛ اما اگر به ادامه همين اصل توجه كنيم، مي‌بينيم نويسنده از عشق به تجليات سخن گفته است.

اين بدان معناست كه تجليات را مي‌توان فهميد و در نتيجه، مي‌توان عاشق آنها شد. فهميدن تجليات به چه معناست؟ آيا به معناي فهميدن ماهيت آنهاست يا به ‎معناي فهميدن كمال الهي متجلي در آنها؟

اگر منظور فهميدن ماهيت باشد، عشق به ماهيت معنا ندارد، چون ماهيت از خود چيزي ندارد و اگر منظور عشق به كمال الهي متجلي در مخلوقات باشد، اين معنا درست خواهد بود؛ اما در اين صورت، عشق به تجليات الهي به پشتوانه كمالي است كه از خدا گرفته‌اند؛ بنابراين، همان گونه كه مي‌توان عاشق تجليات شد، مي‌توان عاشق خدا شد؛ بلكه انسان، اول عاشق خدا مي‌شود و بعد عاشق تجليات او.

نمونه دوم: عشق به خدا ممكن نيست

نويسنده در همان اصل 59 مي‌گويد: ...

ادامه این گزارش را اینجا بخوانید.