در تحليل يديعوت آحارنوت مطرح شد؛

توهم ژاندارمي صهيونيست ها پس از خروج آمريكا از عراق و افغانستان

«توفان های شن» خاورمیانه، الزامات امنیتی خاصی می طلبد که از ماهیت پرتلاطم منطقه حکایت دارد و در نقش مهم ژست بازدارنده آمریکا در تقویت ثبات و امنیت در جهان و منطقه، جای تردیدی باقی نمی گذارد. آمریکا بدون توجه به مسأله فلسطین و تنش های میان جامعه عرب و اسراییل، در حال عقب نشینی از عراق است و به زودی افغانستان را هم ترک می کند و این مسأله در شرایطی انجام می گیرد که ایران در حال هسته ای شدن است و همین برای رهبران کشورهای حاشیه خلیج فارس، خاورمیانه و جهان به یک کابوس مبدل شده است.

کد خبر: ۱۱۶۷۱۶

تاریخ: ۰۶ شهريور ۱۳۸۹ - ۰۲:۵۷

سرويس بين الملل ـ يك روزنامه صهيونيستي، در مقاله ای با نام «چرا روی فلسطین تمرکز کنیم؟»، در حالی به انتقاد از آنچه آن را ترورسیم اسلامی می خواند، پرداخته و به قدرت رژیم غاصب صهیونیستی در رویارویی با ناآرامی ها پس از خروج آمریکا از عراق و افغانستان اشاره می کند که با اذعان بر افزایش روزافزون قدرت ایران در منطقه، به بیان نگرانی های خود از این مسأله می پردازد.

به گزارش «تابناك»، روزنامه «يديعوت آحارنوت» در تحليلي نوشت: خروج آمریکا از عراق و افغانستان در سال 2011 و در عین حال، نگرانی های اوباما درباره مسأله فلسطین، یادآور این ضرب المثل تگزاسی است که می گوید: «وقتی گرد و غبار توفان های شن تگزاس عرصه را برایتان تنگ کرد، نگران گیاهان اطراف نباشید.»

در سال های آغازین دهه 1990، بوش با پیروی از تئوری نظم نوین جهانی، درگیر جنگی نافرجام با صدام حسین شد و این حمله دیکتاتور رژیم بعث عراق به کویت در سال 1990 بود که سبب شکل گیری فلسفه ایجاد خاورمیانه ای جدید و نظم نوین جهانی شد که به دنبال آن، آمریکا در باتلاقی گرانبها، خونین و بس طولانی فرو کشیده شد؛ به زعم بوش، مسأله فلسطین نیز دلیل اصلی تنش ها در خاورمیانه بود.

اما هم اکنون و در سال 2010 اوباما بر این باور است که به جای تسلیم ساختن نظام هاي متعارض از راه اجماع بین المللی، باید به چنین مسایلی پرداخته شود. او حل مسأله فلسطینیان را گره خشونت های خاورمیانه می داند و از این روست که نتانیاهو را برای ابتکار عمل های بیشتر، تحت فشار می گذارد.

این در حالی است که در سال 2010، «توفان های شن» هر روز مرگبارتر می شوند و مسأله فلسطین برای دولت های عرب به اولویت دوم بدل شده است. این توفان ها، ویژگی های اصولی سیاست های اسلامی جهان عرب را تشریح می کنند که در آنها روابط آمریکا با اسراییل و با کشورهای عرب به صورت یک بازی حاصل صفر (وضعیتی که در آن آنچه را که کسی از دست می دهد، همان را دیگری به دست می آورد) تعریف می شود.

اين روزنامه در ادامه با اغراق مي نويسد: «توفان های شن» خاورمیانه، الزامات امنیتی خاصی می طلبد که از ماهیت پرتلاطم منطقه حکایت دارد و در نقش مهم ژست بازدارنده آمریکا در تقویت ثبات و امنیت در جهان و منطقه، جای تردیدی باقی نمی گذارد. آمریکا بدون توجه به مسأله فلسطین و تنش های میان جامعه عرب و اسراییل، در حال عقب نشینی از عراق است و به زودی، افغانستان را هم ترک می کند و این مسأله در شرایطی انجام می گیرد که ایران در حال هسته ای شدن است برای رهبران کشورهای حاشیه خلیج فارس، خاورمیانه و جهان به یک کابوس مبدل شده است.

خروج از عراق به معنای دامن زدن بر وضعیت نابسامان این کشور، افزایش نقش ایران و به دنبال آن، بی ثبات سازی کشورهای اردن، عربستان سعودی، کویت و دیگر کشورهای خلیج فارس خواهد بود؛ مضاف بر این که تنش هایی نیز در مرز یمن و عربستان پدید خواهد آمد؛ تروریسم اسلامی گسترش می یابد؛ مصر پس از مبارک از ترکیه ضدآمریکا پیروی خواهد کرد یا راه ایرانیان را پیش خواهد گرفت؛ در سودان و آفریقا جنگ و درگیری بیداد خواهد کرد؛ اسلامی سازی سیاست های ترکیه رادیکالیسم را تقویت می کند و لبنان همچنان هدف سوریه و محور اصلی کشمکش میان دولت های عربی باقی خواهد ماند. جنگ و خونریزی میان مسلمانان قدرت منطقه را تحلیل می برد و آهنگ نفوذ روسیه، چین و کره شمالی در خاورمیانه را تسریع می بخشد.

برای نمونه، لیبی و ایران به ترتیب در سال های 1969 و 1979 در پی انقلاب از حکومت های طرفدار آمریکا به حکومت های ضدآمریکایی تغییر یافتند. عراق در سال های 1980 و 1990 با فسخ معاهده صلح به ایران و کویت حمله کرد. پس از بستن پیمان اسلو در سال 1993 این پیمان به سرعت نقض شد.

در سال 2002 ترکیه طرفدار آمریکا به ترکیه ضدآمریکایی طرفدار ایران، سوریه، حزب الله و حماس تغییر سیاست داد. در سال 2003 یک رژیم رادیکالی در بغداد سقوط کرد؛ اما در سال 2011 بغداد به یک آتشفشان فعال بدل و گدازه های آن به سرتاسر منطقه سرازیر خواهد شد و امنیت و باید گفت ثبات خاورمیانه به عزم و نیروی بازدارنگی آمریکا وابسته خواهد بود.

خروج از عراق بدون گسترش تروریسم، از یک سو و تردید آمریکا در پیش گرفتن رویکردی مشخص در برابر ایران و کره شمالی، از سویی دیگر، از منظر دشمنان و رقبای واشنگتن به مثابه عدم استقامت آمریکاست که در خروج آمریکا از ویتنام در سال 1973، از بیروت در سال 1983 و از سومالی در سال 1993 نیز خود را به خوبی نشان داد.

با فاصله گرفتن آمریکا از رویکردهای نظامی، آتشفشان خاورمیانه فعالتر عمل خواهد کرد و ارزش اسراییل به شکل ناباورانه ای به عنوان یک متحد دمکراتیک برای واشنگتن نمود خواهد یافت!

اسراییل آمریکا را با توانمندی های منحصر به فرد خود در حوزه هایی چون اطلاعات و جاسوسی، توسعه و تحقیقات دفاعی، تولید و صادرات عملیات های ضدتروریستی بهره مند کرده است. از این روی، می توان گفت چنین پتانسیل هایی اسراییل را بیش از هر زمان دیگری، آماده رویارویی با توفان های شن سال های 2011 و 2012 در خاورمیانه ساخته است.