میلادت تجلی مهربانی خداست

سید حبیب حبیب پور

کد خبر: ۱۱۶۱۹۴

تاریخ: ۰۳ شهريور ۱۳۸۹ - ۱۲:۲۲

به مناسبت سالروز میلاد با سعادت امام حسن مجتبی (ع)

[email-masked]
www.sayyedhhp.blogfa.com
..............................................

در ماه خدا آمدی که تجلی زیبایی او بودی.

در ماه مهمانی حق متولد شدی تا میزبان همه ی دل های شکسته باشی. دل هایی که پیوند می خورند به تنهایی تو.

در ماه  آمرزش آمدی تا دشمنانی را که دشنامت دادند بیامرزی.

در ماه عفو آمدی تا دوستان نادان را عفو کنی که زمان، زمان فتنه بود و یارانت اندک.

تو نخستین مهمان کوچک خانه محقری در مدینه بودی که در ماه خدا متولد شدی و این با تنهایی هایت بی مناسبت نیست.

در ماهی که ملایکه و روح نازل می شوند (تنزل الملائکه والروح ) آمدی که فرشته بودی و عرشی.

در ماهی آمدی که تمامی هستی بر تو و جد و مادر و پدر و برادر و خواهر و همه خوبان عالم، سلام می گویند.

آمدی که نشانه ای از مهربان بزرگ باشی. او که دوستدار پشیمانان است و فریادرس فریادخواهان.

آمدی که آیینه بزرگواری پیامبری باشی که به هدایت دیگران حریص بود

آمدی تا ترجمان تنهایی مردی باشی که سر در چاه فرو می برد و دردهای خویش را واگویه می کرد.

آمدی تا بازتاب غربت مادری باشی که در کوچه های مدینه  غیرت و انصاف را جستجو می کرد و نمی یافت.

آمدی تا تفسیر محبت به اسیر و فقیر و یتیم باشی و با لبخند مادر و نوازش های پدر افطار کنی.

آمدی تا در تهاجم پپمان شکنی، پناهگاه مردان فداکار و وفاداری باشی که از پشت خنجر خوردند اما دل از رضای دوست برنداشتند.

آمدی تا بر منبر مدینه از وفا و صداقت بگویی و آنها که در هیاهوهای دنیازدگی مانده بودند سجاده از زیر پایت بکشند و تو برای آنها دعا کنی.

آمدی که فریب دغلبازان دین فروش را برملا کنی تا در روزگار عاشورا هیچ کس به آنان اعتماد نکند و در کربلا ـ تنها ـ مردانی از جنس کوه، در برابر زر و زور و تزویر، قامت برافرازند و با عزت و سرافرازی، بر فراز مناره هایی از جنس نیزه  اذان جاودانگی سر دهند.

میلادت میلاد خوبی هاست که تو "حسن" بودی و اسوه احسان.

... اما این همه سال به نگاه تو دخیل می بستیم که می دانستیم در همه لحظه ها با مایی وگرنه نه از سخاوت ابر خبری بود و نه از زیبایی بهار، نشانه ای.

تو و همه خانواده ات حلقه پیوند این  دل های شکسته اید با آسمان، با عرش، با خدا.

میلادت با نگاه پر محبت تو به این قلب های نا آرام زیباتر می شود.
آیا مهربانی ات را از ما دریغ می داری؟