کارشناس ارشد موسسه شرق شناسی روسیه خطاب به ایران:

شما در شرایط کنونی توان ساخت 20 نیروگاه را ندارید چون...

در این میان، نه بیست نیروگاه اتمی فقط خیالی، بلکه همانا پروژه واقعی بوشهر، ایران را در جمع پر اعتبار کشورهای دارای رشته انرژی اتمی صلح آمیز قرار می دهد. ضمناً پروژه بوشهر تا آن حد بدون ایراد از هر نقطه نظری اجرا شده که حتی در میان منتقدان دو آتشه تهران، هیچ گونه سرزنشی را برنمی انگیزد. شاید این همان حالتی باشد که واقعیت قانع کننده تر از شجاعانه ترین و پر جرأت ترین آرزوهاست.

کد خبر: ۱۱۴۹۳۵

تاریخ: ۲۷ مرداد ۱۳۸۹ - ۱۴:۳۵

سرویس بین الملل ـ  در آستانه به کار افتادن نیروگاه اتمی بوشهر - که قرار است روز سی ام مرداد به تحقق بپیوندد - یک کارشناس ارشد روس می گوید: ایران هرچند به فناوری هسته ای دست یافته، توان راه اندازی بیست نیروگاه را ندارد.

به گزارش «تابناک»، «ولادیمیر ساژین»؛ کارشناس ارشد موسسه شرق شناسی روسیه، با اشاره به بیانیه وزارت امور خارجه آمریکا، مبنی بر اینکه «حمایت روسیه از پروژه بوشهر ثابت می کند که ایران به داشتن برنامه غنی سازی اورانیوم نیاز ندارد» و همچنین پاسخ علاءالدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس کشورمان که اعلام کرد، «ایران در هر شرایطی به غنی سازی اورانیوم ادامه خواهد داد»، درسایت رادیوی صدای روسیه نوشت:

«آقای بروجردی در توضیح اظهاراتش اعلام داشت: روسیه بنا بر تعهدات خود، تنها برای نیروگاه اتمی بوشهر سوخت تأمین می کند؛ اما ایران بر پایه برنامه درازمدت رشد رشته انرژی اتمی خود، می خواهد بیست نیروگاه اتمی مشابه نیروگاه اتمی بوشهر بسازد تا آنها بیست هزار مگاوات برق تولید کنند. مجلس چنین هدفی را در مقابل دولت قرار داده و برای نیروگاه های فوق الذکر برق سوخت هسته ای لازم است.»

ولادیمیر ساژین

او در ادامه می افزاید: در اینجا این مسأله را که آیا ایران دارای امکانات فنی لازم برای راه اندازی مستقلانه بیست واحد تولید انرژی اتمی هست یا نه، مفصل مورد بحث قرار نمی دهیم؛ مثلاً در روسیه، ده نیروگاه اتمی دارای 31 واحد تولید انرژی اتمی در حال کار هستند.
روسیه برای احداث آنها در عرض ده ها سال صنایع بسیار نیرومند اتمی را ساخته که مرکب از پیشرفته ترین کارخانه ها و مؤسسات در رشته های متالورژی، شیمی، فیزیک، ماشین سازی، الکتروتکنیک و ماده شناسی است.
اما باید گفت که تنها آگاهی از چگونگی راه اندازی نیروگاه اتمی کافی نیست، بلکه همچنین تولید اجزای نیروگاه اتمی معاصر در بالاترین سطح ضرورت دارد.

ساژین می افزاید: شمار کشورهای قادر به ساختن نیروگاه اتمی انگشت شمار است؛ اما تقریباً شصت کشور از فناوری های آنها استفاده می کنند. این کشورها احداث تمام و کمال نیروگاه های اتمی و به دنبال آن، تحویل سوخت هسته ای و بازگرداندن آن به کشور سازنده نیروگاه و تحویل دهنده سوخت را سفارش می دهند. این تجربه رایج بین المللی است.

علاوه بر این، بر پایه محاسبات کارشناسان، اگر شمار واحد های تولید انرژی اتمی در کشور از 12 ـ 10 کمتر باشد، تولید مستقلانه سوخت هسته ای با صرفه نخواهد بود، چون بهای تمام شده  آن پنج تا هفت برابر بهای این کالا در بازار بین المللی خواهد بود.

طرف ایرانی با پافشاری بر ضرورت ایجاد تأسیسات زیربنایی صنعتی برای غنی سازی مستقلانه اورانیوم، همیشه اعلام می دارد که این امر، عدم وابستگی از تحویل دهندگان اورانیوم را برای کشور تأمین می کند؛ اما متأسفانه بر پایه اطلاعات دانشمندان، ایران دارای معادن خیلی غنی اورانیوم برای تحقق سیاست خود کفایی نیست. حتی اگر همه اورانیوم کشف شده در ایران استخراج و تبدیل شود، سوخت تهیه شده از آن تنها برای ده سال کار یک رآکتور از نوع رآکتور بوشهر بسنده خواهد کرد. به این ترتیب، نه در رسیدن به خودکفایی و نه در رسیدن به قیمت تمام شده معقولانه  توفیق حاصل نخواهد شد.

این کارشناس روس در ادامه می نویسد: در واقع، ایران به هیچ وجه نخواهد توانست برنامه بلند پروازانه تأمین مستقلانه سوخت برای بیست واحد برنامه ریزی خود برای تولید انرژی هسته ای را اجرا کند، چه برسد به خود پروژه ساختن آنها! تلاش شدید و مصرانه برای ادامه اجرای این برنامه به «هر قیمتی که شده»، تنها می تواند به آن منجر شود که هزینه های این اقدام از لحاظ سیاسی هر چه بالاتر رود.

در این میان، نه بیست نیروگاه اتمی فقط خیالی، بلکه همانا پروژه واقعی بوشهر، ایران را در جمع پر اعتبار کشورهای دارای رشته انرژی اتمی صلح آمیز قرار می دهد، پروژه بوشهر تا آن حد بدون ایراد از هر نقطه نظری اجرا شده که حتی در میان منتقدان دو آتشه تهران، هیچ گونه سرزنشی را برنمی انگیزد؛ شاید این همان حالتی باشد که واقعیت قانع کننده تر از شجاعانه ترین و پر جرأت ترین آرزوهاست.