فشار چشم چگونه به وجود می‌آید؟

محققان در یک تحقیق جدید و با استفاده از داده های فراوان نشان داده اند که برخوردار نبودن از خواب باکیفیت می تواند به یکی از مشکلات مهم بینایی در جهان یعنی بیماری گلوکوم یا آب سیاه منجر شود.

کد خبر: ۱۱۴۸۴۵۶

تاریخ: ۱۱ آبان ۱۴۰۱ - ۱۴:۳۴

به گزارش تابناک، بهداشت نیوز نوشت: نتایج یک مطالعه بزرگ بیوبانک بریتانیا نشان می دهد که خواب بی کیفیت شامل بسته شدن بیش از حد یا خیلی کم چشم، خواب آلودگی در طول روز و خروپف، می تواند با افزایش خطر ابتلا به بیماری گلوکوم یا آب سیاه که نوعی از دست دادن برگشت ناپذیر بینایی است، مرتبط باشد.

این یافته ها بر نیاز به خواب درمانی در افرادی که در معرض خطر بالایی برای این بیماری قرار دارند و همچنین بررسی چشم در بین افراد مبتلا به اختلالات خواب مزمن برای بررسی علائم اولیه گلوکوم تاکید می کنند.

گلوکوم یکی از عوامل اصلی نابینایی است که بنا بر نظر متخصصان، احتمالاً تا سال ۲۰۴۰ حدود ۱۱۲ میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار خواهد داد. این بیماری که با از دست دادن تدریجی سلول های حساس به نور در چشم و آسیب عصب بینایی مشخص می گردد، دارای علل و عوامل کمک کننده ای است که هنوز به خوبی شناخته نشده اند.

بیماری گلوکوم اگر به موقع درمان نشود، می تواند به کوری غیرقابل برگشت منجر گردد و انجام غربالگری در خصوص آن ضروری است. محققانی از دانشگاه سیچوان چین در مطالعه ای که در همین خصوص انجام داده اند، خطر ابتلا به گلوکوم را در میان افرادی که رفتارهای خواب متفاوتی دارند، بررسی کرده اند.

رفتارهای خواب مورد بررسی در این تحقیق شامل موارد ذیل بوده اند: بی خوابی، خواب زیاد یا کم، کرونوتایپ های شب یا صبح یا گونه های زمانی شب بیدار یا روز بیدار، خواب آلودگی در طول روز و خروپف کردن. در این تحقیق از اطلاعات حدود ۴۱۰ هزار شرکت‌کننده در بیوبانک انگلستان استفاده شد که همگی در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ بین ۴۰ تا ۶۹ سال سن داشتند و جزئیات رفتارهای خواب خود را ارائه کرده بودند.

بر اساس نتایج این تحقیق که در مجله دسترسی آزاد BMJ Open منتشر شده اند، به استثنای کرونوتایپ ها، چهار الگو یا رفتار خواب دیگر، همگی با درجات مختلفی از افزایش خطر ابتلا به گلوکوم مرتبط بودند. بر این اساس، مدت زمان خواب کوتاه یا طولانی با ۸ درصد افزایش خطر مرتبط بود. بی خوابی، خروپف و خواب آلودگی مکرر در طول روز نیز به ترتیب با ۱۲، ۴ و ۲۰ درصد افزایش خطر گلوکوم رابطه داشتند.

به گفته محققان، توضیحات بیولوژیکی بالقوه قابل قبولی برای ارتباط بین اختلال خواب و گلوکوم وجود دارد. فشار داخلی چشم که عامل کلیدی در ایجاد گلوکوم است، زمانی که فرد دراز می‌کشد و زمانی که هورمون‌های خواب از بین می‌روند، افزایش می‌یابد. این همان اتفاقی است که هنگام بی‌خوابی می‌افتد.

آن ها افزوده اند: افسردگی و اضطراب، که اغلب با بی خوابی همراه هستند نیز ممکن است فشار داخلی چشم را افزایش دهند و این رخداد، احتمالاً به دلیل تولید نامنظم هورمون معروف کورتیزول روی می دهد. به طور مشابه، دوره‌های تکراری یا طولانی‌مدت سطوح پایین اکسیژن سلولی ناشی از آپنه خواب ممکن است باعث آسیب مستقیم به عصب بینایی شود.

محققان در انتها به ذکر این نکته پرداخته اند که با توجه به متغیر بودن رفتارهای خواب، این یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مربوط به خواب برای افراد در معرض خطر بالای ابتلا به گلوکوم تاکید می کنند و غربالگری چشم پزشکی در این خصوص را در میان افراد مبتلا به مشکلات مزمن خواب قابل توصیه می نمایند.