يادي از امير آزاده، شهيد حسين لشكري؛

خداحافظ امير دلاور لشکر عشق...

آنانکه خود اسير و زنداني بوده اند، به خوبي شدت اين فشارها و فضاي سنگين رواني چنين محيطي را به ویژه توسط عوامل ديكتاتوري چون صدام درك مي كنند؛ اما فشار اين فضا در اردوگاه بين 2000 نفر تقسيم مي شد و حسين بايد به تنهايي آن را تحمل مي كرد.

کد خبر: ۱۱۳۳۸۴

تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۳۸۹ - ۲۰:۴۷

سرویس دفاع مقدس «تابناک» ـ امروز نوزدهم مرداد، نخستين سالروز عروج طائر آسماني دفاع مقدس و سيد الاسراي ايران امير سرلشکر خلبان حسين لشکري است و چند روز ديگر بيستمين سالروز ورود آزادگان در 26 مرداد 1369 است.

آخرين گروه از آزادگان در مهر ماه همان سال وارد خاك ميهن اسلامي شدند، در حالي كه هنوز خبري از او نبود. در دوران اسارت آزادگان هم جز در ماه هاي پاياني اسارت، كسي او را نديده بود تا اینکه تقريبا هشت سال بعد در فروردين سال 1377 حسين لشكري از چنگال رژيم بعث آزاد شد.

آزادگان ايراني، تقريبا به دو صورت در عراق نگهداري مي شدند؛ يا در اردوگاه و يا در زندان ها و سلول هايي كه در بغداد بود؛ اما حتي جز در موارد استثنايي تقريبا هيچ كس تنها نبود و در سلول ها هم آزادگان به صورت گروهي با هم بودند.

دو نفر از اين قاعده مستثني بودند، آزاده شهيد محمد جواد تندگويان، وزير نفت دولت جمهوري اسلامي كه سخت ترين و وحشيانه ترين شكنجه ها را تحمل كرد و در همان سلول توسط بعثيان پليد به شهادت رسيد و پيكر مطهر او در سال 1371 به آغوش ميهن اسلامي بازگشت و شهيد حسين لشكري كه 18 سال تمام به تنهايي و به دور از همه مظاهر زندگي اجتماعي و كاملا به صورت ايزوله نگهداري مي شد.

رژيم بعث به او به عنوان يك سند نگاه مي كرد، چرا كه يك روز پیش از آغاز جنگ و در يك مأموريت شناسايي تحركات دشمن توسط آتشبار ضد هوايي عراق مورد هدف قرار مي گيرد و با پريدن از هواپيما به اسارت درمي آيد.

عراقي ها پس از زمينگير شدن و مقاومت جانانه ملت ايران و نقش بر آب شدن نقشه هاي اربابانشان براي فرار از مسئوليت جنگ مي گفتند، اگر از نظر ايران ما آغازگر جنگ در سیزدهم شهريور بوديم، پس خلبان آنان در 30 شهريور بر فراز كشور ما چه كار مي كرد؟

بنابراين، هرچند زنده ماندن حسين براي آنان اهميت بسیاري داشت و برخي از امكانات در اختيار او مانند آب و غذا نسبت به دیگر اسرا بيشتر بود، تلاش مي كردند او را با اهداف خود همراه كرده و از او ضد ملت ايران بهره برداري كنند.

آنانکه خود اسير و زنداني بوده اند، به خوبي شدت اين فشارها و فضاي سنگين رواني چنين محيطي را به ویژه توسط عوامل ديكتاتوري چون صدام درك مي كنند، اما فشار اين فضا در اردوگاه بين 2000 نفر تقسيم مي شد و حسين بايد به تنهايي آن را تحمل مي كرد.

وقتي حسين در فروردين 77 آزاد شد و آن روحيه مثال زدني اش را دیدم، بسيار متعجب شدم و دريافتم حتما بايد آدم ويژه اي باشد. چند ماهي طول نكشيد كه خداوند افتخار همكاري با ايشان را نصيب من كرد و در ستاد آزادگان با او مأنوس و همكار شدم.

من در دوران اسارت با انسان هاي متواضع و معنوي زيادي مانوس بودم، اما حسين چيز ديگري بود. راز اين تواضع و معنويت او در خلصت كار خلباني و پرواز و 18 سال تنهايي بود. او در اين تنهايي با قرآن كريم مأنوس شد، به گونه اي كه در پايان اسارت حافظ كل قرآن كريم شد. در سال آخر، اسارت خود توسط صليب سرخ ثبت نام شد و چند نامه براي همسر و فرزندش نوشت.

پاي ثابت متن همه اين نامه ها، يادآوري و سفارش به انجام واجبات و مستحبات به ویژه نوافل و قرائت قرآن است. دشمن با خيال باطل مي خواست با ايزوله كردن او به اهداف خود برسد؛ اما  حسين با پناه بردن به مالك يوم الدين و قرآن كريم هرچه غير خدا بود را در وجود خود کشت و سند افتخاري شد براي ملت و ميهن خود.

جوانان عزيز فراموش نكنند، او در اوج جواني و سن 27 سالگي اسير مي شود. دانش آموخته آمريكاست. در محيط ارتش آن روز خلبان بود و البته داراي قد و قامتي رشيد و بسيار خوش تيپ و 18 سال هم از صحنه زندگي اجتماعي دور بود و مي دانم كه دشمن با لطايف الحيل و با عرضه ظواهر زيباي دنيا تلاش مي كرد او را از آن خود كند اما نتوانست چون او راه خود را به خوبي شناخته بود.

در زمان محدود همكاري با او شيفته برخي از ويژگي هاي اخلاقي او شدم كه مهمترين آن حياي او بود. در واقع مصداق «الحياء الجميل» را در چهره حسين هنگام تبسم معصومانه همراه با حيا و دست به سينه گذاشتنش براي احترام به عينه ديدم. روحيه خدمتگزاري و نوع دوستي و شوق كمك به ديگران از ديگر خصلت هاي حسين بود، گويي اين ويژگي ها در مردم قزوين ارثي است. آيا تا کنون فكر كرده ايد كه در ميان شهدا، چه كساني شهره تواضع، خدمتگزاري و مردمداري هستند. در ميان رجال سياسي شهيد رجايي و در ميان روحانيون سيد آزادگان حجت الاسلام والمسلمين ابوترابي و نظاميان امير سرلشکر خلبان عباس بابايي، حسين هم مانند اين عزيزان بود. هر چهار نفر هم از اهالي قزوين هستند.

بارها به همراه او در مراسمي كه برای سخنراني دعوت مي شد، شركت مي كردم. در هنگام سخنراني اگر كسي او را نمي شناخت، گمان مي كرد دانش آموخته حوزه علميه است. به شدت عاشق دفاع از كشور بود. يادم مي آيد در مراسمي وقتي از عشق به ميهن و دفاع از آن سخن مي گفت، دچار هيجان شد و سخت گريست.

بسيار خوش برخورد و شوخ طبع بود. قلبي مهربان و چهره اي پر جذبه داشت. پس از آزادي به ديدار رهبر فرزانه انقلاب رفت. ايشان بسيار صميمانه او را به آغوش گرفت و بوسيد و او را سيد الاسراي ايران ناميد.

آنچه از حسين به يادگار مانده است، راه و منش و مقاومت و سربلندي او در دفاع از مرزهاي عقيدتي و ملي اين كشور عزيز است كه خداوند ما و جوانان ما را در اين راه ثابت قدم و موفق بدارد.

فریبرز خوب نژاد