آبی‌ها ۴۸ساعت پس از جشن قهرمانی، نگران جدایی ارکان جام تاریخی

موبایل خاموش فرهاد و شائبه خداحافظی مجیدی و آجورلو از استقلال

تلفن خاموش مجیدی می‌تواند یک استراحت و ریکاوری عادی باشد؛ اما اگر این سکوت دو سه روز دیگر ادامه یابد، باید جدایی فرهاد که اتفاقا اصلا عجیب نیست را جدی تر گرفت. شاید فرهاد از سختی فصل آینده با رقبای تقویت‌ شده ترسیده و یا پیشنهاد خارجی دارد؛ اما...

کد خبر: ۱۱۲۲۱۴۸

تاریخ: ۱۱ خرداد ۱۴۰۱ - ۲۱:۳۴

۴۸ساعت از قهرمانی مقتدرانه استقلال در لیگ برتر فوتبال آن هم پس از ۹سال انتظار می‌گذرد؛ اما هواداران و عاشقان این باشگاه که در همین فصل هم خبر ناگوار حذف از لیگ قهرمانان آسیا با حکم AFC را تحمل کردند، به جای لذت بردن از رکوردشکنی و سروسامان یافتن تیم‌شان، نگران جدایی ارکان این قهرمانی هستند.

به گزارش تابناک ورزشی، شایعاتی که قبل از بازی نهایی لیگ و جشن قهرمانی در فضای مجازی پیچید و در جشن قهرمانی جدی شد؛ از احتمال حضور مصطفی آجورلو در راس فدراسیون فوتبال به عنوان رئیس بعدی گرفته تا خداحافظی فرهاد مجیدی با استقلال، زمزمه پیوستن به تیم های اماراتی یا کنارنشستن به دلایل مختلف...
شایعات از لحظه سوت پایان فصل در ورزشگاه آزادی شدت گرفته و کار به جایی کشید که برخی می‌گفتند در نشست خبری بعد از مسابقه با مسجدسلیمان، این خبر از زبان مجیدی اعلام می‌شود.

باز هم گفته می‌شود عده‌ای از نزدیکان فرهاد جلوی اعلان جدایی قطعی اش را گرفتند و خواستار مراعات حال تماشاگران خوشحال در جشن قهرمانی شدند.
فرهاد خبر را اعلام نکرد اما در جشن اهدای جام و مدال قهرمانی به استقلال، اشک‌های بی‌امان او، بوسیدن زمین آزادی و سکوت سنگین این روزهایش باعث شده که زمزمه جدایی در آستانه انتشار رسمی است.
اقدامات و رفتارهای غیرمنتظره مجیدی طی سال‌های بازیگری و مربیگری در همین استقلال، کاملا نشان می‌دهد که نگرانی هواداران آبی اصلا بیراه نیست.
او در میانه لیگ یازدهم استقلال را رها کرد و به قطر رفت؛ کسی که حتی روز خداحافظی‌اش با فوتبال را هم به هواداران اطلاع نداد و وسط بازی با مس کرمان ناگهان کفش‌هایش را آویخت؛ در نتیجه اگر مجیدی امروز تصمیم به خداحافظی با استقلال گرفته باشد، در امتداد رفتارهای قبلی او هیچ چیز عجیبی نیست.

فرهاد در میدان عمل مچ قلعه‌نویی، منصوریان، نکونام و سایر همقطاران استقلالی‌اش را در لیگ امسال خواباند و حتی ترمز رقیب سرخ را بعد از پنج قهرمانی پیاپی کشید.
او به رقبایش هيس نشان داد و حالا شاید بر سر دوراهی ماندن و رفتن به منافع و ابهت و اقتدار و محبوبیت خودش فکر می‌کند. شاید به این می‌اندیشد که لیگ برتر ۲۲ دیگر مثل پارسال نیست و در آستانه جام جهانی رقبا تا دندان مسلح می‌شوند و ستاره‌های لژیونر برای پیراهن تیم ملی برمی‌گردند، ولی فرهاد باید متوجه شود که دنیای مربیگری حرفه‌ای، یک فعالیت مستمر و بدون وقفه است و نمی‌شود در باد یک جام و قهرمانی به خواب رفت و برای رقیبان تا سال‌ها کری خواند.

لیگی به شدت دشوارتر که انتقام گل‌گهر، تقویت تراکتور و سپاهان، تکامل مس رفسنجان و فولاد خوزستان، و البته ترمیم پرسپولیس می‌گوید اصلا لیگ آسانی برای تکرار قهرمانی نیست و چه بسا با رفتن دستیاران یا مدیرعامل، کار سخت‌تر هم بشود و نتیجه بدی رقم بخورد و اقتدار فعلی را از او بگیرد.

همچنین حضور در لیگ قهرمانان آسیا و رقابت با تیم‌های قوی‌تر شاید اداره تیم و کسب موفقیت را دور از دسترس کند بنابراین کار به شدت دشوار است.
قرارداد مجیدی یک ساله است و ابتدای فصل، آجورلو آن را سه سال تمدید کرده است؛ پس بهانه‌ای ازین بابت نیست. در واقع حالا هیچ نکته مزاحم و مخالف علاقه فرهاد در استقلال نیست که آن را برای رفتن بهانه کند. هواداران سینه چاکش هم نمی‌توانند چیزی را گردن دولت و مجلس و حکومت و نفوذ رقیب و وزارت بیندازند.
آیا فرهاد مجیدی تصمیم می‌گیرد منافع خودش را انتخاب یا خود را برای استقلال خرج کند؟ گزینه داخلی جانشینی مجیدی قطعا از حالا حاضر است و تیمی مانند استقلال فصل آینده را روی تعلل سرمربی فعلی قمار نخواهد کرد.

فرهاد تلفنش را خاموش کرده که البته این اتفاق عجیبی بعد از یک فصل سنگین و خسته‌کننده اما خاطره‌انگیز نیست. تا دو سه دور آینده که کشور در تعطیلی است، او می‌تواند استراحت و سفر و ریکاوری را بهانه کند اما از دوشنبه، مدیران ارشد باشگاه حق دارند برای بستن لیست ورودی و خروجی،  صدای او را بشنوند و در اتاق مدیرعامل او را ملاقات کنند.
اگر تا آن موقع هم مجیدی خود را پنهان کرد و در انظار ظاهر نشد تا برنامه فصل آتی را ببندد، این باید به معنی صریح جدایی تلقی شود و ترک باشگاه درست در روزهایی که باید حرف از فتح آسیا و ستاره سوم باشد.
فقط یکی یاد فرهاد مجیدی بیاورد که اگر پسر ناصر حجازی است و خود را شاگرد و مرید او می‌داند، با این کار قاموس او را نقض کرده و از این پس او را شاید ترسو یا خودخواه بخوانند؛ کاری که هیچگاه از بزرگانی مثل پورحیدری ندیدیم.
نویسنده: صادق عرب لودریچه