مسئولان گردشگری، اگر احیانا ناراحت نمی شوید؛

غار علیصدر با روزانه پنج هزار گردشگر بدون نجات غریق است

اما مسئولان این سازمان که همه هم و غم خود را برای همایش های آنچنانی از یک سو و انتقال کارمندان خود، از سوی دیگر گذاشته اند، اگر دوباره در رسانه مخصوصتان ما را به باج خواهی و هزار اتهام دیگر متهم نمی کنید، تا به خیال خود شانه از زیر بار مسئولیت خالی کنید، نگذارید حادثه بهار 81 در پارک شهر تهران، در هیچ زمان دیگری، در غار علیصدر، ملت ایران را دچار غم و اندوه کند.

کد خبر: ۱۱۱۴۶۶

تاریخ: ۰۹ مرداد ۱۳۸۹ - ۱۴:۱۰

در حالی که به طور متوسط، روزانه پنج هزار نفر برای سیاحت به این غار آبی می‌آیند و همگی هم سوار این قایق‌ها می‌شوند، در صورت هر حادثه‌ای، ما کوچکترین آموزش لازم برای کمک به حادثه دیدگان را ندیده‌ایم.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، این مطلب را یکی از کسانی که قایق‌های درون بزرگترین غار آبی جهان را هدایت می‌کند به خبرنگار ما گفته و ادامه می‌دهد: در تابستان، برخی روزها تا ده هزار نفر به برای گردش به این غار می‌آیند؛ اما این غار نظر کرده است و خدا رحم می‌کند که کسی طوریش نمی‌شود.

او در پاسخ به این پرسش که اگر کسی خدایی ناکرده به دورن آب بیفتد چه باید کرد، ابراز بی‌اطلاعی می‌کند، چون او حتی شنا بلد نیست، چه برسد به این که بداند چگونه به مسافران قایقش کمک برساند و غریق را نجات دهد!

او این اوضاع را شامل همه کسانی که قایق‌ها را هدایت می‌کنند، می‌داند و ابراز علاقه می‌کند که فنون لازم برای حرفه‌اش را بیاموزد؛ اما کسی نیست که به خواسته او و همکارانش توجه کند.

بنا بر این گزارش، این در حالی است که در این غار آبی که ارتفاع آب از 5 تا 14 متر در نواسان است، هر لحظه ممکن است کسی به درون آب سقوط کند، ولی متأسفانه هیچ کس نیست که به او کمک کند.

در واقع در حالی که روزانه هزاران گردشگر ـ اغلب هم به همراه خانوده ها ـ با پرداخت هر نفر  000/70 ریال، بلیت گردش در بزرگترین غار آبی جهان را دریافت می کنند، تا یکی از زیباترین مناظر گردشگری کشورمان را ببینند، هیچ تدبیری برای کمک های احتمالی به کسانی که در آب سقوط کنند، اندیشیده نشده است.

البته در این باره باید این را نیز گفت که این مجتمع، برای پیاده روهای تقریبا بدون حادثه، افرادی را به عنوان مأمور در آنجا مستقر کرده، حال آن که برای گردشگران سوار بر قایق - با احتمال هر گونه رویدادی _ هیچ مأمور امدادی نگمارده اند.

تلاش ما برای گفت و گو با مسئولان این مجموعه فرهنگی سیاحتی نیز به جایی نمی رسد، چون مسئولان مربوطه در محل کار خود حضور ندارند. البته این نبود به معنای غیبت از محل کارشان نیست، چون این مجموعه به قدری بزرگ است و بخش های گوناگونی را در برمی گیرد که این احتمال هست که برای سرکشی، به بخش های دیگر رفته باشند.

به عبارت دیگر، این منطقه مهم گردشگری در حالی که خروجی های متعدد برای مسئولان مربوطه دارد و بابت ده ها سفره خانه و رستوران و فست فود و بازارچه و پارکینگ و محل های اقامت و... از مردم پول دریافت می کند، هیچ هزینه یا اعتباری برای به خدمت گرفتن غریق نجات تخصیص نداده اند.

البته در آغاز ورود به غار، حدود صد جلیقه ویژه در جایی نصب شده است؛ اما همین تعداد اندک هم - که کمترین امکان مفید برای گردشگران باشد - در اختیار آنان گذاشته نمی شود.

نکته جالب توجه دیگر آن که این مجتمع گردشگری را سازمان میراث فرهنگی استان همدان با همکاری استانداری و شهرداری همدان مدیریت می کنند و حتی در صورت نبود درآمد کلان این مکان ـ که اصلا چنین نیست ـ مسئولان یاد شده، به راحتی می توانند با بسیج امکاناتی که در سطح استان در اختیار دارند، امنیت گردشگران را تضمین کنند.

حال باید به این مسئولان و مسئولان ارشد این دستگاه ها یادآوری کرد که در بهار سال 81 هم کسی گمان نمی کرد، در پارک شهری که در کنار ساختمان اصلی شهرداری تهران است و سال ها دارای دریاچه مصنوعی بود، کسی در دریاچه ای با آن وسعت کم ـ به نسبت گستره ی بسیار غار علیصدر ـ سقوط کند؛ اما متأسفانه چنین شد و تا سالیان سال، ده ها خانواده ایرانی مستقیم و ملت ایران غیر مستقیم داغدار عزیزانشان هستند.

بنابراین، مسئولان این سازمان که همه هم و غم خود را برای همایش های آنچنانی از یک سو و انتقال کارمندان خود از سوی دیگر گذاشته اند، اگر دوباره در رسانه مخصوصتان ما را به باج خواهی و هزار اتهام دیگر متهم نمی کنید تا به خیال خود، شانه از زیر بار مسئولیت خالی کنید، نگذارید حادثه بهار 81 در پارک شهر تهران، هیچ گاه، در غار علیصدر، ملت ایران را دچار غم و اندوه کند.

قدری همت و تلاش به راحتی می تواند مانع وقوع چنین رخدادهای تلخی شود.

این گزارش قصد آن ندارد که کوتاهی فرد یا افرادی را گوشزد کند تا به محض انتشار، جوابیه نویس های حرفه ای دست به کار شوند و... اما بنا بر وظیفه نوشتیم تا در صورت وجود گوش شنوا، انشاءالله تدبیر لازم اندیشیده شود.