با شعار نمي توان فرهنگ سازي كرد

پول مي دهيم تا ناسزا بشنويم !

نمي‌خواهيم به شخص يا گروه خاصي خرده بگيريم اما آيا با چاپ چند برگ كاغذ، پارچه‌نويسي و دادن هديه‌هايي كه اين روز ها مرسوم است، مي‌توان به امر فرهنگ‌سازي بسنده كرد؟

کد خبر: ۱۱۱۰۴۸

تاریخ: ۰۶ مرداد ۱۳۸۹ - ۱۲:۰۳

رقابت‌هاي ليگ برتر فوتبال ايران در شرايطي هفته نخست خود را پشت سر گذاشت كه حوادث و آنچه در بازي تيم‌هاي پرسپوليس تهران و تراكتورسازي تبريز روي داد، يك بار ديگر ثابت كرد كه مديران ورزشي و غيرورزشي در فوتبال ايران با دادن شعارهاي فرهنگي بدون پشتوانه، اقدام موثري در جهت بسترسازي مناسب در ورزش انجام نداده‌اند چرا كه در غير اين صورت بايد شاهد جرياناتي مي بوديم كه امروز براي همه ما به يك روياي دور دست مي ماند و صد افسوس كه اين رويا به اين زودي ها محقق نخواهد شد.

به گزارش ايلنا، هر زمان كه يكي از مديران ورزشي بخواهد در جايي مصاحبه و يا گزارشي از عملكرد خويش را ارائه كند، بدون‌شك خود را به بحث فرهنگ‌سازي مي چسباند و چنان با آب و تاب از برنامه‌ها و اقدامات موثر خود سخن مي‌گويد كه آدمي تصور مي‌كند فردوسي، سعدي، حافظ شيرازي و بسياري از بزرگان شعر و ادب فارسي دست‌پرورده اين آقايان هستند اما آنچه در عمل مي‌بينيم با آنچه مي‌شنويم بسيار متفاوت است و بايد قبول كرد ورزش ايران و به ويژه فوتبال در بخش فرهنگ سازي رو به زوال است و اگر كاري براي آن انجام ندهيم بايد براي هميشه فرهنگ و فرهنگ سازي را به فراموشي بسپاريم.

مديران فوتبالي و غيرفوتبالي كه به گفت‌وگوهاي خبري علاقه خاصي نشان داده و رابطه بسيار گرمي با انواع لنزهاي دوربين‌هاي عكاسي و فيلم‌برداري دارند همواره به خانواده‌ها، پدران و مادران وعده مي‌دهند كه هيچ جايي امن‌تر از محل ورزشگاه ها نيست و بايد اجازه دهند نوجوانان و جوانان به اين محل‌ها رفت‌‌وآمد داشته باشند. از سوي ديگر برخي از متوليان فرهنگ‌سازي در فوتبال و ورزش ايران در برنامه‌هاي خود از هزينه‌هاي سخن بر زبان مي‌آورند كه در امر فرهنگ‌سازي هزينه شده كه بازتاب‌هاي آن بر همگان مشخص است اما جالب اين كه آنچه آقايان مي‌گويند با آنچه ما مي‌بينيم، باز هم مغايرت دارد.

آنچه روز گذشته در ورزشگاه آزادي روي داد عملا ثابت كرد پيشرفت كه نكرده‌ايم هيچ، شايد اندكي هم به عقب بازگشته‌ايم، پرتاب بطري‌هاي آب به داخل زمين، دادن شعارهاي ناپسند و به كار بردن الفاظ ركيك، خطاب قرار دادن كادر فني تيم ها، بازيكنان و مربيان با كلماتي زننده كه در نهايت مسئولان مربوطه را وادار به قطع صداي گزارشگر ورزشگاه كرد، نشان داد اين همه بودجه، هزينه و سمت‌هايي كه به عنوان متوليان فرهنگي به برخي از آقايان هديه شده، كارساز نبوده و اكنون بايد پرسيد آيا مديران اين بخش شايستگي‌هاي خود را به اثبات نرسانده‌اند و يا اوضاع از آنچه تصورمي‌كرديم، وخيم‌تر است.

نكته جالب اين‌جاست كه هواداران تراكتورسازي پا را فراتر گذاشته و به نمايندگان رسانه‌هاي گروهي نيز معترض بودند.آنها با پرتاب اشياء مختلف به سمت عكاسان نيز مشكل‌ساز شدند. شكستن صندلي هاي ورزشگاه آزادي و آتش زدن آنها كه پيش از اين گفته مي شد، از جنس نسور است، انسان را به ياد افرادي در دوران دور دست مي‌اندازد كه نمي‌خواهيم در اين جا يادي از آنها بكنيم، اما اگر كمي درايت داشته باشيم به اوضاع نه چندان مساعد كنوني پي خواهيم برد.

اين بود آن كار فرهنگي كه آقايان قولش را مي‌دادند.پول بدهيم كه فرزندان اين مرز و بوم در ورزشگاه ها انواع و اقسام الفاظ ركيك را با ريتم هاي گوناگون ياد بگيرند و كلماتي را به ذهن بسپارند كه براي يافتن معني آن ناچار به مراجه كتاب فرهنگ لغات شوند!
حالا باز مدت ها و زمان هاي طولاني را براي واژه منشوري ها و منشوري بودن تلف كنيم، به ريش فلان بازيكن و ظاهر آقاي فلان ايراد بگيريم تا خودمان را به اين طريق مطرح كنيم و مثلا بگوئيم ما هم دلمان براي فرهنگ ورزشي مي سوزد اما اين آقايان كجا بودند تا ببيند در بزرگترين ورزشگاه ايران چه گذشت و به چه راحتي همه اقوام و افراد فاميل به نوعي شرمنده دوستان شدند.
چرا تماشاگرنماها به قول اين آقايان در ايران موج مي زنند اما در جام جهاني با آن وسعت و نتايجي كه به وقوع پيوست حكايت به شكل ديگري بود، البته باز بايد از تلاش‌هاي ماموران آتش‌نشاني، اورژانس و انصافا نيروي انتظامي قدرداني كرد چرا كه در صورت عدم دخالت به موقع آنها معلوم نبود سرانجام اين جريان كه براي خيلي‌ها سوال برانگيز هم بود، به كجا كشيده مي‌شد.

در پايان بايد اميدوار بود كه هواداران فهيم فوتبال اندكي صبر پيشه كنند، محيط ورزشگاه‌ها آرام‌تر شود، آقايان كمتر شعار دهند و بيشتر عمل كنند و ... اما آيا چنين خواهد شد؟