گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۱۰۲۸۲

تاریخ: ۳۱ تير ۱۳۸۹ - ۰۹:۴۵

رسالت

«اصولگرايي و ضرورت پرهيز از سياست زدگي» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم نصرت الله حيدري است كه در آن مي‌خوانيد:
جريان اصولگرايي در ايران به واسطه اقبال عمومي در داخل و خارج از کشور وارد مرحله اي حساس از حيات سياسي خود شده است. مرحله اي که انتظار تحول آفريني از آن بيش از گذشته است. مردم توقع دارند مطالبات اساسي آنها با اين نگرش پيگيري و مرتفع گردد. علت شکل گيري اين نگرش وحدت و همگرايي اصولگرايان در مباني است که خيلي قابل مناقشه نيست، يعني اسلام، دفاع از انقلاب و رهبري و راه و رسم امام خميني. با همين راهبرد بوده است که جريان اصولگرا توانسته است عمق استراتژيک خود را در داخل و در ميان ملت هاي منطقه توسعه دهد و دشمنان نظام را به عقب براند.

اثر بخشي جريان اصولگرا در داخل و خارج باعث وحشت و نگراني مخالفان نظام اسلامي گرديده است و لذا توقف اين حرکت و اخلال در اين گفتمان به وجه مشترک مخالفان داخلي و خارجي نظام تبديل شده است. ايجاد تنش و التهاب آفريني در داخل از سوي جريان سبز و افزايش فشارهاي غرب و آمريکا از مسير تحريم ها با اين رويکرد طراحي شده است، لذا ما براي اولين بار شاهد همگرايي جريان برانداز داخلي و خارجي بدين شکل روشن و شفاف بوده ايم که هر دو جريان از طرح آن ابايي ندارند و آشکارا از مخالفت با نظام و آرمان هاي ملت ايران سخن مي رانند.
خوشبختانه در عرصه داخل با حضور پر صلابت ملت و وجود رهبري بصير و شجاع دشمن ناکام گرديد و مردم با عمق و ابعاد فتنه سبز از نزديک آشنا و پيوندهاي آن را با جريان مخالف نظام به خوبي درک کرده اند. امروز ملت ما از اين جريان جز دشمني و عناد با نظام انتظاري ندارند، اما انتظار ملت بزرگ ايران از جريان اصولگرايي اين است که بيش از گذشته براي کارآمدي نظام اسلامي تلاش نمايد. بي شک کليد موفقيت در اين راه “اتحاد و همگرايي حول محور ولايت و رهبري است”. انتظار اين است که جريان اصولگرا بيش از گذشته متحد و هوشيار باشد و در اين راه بهانه اي به دست دشمن ندهد.

به نظر مي رسد برخي در داخل و دشمن در خارج برآنند تا براي ضربه زدن به جريان اصولگرا او را دائم به امور بي حاصل سياسي مشغول کرده و مانع خدمت رساني دولت به ملت شوند. لذا اين جريان استراتژي ايجاد اختلاف و تفرقه در ميان جريان اصولگرا خاصه در قواي سه گانه را در دستور کار خود قرار دادند. اصولگرايان و بويژه رهبران و روساي محترم قوا بايد با تدبير با چنين شيطنت هايي برخورد نمايند. استراتژي دشمنان انقلاب در اين حوزه بر چند اصل متمرکز است.

1- دامن زدن به اختلافات قواي سه گانه و ارکان حاکميت براي القاي عدم ثبات سياسي در کشور
2- ايجاد اختلاف ميان ارکان نظام با بدنه اجتماعي
3- ايجاد اختلاف ميان رهبران، احزاب و فعالان اصولگرا با بدنه اجتماعي و قواي سه گانه
4- التهاب آفريني در عرصه سياسي و اجتماعي که نتيجه آن فراموش شدن مطالبات مردمي است. (هر روز يک بحران)
5- دامن زدن به سخنان تنش زا و جنجالي براي ملتهب نشان دادن فضاي جامعه
6- مشغول کرن اصولگرايان به منازعات بي حاصل سياسي و فراموش شدن مردم و مطالبات رهبري

7- تيره و تار نشان دادن فضاي جامعه و گرفتن روحيه اميد و نشاط از مردم و جامعه
به نظر مي رسد که رهبران جريان اصولگرا با عمق اين فتنه کاملا آشنا بوده و در راستاي مقابله با اين ترفند، اصولگرايان همگرايي را در شرايط کنوني يک ضرورت اجتناب ناپذير مي دانند و براي عملياتي کردن آن تلاش مي نمايند. زيرا در يک فضاي پر التهاب و سياست زده امکان خدمت رساني صادقانه وجود ندارد. برخي کارشناسان ديدار اخير جامعتين را گامي در اين راستا ارزيابي مي نمايند. نزديکي دولت هاي بزرگ روحاني کشور که به لحاظ اثر گذاري در مرتبه بالايي قرار دارند ضمن خنثي سازي استراتژيک ايجاد تفرقه در ميان عناصر و گروه هاي روحاني براي ديگر اصولگرايان نيز پيام وحدت و همراهي به دنبال دارد.

تهران امروز

«كارت دعوت براي كدام مذاكره؟» تهران امروز به قلم حسن وزيني است كه در آن مي‌خوانيد:
مذاكرات هسته‌اي ايران و گروه 5+1 ماه‌هاست كه زيرسايه‌اي از كارشكني‌ها و عدم‌پايبندي به اصول و روش مذاكره قرار دارد. از زمان حضور سعيد جليلي در ژنو – سال گذشته – تاكنون سه اتفاق مهم در اين عرصه رخ داده كه نشانگر كارشكني يك طرف مناقشه و عدم‌پايبندي آن به نقشه راه براي گشودن زمينه‌هاي مذاكره است.

در دوراني كه ايران فعاليت‌هاي هسته‌اي را خود به نشانه حسن نيت و براي جلب اعتماد بين‌المللي - برخلاف عرف حقوق بين‌المللي و حقوق مسلم خود - به تعليق درآورده بود و در آن دوره سياست نظام براساس استراتژي متانت و بردباري در قبال مخالفت‌هاي غرب بود، مذاكره به‌عنوان ابزار و اهرمي براي وادار كردن ايران به چشم‌پوشي از حقوق انكارناپذيرش در دستور كار آنها قرار داشت.

صحت اين ادعا نيز آن است كه تيم هسته‌اي سابق به دليل نتيجه‌بخش نبودن مذاكرات، اقدام به فك تعليق از فعاليت‌هاي غني‌سازي اورانيوم كرد. آن زمان مذاكره با هدف عدم كسب نتيجه مطلوب براي ايران، از سوي غرب پيگيري مي‌شد. در دوره دوم مذاكرات هسته‌اي كه با ابتكار پاسخ به سوالات و خاتمه دادن اختلافات همراه بود، گفت‌وگوها و مكاتبات زيادي بين ايران و اروپا در قالب مداليته صورت گرفت كه هر چند از لحاظ حقوقي نتايج خوبي داشت اما در بعد سياسي اين مناقشه راهگشا شد.

اكنون در دوره سوم مسائل هسته‌اي ايران و غرب، گرچه در روساخت اين ديالوگ تغييراتي صورت گرفته - از جمله اينكه آمريكا از دوران اوباما حضور پررنگ‌تري در عرصه گفت‌وگوها داشته و در ايران استراتژي متانت و بردباري جاي خود را به استراتژي ايستادگي و نتيجه‌گرايي داده است - اما در زيرساخت الگوي مذاكره اتفاق تازه‌اي رخ نداده است. دليل آن است كه مذاكره سطح رويين يا گام نهايي يك رويكرد تعامل‌گرايانه است.

مردم سالاري

«دولت و مطبوعات»عنوان سرمقاله روزنامه مردم‌سالاري به قلم كورش شرفشاهي است كه در آن مي‌خوانيد:
از هنگامي که مطبوعات به عنوان رکن چهارم دموکراسي برگزيده  شد تاثيرات دسترسي  به اخبار و اطلا عات، مطالعه روزمره و تقويت جايگاه روزنامه و رسانه به عنوان يک اصل تاثيرگذار مورد تاکيد قرار گرفت تا مردم و دولتها بدانند که تا چه اندازه اين بخش اهميت دارد. در گذشته دور وحشتناکترين کلمه براي رسانه ها کلمه سانسور بود بدين معنا که مي بايست آن  چيزي را بنويسند و بگويند که دولتها مي خواهند و هر آن چيزي که با اين مفهوم مغايرت داشت به اشکال مختلف حذف مي شد.

اما پس از گذشت مدتي و تعاريف گسترده اي که از آزادي بيان و حقوق بشر بر سر زبانها جاري شد، امکان چنين سانسوري به فراموشي سپرده شد و جاي آن را بمباران خبري گرفت; بدين معنا که سياستمداران و دولتمردان به جاي حذف اخباري که مغاير با اهدافشان بود آنچنان به توليد خبرهاي جديد و تازه پرداختند که مردم به صورت ناخودآگاه آن چيزي را بخوانند و ببينند که با اخبار تخريبي فاصله داشته باشد.

اما در کشور ما، در حالي که ايران اسلا مي به وسيله رسانه هاي بيگانه مورد هجمه  قرار مي گيرد و در بسياري از موارد شاهد هستيم که رسانه هاي آن طرف آب به صورت گسترده عليه نظام سرمايه گذاري کرده و به توليد خبر مي پردازند تا واقعيت ها  را بنا بر اميال و اهداف خود نشان دهند کم لطفي به روزنامه ها و خبرگزاري ها به معناي خالي کردن صحنه مقابله خبري است. مدتي است که يکي از شريان هاي  اقتصادي روزنامه ها که همان آگهي هاي دولتي است قطع شده و البته فراموش نکنيم که يارانه هاي نقدي و غير نقدي نيز پرداخت نمي شود يا کاهش داشته است و در آخرين اقدام، دولت اعلا م کرد که آگهي هايش را فقط به روزنامه  دولتي ايران مي دهد و اين با واکنش روزنامه ها حتي روزنامه هاي حامي دولت روبرو شد.

البته برخلا ف نظر آقاي  احمدي نژاد، روزنامه ها فقط وابسته به آگهي هاي دولتي نيستند هر چند که جذب آگهي از حوزه هاي ديگر هم دشوار است چرا که در ايران اقتصاد به شدت دولتي است و اقتصاد خصوصي به آن معنا نداريم که روزنامه ها به اقتصاد خصوصي دل خوش کنند.
از سوي ديگر  انتقاد نسبت به موضوع چگونه توزيع آگهي   هاي دولتي صرفا مربوط  به روزنامه هاي منتقد نيست بلکه روزنامه هاي حامي دولت  نيز نسبت به آن انتقاد دارند چرا که اين شيوه را غير عادلا نه مي دانند و معتقدند با شعار عدالت که دولت سر مي دهد ناسازگار است.  بنابراين نمايندگان مردم در خانه ملت طرحي تهيه کردند تا اين مهم رااصلا ح کنند اما در حالي اين طرح در مجلس مورد بررسي قرار گرفت که از 290 نماينده تنها 194 نماينده حضور داشتند و از اين تعداد نيز عده اي راي نداده و عده اي ممتنع بودند که در نهايت موافقان طرح تنها با يک راي از مخالفان عقب ماندند. نکته مهم در اين جلسه اظهارات ابوترابي فرد بود که در غياب لا ريجاني رياست مجلس را برعهده داشت.

كيهان

«بمبي كه عمل نمي كند!»عنوان يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم حميد اميدي است كه در آن مي‌خوانيد:
حضرت آيت الله خامنه اي روز گذشته طي پيامي كه به مناسبت هفتمين روز شهادت جمعي از مردم خداجوي زاهدان در انفجار تروريستي اخير اين شهر صادر نمودند، پشتيبان اصلي اين جنايت را دستگاه هاي جاسوسي آمريكا، رژيم صهيونيستي و انگليس برشمرده و تاكيد كردند؛ يكي از اهداف اصلي دشمنان از اين اقدام تروريستي اختلاف افكني و فتنه انگيزي مذهبي است.
بدون ترديد انفجار مسجد جامع زاهدان ادامه كينه توزي دشمنان با ايران اسلامي است. اين براي نخستين بار نيست كه منطقه زاهدان شاهد عمليات كور تروريستي و شهادت و اسارت تعدادي از هموطنانمان است. انفجار اخير يكي از حلقه هاي زنجيره دشمني استكبار و در راس آن آمريكا با ملت و نظام جمهوري اسلامي است.

پيش از اين نيز بارها سيستان و بلوچستان عزادار بروز فجايع اين چنيني بوده است. دي ماه 84 گروهك ريگي با حمله به پاسگاه مرزي سراوان 9 مرزبان را به گروگان گرفتند. اسفند ماه همان سال حادثه تاسوكي اتفاق افتاد و طي آن 36 نفر از عزيزان اين مرز و بوم به شهادت رسيدند. بهمن ماه 85 اتوبوس حامل فرماندهان سپاه پاسداران در بلوار ثارالله شهر زاهدان مورد سوءقصد تروريستي قرار گرفت و دهها تن از سپاهيان شهيد شدند. خرداد ماه 87 يكبار ديگر پاسگاه مرزي سراوان مورد حمله قرار گرفت و 16 مرزبان به گروگان گرفته شدند. دي ماه همان سال به دنبال يك عمليات انتحاري در سراوان 4 شهيد برجاي ماند. خرداد ماه 88- در آستانه انتخابات رياست جمهوري - انفجار مسجد حضرت علي بن ابي طالب(ع) زاهدان رخ داد كه طي آن 25نمازگزار شهيد و 120نفر مجروح شدند. آخرين اقدام تروريستي از اين دست- پيش از انفجار مسجد جامع زاهدان- مربوط به مهر ماه سال پيش است كه سردار شوشتري به همراه جمعي از مسئولان سپاه و مردم منطقه به شهادت رسيدند.

عبدالمالك ريگي در اعترافات خود تصريح كرده بود كه درخواست مستقيم آمريكا، اسرائيل و برخي از كشورهاي اروپايي بمب گذاري در مناطق ايران- خصوصاً مناطق شيعه و سني نشين- است.
پيش از وي عبدالحميد ريگي نيز در اعترافاتش اسرار اين گروهك تروريستي را برملا ساخته و آمريكا را پشت صحنه تمام جنايات اين گروه معرفي كرده بود. وي كه چندي پيش از اعدام در جمع علماء، روحانيون و سران قبايل و طوايف سيستان و بلوچستان به تشريح و چگونگي انجام عمليات تروريستي گروهك ريگي پرداخته، گفته بود؛ بيشتر اين عمليات ها به خاطر نشان دادن قدرت گروهك در اين استان و خارج از آن به آمريكا بود تا اين كشور امكانات مالي و اطلاعاتي لازم را براي ادامه كار فراهم نمايد.

با اين حال و عليرغم افشاي حمايت مستقيم آمريكا از ترورهاي كور سيستان و بلوچستان، هيلاري كلينتون و جان برينان- معاون رئيس جمهور آمريكا در امور امنيت داخلي و مبارزه با تروريسم- حمله تروريستي به مسجد جامع زاهدان را محكوم كردند. جالب آنكه وزير امور خارجه آمريكا ضمن آنكه سعي دارد با محكوميت ظاهري اين اقدام، دامان كاخ سفيد را مبرا نشان دهد، در عين حال انفجار تروريستي زاهدان را محملي براي توجيه دخالت هاي آمريكا و نهادهاي بين المللي دست نشانده اين كشور در مبارزه با تروريسم قرار داده و مي گويد؛ اين حمله به همراه حملات اخير در اوگاندا، پاكستان، افغانستان، عراق و الجزاير بر لزوم اينكه جامعه بين المللي براي مقابله با سازمان هاي تروريستي كه زندگي شهروندان بي گناه را در سراسر جهان تهديد مي كند متحد شوند، تاكيد مي كند!!

ابتكار

«سيماي بي نشاط»عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم رضا عموزادي است كه در آن مي‌خوانيد:
روي صحبتم با رياست محترم رسانه ملي کشور است. جناب آقاي ضرغامي، من و خانواده من و مردمان جامعه من تا کي بايد بنشينيم و نظاره گر برنامه‌هاي کسل کننده و ملال انگيز از صدا و سيما باشيم.جنابعالي بهتر از هر کس مي‌دانيد که يکي ازکارکرده‌هاي مهم رسانه ملي ايجاد شور و نشاط و شادماني در جامعه است. بسياري از جامعه شناسان و روان شناسان معتقدند نشاط و شادماني موجب پيشرفت و توسعه اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي است.
شادي ونشاط يک نياز فردي واجتماعي ويک ضرورت براي تأمين سلامت روان به شمارمي آيد. در سايه شادي است که زندگي معنا و مفهوم پيدا مي‌کند و دلها بهم نزديک مي‌شود و شادي اجتماعي، بهداشت روحي و رواني براي افراد جامعه ايجاد ميکند.

سهم شما و مديران شما در ترويج فرهنگ شادي و نشاط در جامعه چقدر است؟ چرا صدا و سيما از فرصتها ي پيش رو در اعياد ملي و مذهبي به خوبي استفاده نمي‌کند؟ ايام ماه شعبان، ماه شادي، شور، شعف و شادماني شيعيان است. فرصتي بسيار مغتنم پيش روي مديران سازمان صدا و سيما که متاسفانه به راحتي با ساخت چند برنامه روتين تکراري و کسل کننده وبدون هيچ گونه خلاقيت و جاذبه هنري از دست مي‌رود . اگرچه در تقويم سالانه ما ايرانيان بسيار است از ايامي که شادي آفرين هستند. اما رسانه ملي کمتر به اين مهم توجه ميکند و با ساخت چند برنامه سطحي از آن ميگذرد. به اعتقاد بنده بين برنامه‌هاي مناسبتي سوگواري و اعياد تفاوت چنداني ديده نمي‌شود.

پخش گفتگوي‌هاي دو نفره و چند نفره و بعضاً خسته کننده در ايام عيد آن هم در تمامي شبکه‌ها براي آحاد مردم خارج از حوصله بوده و شادي آفرين نيستند. مخاطبي که در ايام عيد پاي گيرنده تلوزيون مي‌نشيند حوصله وعظ و خطابه و سخنراني را ندارد. بلکه او به اميد پخش تصاويري شادي آفرين، موسيقي‌هاي زيبا، آوازهاي دلنشين و برنامه‌هاي مفرح و سرگرم کننده پاي گيرنده خود مي‌نشيند. بارها و بارها اتفاق افتاده است افراد در يک روز تعطيل و عيد ترجيح ميدهند دور هم پاي برنامه‌هاي رسانه ملي بنشينند ولي متاسفانه چون در هيچ شبکه‌اي نياز خود را نمي‌يابند با عصبانيت گيرنده خود را خاموش مي‌کنند و در پي سرگرمي‌هاي ديگري مي‌روند.
مولودي‌ها و سرودها ي مذهبي هم آنقدر کوتاه و ناقص ودر ساعاتي نامناسب پخش مي‌گردند که هيچ حسي در بيننده برانگيخته نمي‌کنند.

در يک بررسي کلي از برنامه‌هاي صدا و سيما به وضوح جاي خالي برنامه‌هاي شادي آفرين را ميتوان حس کرد. چرا رسانه ملي ما در گرياندن و يا نشان دادن غم ومصيبت به وظايف خود به شايستگي عمل ميکند اما در پرداختن به شادي و نشاط در اعياد ديني و مذهبي بسيار ناتوان است.

رياست محترم سازمان صدا و سيما، در عصري که دنيا اسب ماهواره را زين کرده و چهار نعل مي‌تازد و در برهه‌اي که بر روي هر بام و تراسي بشقاب‌هاي آهنين، جهان را در جعبه کوچک تلوزيون خانه‌ها به نمايش مي‌گذارد. بايد فکر ي جدي و عاجل به حال رسانه ملي شود. بدون شک برنامه‌هاي امروز رسانه ملي به ويژه در بخش سرگرمي و طنز نيازخانواده‌ها به خصوص جوانان را برآورده نمي‌سازد.

جمهوري اسلامي

«تحليل سياسي هفته»عنوان سرمقاله روزنامه جمهوري اسلامي سات كه در آن مي‌خوانيد:
ماه شعبان در اين هفته در حالي به نيمه نزديك مي‌شود كه ديدگان منتظر و دلهاي تشنه محبت و عدالت همچنان به افق انتظار دوخته‌اند و طلوع طلعت مهدوي را لحظه‌شماري مي‌كنند. اين روزها در آستانه ميلاد خورشيد عالمتاب منجي عالم بشريت حضرت بقية‌الله‌الاعظم(عج) به تدريج همه جا غرق در شادي و شور و نور و سرور مي‌شود و دستهاي نيايش از آستين نياز به سوي آسمان پر مي‌كشند و لحظات وصل و پايان هجران را مسألت مي‌كنند، آن واقعه‌اي كه از بيكران سياهي، نواي اميد به گوش مي‌رسد و ملائك ندا مي‌دهند كه گاه هجران سرانجام به پايان رسيد و روح ايمان و تجلي قرآن از سراپرده غيبت بدر آمد.

منتظران ظهور عدالت‌گستر جهان و مهدي صاحب‌الزمان(عج) خود را براي برپايي جشنهايي آماده كرده و جامعه را متوجه حضور ابرمردي مي‌كنند كه سرانجام روزي با نداي آسماني "اناالمهدي" از كنار خانه خدا بشارت ظهور را سرخواهد داد و جهان را به عدالت و اقامه كمالات و برادري و روشنايي هدايت خواهد كرد ولي آيا ما منتظران چنين منجي حياتبخشي، خود را براي برپايي اين مدينه فاضله و جامعه‌اي آرماني آماده‌ كرده‌ايم؟ آيا ظرفيت‌ها و قابليت‌هاي چنين دوراني را در خود ايجاد كرده‌ايم؟

آنچه مسلم است و بي ‌هيچ واسطه‌اي قابل درك، اين واقعيت است كه كاروان بشريت در اين روزگاران، خسته‌تر و درمانده‌تر از هميشه در وادي ضلالت و در طوفان حوادث، راه خود را گم كرده و در انتظار راهنمايي است كه او را از گمراهي برهاند و قافله بشريت را به سرمنزل مقصود هدايت كند. امروز، جهان عطشناك در انتظار آمدن باران لحظه‌شماري مي‌كند. خاك تشنه و دل‌هاي به لب رسيده، طعم روزگار رهايي و آب حيات جاوداني را جستجو مي‌نمايد. پس اين روزها كه در هر كوي و برزن، سالروز ميلاد خجسته آن مظهر حقيقي دين خدا را گرامي مي‌داريم، سعي كنيم با آغاز تحولي فرهنگي در روح و جان خويش براي ياري آن عزيز آماده شويم و خود را به صفات و كمالات منتظران نزديك كنيم، چرا كه با كمال تاسف بايد اذعان كرد جامعه ما با ماهيت انتظار و روح منتظر فاصله‌هاي ناپيموده بسياري دارد و براي تحقق اين روحيه و رسيدن به فرهنگ انتظار بايد بدور از پيرايه‌ها تلاش كرد و اخلاق و معنويت و مسئوليت پذيري را در جامعه خويش نهادينه نمود.

طليعه هفته جاري با سالروز ولادت چهارمين ستاره درخشان آسمان ولايت و پيام‌‌آور واقعه عاشورا، حضرت سيدالساجدين و زين‌العابدين امام حسين بن علي عليه‌السلام همراه بود كه اسوه كامل اخلاق انساني و كمالات معنوي لقب گرفتند. ايشان عبد صالح و روح بزرگ پرستندگي بودند كه با زبور خويش يعني صحيفه سجاديه، اوج معنويت و عبوديت را براي هميشه به يادگار گذاشتند.
از حوادث تاثربرانگيز و دلخراش هفته بايد به فاجعه عمليات تروريستي انفجار در مسجدجامع زاهدان اشاره كرد كه به شهادت 29 تن و به خاك و خون كشيده شدن صدها نفر ديگر از شهروندان زاهداني شد كه براي شركت در مراسم ميلاد حضرت اباعبدالله‌الحسين عليه‌السلام قصد حضور در مسجد را داشتند. پيكر شهداي اين حادثه جنايت‌بار تروريستي كه گروهك آمريكايي هوادار عبدالمالك ريگي مسئوليت آنرا پذيرفت؟ در ابتداي هفته با حضور گسترده مردم تشييع شد و مردم داغدار خواستار اقدام فوري مسئولين در دستگيري عاملان جنايت و برخورد جدي با آنان و خشكاندن عوامل فتنه در سيستان وبلوچستان شدند.

ايران

«الگوي جوانان آخرالزمان» عنوان سرمقاله روزنامه ايران به قلم هاشم سروش‌پور است كه در آن مي‌خوانيد:
فردا يازدهم شعبان مصادف با ميلاد باسعادت فرزند برومند اباعبدالله الحسين(ع) حضرت علي‌اكبر(ع) است. آنطور كه در تاريخ نقل شده ايشان اولين فرزند امام حسين(ع) و علي نام گرفتند. امام حسين (ع) مي‌فرمايند: اگر خداوند به من 10 فرزند پسر عطا نمايد نام همه آنها را علي مي‌گذارم. جوان زيباي بني‌هاشم كه افراد قبيله براي ديدن رويش، بي‌تابي مي‌كردند آنقدر شبيه به رسول‌الله بود كه پدر با ديدن روي او به ياد جد خويش مي‌افتاد و روز عاشورا هنگام نبرد بعضي از كساني كه پيامبر را ديده بودند مي‌گفتند حسين جد خود را آورده است.

تربيت يافته دامان امير‌المؤمنين(ع)، امام حسن(ع) و پدر خود حضرت ثارالله(ع)، شجاعت، جنگ‌آوري و دلاوري را از عموي خود حضرت اباالفضل العباس (ع) آموخته بود. روز عاشورا در تمامي لحظات در كنار پدر و نخستين كسي بود از بني‌هاشم كه نزد امام حسين(ع) آمد و اذن ميدان گرفته و ايشان اجازه دادند، اما فرمودند قبل از اين‌كه به ميدان بروي كمي نزد بابا راه برو تا سير تماشايت كنم. مي‌گويند تمام آرزو و آمال پدر و مادر اين است كه فرزند خود را بزرگ كنند تا در سن پيري عصاي دست ايشان باشد اما صد آه و افسوس كه پدر بايد شاهد پرپر شدن فرزند در مقابل ديدگان خود باشد. تا صداي علي‌اكبر به گوش پدر رسيد خود را به بالين او رساند اما با بدن «ارباً اربا» روبه‌رو شد و فرمود: علي جان بعد تو اف بر اين دنيا.

آري چه زيبا روز ميلاد جوان ابي‌عبدالله الحسين(ع) را روز جوان ناميدند. خيل عظيم جوانان اين مرز و بوم با اقتدا به اين جوان خاندان اهل بيت و به دستور مقتداي خود راهي ميدان نبرد حق عليه باطل شدند و با تبعيت از علي‌اكبر(ع)، جان خويش را در مقابل دفاع از دين و كشورشان فدا ساختند و به خيل شهدا پيوستند. امروز هم وظيفه جوانان مبارزه با نفس اماره است، نفسي كه مركز شبيخون فرهنگي است و تنها با جهاد و عبادت خدا مي‌توان مقابل آن ايستادگي كرد. رسول خدا(ص) مي‌فرمايد: «به راستي كه خداوند متعال به جوان عبادت پيشه بر فرشتگان مي‌بالد و مي‌فرمايد: به بنده‌ام بنگريد كه به خاطر من از خواهش نفس خود دست كشيده است.» و همين جوانانند كه همانند علي‌اكبر (ع) كه حسين(ع) را ياري كرد، ياران واقعي امام‌زمانند.

آفرينش

«فرودگاه ها نشاني از فرهنگ و تمدن کشورها» عنوان سرمقاله روزنامه آفرينش به قلم حميدرضا عسگري است كه در آن مي خوانيد:
فرودگاه ها يکي از مهمترين و اصلي ترين مکانهايي هستند که نشان دهنده سطح فرهنگ و تمدن کشورها براي مسافران و اتباع خارجي مي باشند . يک فرد خارجي به محض ورود به فرودگاه کشور تمامي مشاهدات و برخوردهايي راکه ملاحظه مي کند به عنوان بخشي از فرهنگ و تمدن آن کشور تلقي مي نمايد . لذا فرودگاه به عنوان پيشاني و ويترين فرهنگي هر کشور بايد در کنار عوامل انساني ماهر و کارآزموده، سطح بالايي از امکانات و تجهيزات را دارا باشد تا بتواند معرف سطح پيشرفت و توسعه در زمينه هاي فرهنگي و اقتصادي در آن کشور باشد.

در کشور ما نيز فرودگاه بين المللي امام خميني ( ره) به عنوان مهمترين فرودگاه کشور و دروازه ورود به ايران اسلامي موقعيت بسيار حساسي دارد. اما متاسفانه اين فرودگاه هرگز در سطح و اندازه هاي فرهنگ و تمدن کشور ايران جلوه نمي کند فرودگاهي که مزين به نام رهبر کبير انقلابمان نيز مي باشد بايد به لحاظ کيفي در خور شان نام ايران و امام ظاهر شود.

مسافران و اتباع خارجي که برخي از آنها شايد براي اولين بار قدم به خاک ايران مي گذارند به محض ورود به فرودگاه منتظر ديدن نوع برخوردها و کنش هاي فرهنگي ايرانيان مي باشند . اما پس از ورود به محوطه فرودگاه مزبور ناهماهنگي هاي موجود در فرودگاه در چگونگي سرويس دهي به مسافران ، شلوغي گيت هاي کنترل گذرنامه ، اختلال در ساعات اوج پروازي به ويژه در زمان تحويل بار و نشستن چند پرواز به طور همزمان ، بازرسي هاي بدني و ايستادن طولاني مسافران در کنار اوضاع نا مناسب سرويسهاي بهداشتي تصوير مثبتي را در ذهن مسافران ايجاد نمي کند.و افزون بر آن وضع نابه سامان حمل و نقل که فاقد مترو واتوبوس و صفهاي طولاني براي تاکسي و سرويس حمل و نقل و بدتر از آن مشکل پارکينگ که معضلي براي مستقبلين مي باشد و جوابگو نبوده و چه بسا موجب سرگرداني و سردرگمي مي شود در حاليکه با وجود آنهمه زمين مي توانستند و مي شود پارکينگي متناسب با حجم خودرو مسافران و مستقبلين احداث شود که نشده و هم اکنون هم قابل جبران است.

مشکل فرودگاه امام مشکلات لاينحل و غير قابل کنترلي نيست. در همين اطراف ما کشورهايي مثل ترکيه و عربستان، وجود دارند که سالانه پذيراي ميليونها مسافر و توريست از اقصي نقاط جهان مي باشند و يقينا سطح کيفي پذيرش مسافر در فرودگاه هايشان قابل قياس با فرودگاه امام نيست. عمده مشکل فرودگاه اما در اين راستا ناهمخواني ظرفيت فرودگاه و امکانات موجود در آن با حجم پروازها و مسافران است.

آرمان

«زمانه بيم و اميد»عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم دکترغلامعباس توسلي است كه در آن مي‌خوانيد:
اصلاحات فرايندي طولاني مدت است که در کشور ما سابقه‌اي ديرينه دارد. از دوران قاجارها و زماني که هنوز سخني درباره مشروطه نبود، بسياري از دولت‌مردان نيک‌نام و همين‌طور تحصيل‌کرد‌گان ايراني خواستار تغييراتي در عرصه‌هاي سياسي، اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي بودند؛ تغييراتي که با دگرگوني‌هاي ناگهاني و ويران‌گر همراه نباشد و به مرور زمان و به آهستگي رخ دهد، آن‌چنان که جامعه دچارهيچ شوکي نشود. اما اصلاحات ايراني در همه اين سال‌ها با دو مشکل بزرگ مواجه بوده‌‌ که اولين آن ساختارهاي سنتي است. ساختارهاي سنتي در جامعه ما همواره بازتوليد مي‌شوند و اجازه کمترين تغييري را نمي‌دهند. مسئله ديگر، راديکاليسمي است که همواره حرکت هاي اصلاح‌طلبي ايران به دام آن مي‌افتند و همين نيز سرآغاز کشمکش‌ها ي داخلي مي‌شود که با آرمان اصلاحات در تضاد است.

با همه اين احوالات مي‌بايد بر اصلاحات تاکيد کرد. انقلاب ما نيز به خاطر اصلاحات رخ داده‌است. براي پرهيز از هرگونه هرج‌ومرجي مي‌بايد ساختارها را به تدريج اصلاح و دوباره اصلاح کرد. اصلاحات در هرجامعه‌اي و خاصه در جوامع توسعه‌نايافته ضرورت دارد و تحقق آن نيز در گرو مشارکت و صبر مردم است.

مردم مي‌بايد بپذيرند که نمي‌توان چند شبه ره صد ساله را طي کرد و تنها در اين‌صورت است که از شکست‌هاي احتمالي مايوس و دلسرد نمي‌شوند. اما اصلاحات در ايران گاه به اصلاحات اداري تقليل يافته‌است و گاه به اصلاحات سياسي يا اقتصادي و يا فرهنگي. به گمانم هيچ کدام اين‌ها از يکديگر جدا نيست. اصلاحات سياسي، جامعه‌مدني را درپي دارد و موجب مشارکت مردم در تصميم‌گيري‌ها مي‌شود، اصلاحات فرهنگي اعضاي جامعه را در مسير فکري صحيحي قرار مي‌دهد و... همه اين‌ها بر يکديگر تاثير مي‌گذارند.

شايد آن‌چه موجب مي‌شود که در هر دوره‌اي يکي از آنها بر ديگري اولويت پيدا کند، شرايط خاص اجتماعي آن دوران باشد. براي مثال، پس از انقلاب، جامعه ما به نظم، قانون‌مداري و رعايت حقوق شهروندان نياز داشت که اين نياز عاقبت در قالب دوم خرداد تجلي يافت.

جهان صنعت

«شوي دستوري‌»عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم مريم باستاني است كه در آن مي‌خوانيد:
تجربه نشان داده که وقتي بر خبري تاکيد بيشتري مي‌شود، رسانه‌ها آن را بيشتر مورد توجه قرار مي‌دهند در عين اينکه حساسيت دولت هم بيشتر مي‌شود. موضوع آلودگي آب تهران يک نمونه بارز اين موضوع است. هنوز در دولت براي اينکه اعلام شود بالاخره آب تهران آلوده است يا نه، توافق نشده و صداهاي مختلفي به گوش مي‌رسد.

خانم دستجردي يک تنه ايستاده و مي‌گويد آب تهران آلوده است؛ مردم ننوشيد. حالا آقاي نامجو، وزير نيرو علاقه ندارد که به حوزه‌اش ايرادي وارد شود، موضوع ديگري است اما اين وسط رسانه‌ها چه گناهي دارند که بايد حملات دو طرف را تحمل کنند. اگر وظيفه رسانه‌ها انتقال درست اخبار و اطلاعات است؛ در رابطه با موضوع آلودگي همين رسالت را اجرا کرده‌اند.

چگونه است که رسانه‌ها نبايد سخنان وزير بهداشت را منتشر کنند و فقط حرف‌هاي آقاي نامجو را بايد منتشر کنند؟ بهتر نيست حضرات اول اختلاف‌هايشان را در دولت حل کنند و بعد نوک پيکان حمله را متوجه رسانه‌ها کنند تا ما هم به اصطلاح شو اجرا نکنيم؟

دنياي اقتصاد

«پيش‌فروش مسكن و اميدهاي تازه»عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم محمدصادق جنان‌صفت است كه در آن مي‌خوانيد؛خريد خانه و مسكن در همه جوامع يك رويداد بزرگ در زندگي خانواده‌ها به شمار مي‌آيد.

اين موضوع براي ايرانيان نيز فوق‌العاده بااهميت و يك نقطه عطف است؛ اما خريد خانه و مسكن منابع قابل‌‌توجهي مي‌خواهد كه درآمد و پس‌انداز ناشي از كار بسياري از خانواده‌ها در يك دوره كوتاه‌مدت و حتي ميان‌مدت تكافوي آن را نمي‌كند.به همين دليل است كه مراكز مالي و بانكي به كمك خريداران بالقوه مسكن آمده و بخشي از نياز پولي را با پرداخت وام تامين مي‌كنند. از سوي ديگر، ساخت و توليد مسكن نيز فرآيندي زمان‌بر است و سرمايه مالي قابل‌توجهي مي‌خواهد.

اين موضوع موجب شده است كه سازندگان و توليدكنندگان اين كالا به مراكز مالي مراجعه كرده و بخشي از سرمايه موردنياز را به صورت اعتبارات و وام‌هاي بانكي دريافت كنند. در حال حاضر و به دلايل گوناگون اين روش در ايران با نوعي كندي و اختلال مواجه شده است و بانك‌هاي كشور براي پرداخت وام خريد مسكن با محدوديت مواجه شده و دولت نيز با متمركز شدن شديد در طرح مسكن مهر، بخشي از منابع بانكي را به اين طرح سوق داده است. به اين ترتيب عرضه و تقاضاي مسكن در غير از طرح مسكن مهر، با نوعي ركود مواجه و بازار مسكن از شادابي و نشاط دور شده است.

يك راه ديگر براي خانه‌دار شدن و توليد مسكن – به جز تامين مالي از محل منابع بانكي – اين است كه خريداران و فروشندگان مسكن يك دوره زماني از نظر تامين منابع مالي با يكديگر مشاركت كنند. اين روش كه به «پيش‌فروش» مشهور است و يك راه مناسب براي ايجاد تعادل در خريد و ساخت اين كالاي مهم به حساب مي‌آيد در بيشتر جامعه‌ها نمود دارد و بازار ويژه خود را پيدا كرده است. متاسفانه در ايران؛ اما به دليل فقدان قانون جامع و مانع روش اخير نيز راه تنگ و باريكي داشته است.