گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۱۰۰۷۱

تاریخ: ۳۰ تير ۱۳۸۹ - ۰۹:۲۴

كيهان

اجلاس كابل ابتكار عمل يا مديريت شكست؟!  يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم سعدالله زارعي است كه در آن مي خوانيد:
كنفرانس امنيت و توسعه افغانستان كه ديروز در كابل برگزار شد، بيش از هر ويژگي، «انگليسي» بود و برخلاف عنوان آن يك ابتكار عمل نبود بلكه «مديريت شكست» به حساب مي آيد.

در اين اجلاس انگليس، آمريكا، فرانسه، عربستان و پاكستان توافق كردند كه طالبان را به حكومت برگردانند چرا كه از منظر آنان تسلط طالبان بر افغانستان حتمي و غيرقابل علاج مي باشد.
درخصوص تحولات جاري افغانستان و دلايل و نتايج برگزاري اجلاس ديروز در كابل و چشم انداز آينده افغانستان نكات زير به چشم مي خورد:

1- تلفات نظاميان عضو ناتو در افغانستان به نحو كم سابقه اي بالا رفته است. پيش از اين ميانگين سالانه قربانيان ائتلاف غرب در افغانستان 50 نفر بود و حال آنكه برابر آماري كه «گاردين» به نقل از اداره امنيت افغانستان منتشر كرده است تنها در ماه گذشته ميلادي-ژوئن- 103 نظامي غربي كشته شده اند كه 60 نفر آنان آمريكايي بوده اند به همين دليل دولت هاي آمريكا، انگليس و فرانسه تحت فشارهاي شديدي قرار گرفته اند و نظرسنجي ها بيانگر آن است كه بطور ميانگين بيش از دو سوم شهروندان اين سه كشور از حضور نظامي در افغانستان بشدت انتقاد مي نمايند.
چندي پيش اوباما اعلام كرد كه نظاميان عضو ايساف تا پايان ژوئن 2011- آغاز سال نو- فرصت دارند تا اوضاع امنيتي را بهبود ببخشند و گرنه او نظاميان خود را از افغانستان خارج مي كند.
ضرب الاجل شش ماهه اوباما در حالي مطرح شده كه اخيراً - يك روز پس از بركناري مك كريستال از فرماندهي نظامي آمريكا در افغانستان، ژنرال ديويد پترائوس كه جايگزين او شده بود با صراحت اعلام كرد: «هيچ اميدي به پيشرفت امور در شش ماه آينده وجود ندارد.» و «كارل لوين» رئيس كميته نيروهاي مسلح سناي آمريكا جمعبندي خود را از اوضاع افغانستان اينگونه مطرح كرد: «نيروهاي آمريكايي براساس اعلام اوباما تا ماه ژوئيه 2011 از افغانستان خارج مي شوند.»

رسالت

ضرورت بازسازي منابع قدرت عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم دکتر امير محبيان است كه در آن مي خوانيد:
منابع قدرت در جامعه از اهدافي هستند که معمولا براي براندازي به آنهاحمله شده يا برآنها فشار آورده مي شود تا رقبا بتوانند نتايج مورد نظر رادر چانه زني هاي پنهان به دست آورند.
مهمترين منابع قدرت اين گونه دسته بندي شده است:

1.اقتدار يا مشروعيت حاکم و صادر کننده فرمان که مردم بر حسب آن خود راموظف به پيروي مي دانند.
2.منابع انساني حامي يا واسطه هاي مردمي هوادار حکومت که اعمال قدرت توسطاو را تسهيل مي کنند.
3.مهارت يا دانش حکومت که حکمفرما يا شخصا داراي آن است يا توسط نخبگانپشتيبان تامين مي شود. نظير سياستنامه نويسي هاي دوران گذشته که اين دانشرا توصيه وار به حاکمان انتقال مي داد.

4.منابع مادي و مالي لازم براي اعمال حکومت که اکنون قدرت هاي رسانه ايهم درون همين سرفصل دسته بندي مي شود.
5. عوامل غير ملموس قدرت که درون ذهن و انديشه توده ها قرار داشته وآمادگي دروني براي پذيرش اوامر و نواهي حاکمان را مهيا مي سازد.
6. مجازات يا قدرت تنبيه حکومت که از مرزهاي تخلف ناپذير يا خطوط قرمزحکومتي پاسداري مي کند.

جمهوري اسلامي

پشت پرده رايزني‌ها در قاهره عنوان سرمقاله امروز روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي خوانيد:

بسم الله الرحمن الرحيم
تحركات سياسي براي از سرگيري مذاكرات سازش ميان طيف خائن محمود عباس در تشكيلات خودگردان و رژيم اشغالگر صهيونيستي با محوريت رژيم كمپ ديويدي قاهره اين روزها شدت گرفته است.
عليرغم آنكه حسني مبارك بخاطر بيماري شديد از ناتواني و ضعف روزافزوني رنج مي‌برد، ولي آمريكا وصهيونيستها اميدوارند آخرين رمق باقيمانده پيكر فرتوت حسني مبارك نيز براي تامين اهداف شوم خود «استفاده ابزاري» كنند.

جرج ميچل فرستاده ويژه اوباما به خاورميانه، بنيامين نتانياهو نخست‌وزير رژيم صهيونيستي و محمود عباس رئيس غيرقانوني تشكيلات خودگردان، مسافران روزهاي اخير مصر بوده‌اند كه سعي دارند حتي از پيكر نيمه جان مبارك هم براي تأمين اهداف رژيم صهيونيستي سوءاستفاده كنند.
با اينكه پزشكان معالج محدوديت‌هاي شديدي براي فعاليت سياسي مبارك قائل شده‌اند ولي به نظر مي‌رسد اصرار بر اينست كه دستكم «اثر انگشت مبارك» را در پاي توافقات جديد بزنند تا در تبليغات رسانه‌اي گفته شود مبارك عليرغم وخامت حال عمومي خود همچنان خواهان كمك به صلح است و هنوز هم قلبش براي صلح مي‌تپد!

اما خوبست بدون هيچگونه پيشداوري به بررسي اوضاع بپردازيم تا بلكه پاسخي براي اين سئوال بيابيم كه هدف اصلي آمريكا و صهيونيستها چيست و مأموريت جديد محمود عباس، كدام است؟
آنسوتر، كاترين اشتون وزير خارجه اتحاديه اروپا در سفر به كرانه باختري با مقامات تشكيلات خودگردان ديدار كرده و وعده كمك 40 ميليون دلاري اتحاديه اروپا به طيف محمودعباس را داده است. وي سپس براي انجام يك سفر تبليغاتي به غزه، عازم اين منطقه شده و خواستار پايان دادن به محاصره غزه است.

اين نخستين ديدار يك مقام ارشد اروپائي در اين سطح از غزه است كه درخصوص اهداف و انگيزه‌هاي آن ابهامات زيادي وجود دارد. به نظر مي‌رسد ديدارها و مذاكرات اين وزير انگليسي اتحاديه اروپا، با نقش آشكار و نهان توني بلر نماينده كميته 4 جانبه هم بي ارتباط نباشد و حتي با اشاره و درخواست وي صورت گرفته است.

در واقع همه چيز در پرتو تلاش براي خارج ساختن رژيم صهيونيستي از انزواي سياسي - تبليغاتي ناشي از استمرار محاصره 3 ساله غزه و بويژه اظهار نفرت روزافزون جامعه جهاني عليه رژيم صهيونيستي بخاطر حمله خونين و جنايتكارانه اين رژيم به كشتي آزادي، معني و مفهوم واقعي خود را پيدا مي‌كند.

آرمان

چماق و هويج آمريکا براي پاکستان  عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم پيرمحمد ملازهي است كه در آن مي خوانيد:
سفرهيلاري کلينتون وزيرخارجه ايالات متحده به پاکستان بيشتر از آنکه معطوف به خود پاکستان باشد به موضوع افغانستان مربوط مي‌شود و اين سوال که نقش پاکستان در افغانستان چيست؟ در واقع سياستي که آمريکا در مورد پاکستان دنبال مي‌کند چيزي نيست جز سياستي که به سياست چماق و هويج معروف است.

به اين معنا که از يک طرف پاکستان را با امتيازات برجسته‌اي که مي‌دهند تشويق کنند که با سياست‌هاي آمريکا در افغانستان و در ارتباط با القاعده و طالبان کاملا همراه شود و از سوي ديگر در مسائلي که پاکستان تلاش کند براساس ديدگاههاي خودش رفتار مي کند و به نوعي تلاش مي‌کند ارتباطات خود با طالبان و القاعده را حفظ کند آمريکا چماق را بالا مي‌برد.
پس در حال حاضرسياست آمريکا در ارتباط با پاکستان را بايد درچارچوب سياست چماق و هويج ديد اما از آنجايي که پاکستان با طالبان محلي خود که بيشتر پشتون هستند دچار مشکل شده شانس پيروزي خانم کلينتون بيشتر شده است.

يعني اين که پاکستاني‌ها نيز به اين نتيجه رسيده‌اند که طالبان افغانستان را نمي‌توان از طالبان پاکستان جدا کرد و با طالبان افغانستان برخورد جدي‌تري کرد اما چيزي که پاکستان به دنبال آن است در واقع برخورد نيست آنها به دنبال اين هستند که از طريق روند سياسي و شريک کردن طالبان در قدرت افغانستان بتوانند به مشکلات خود هم پاسخ دهند اگر سياست‌هاي آمريکا به اين سو رود که به جاي برخورد با طالبان آنها را در قدرت شريک کند در آن صورت سياست پاکستان در افغانستان تا حد زيادي جلو رفته و بخشي از انتظارات پاکستان  برآورده مي‌شود چرا که به هر حال از ديد پاکستان، افغانستان عمق استراتژيک اين کشور است و براي اين کشور قابل قبول نيست که در افغانستان حکومتي که با منافع پاکستان تضاد داشته باشد  و به هند نزديک شود بر سر کار باشد.

به نظر من تا آن زمان اين سياست دوگانه را ادامه خواهند داد تا به جايي برسند که در حد قابل قبولي در اين کشور نفوذ داشته باشد و از نفوذ هند درحاکميت در کابل جلوگيري کنند. من فکر مي‌کنم آمريکا فهميده است که تا زماني که منافع پاکستان را در نظر نگيرند نه تنها جنگ در افغانستان ادامه پيدا خواهد کرد بلکه حتي احتمال پيروزي طالبان هم خواهد رفت و همانند اتحاد جماهير شوروي سابق در افغانستان شکست بخورند.
از همين رو هيلاري کلينتون درسفر خود به پاکستان دو حرکت مهم انجام داد. يکي وعده‌هاي بيشتري به پاکستاني‌ها داد يعني اين که علاوه بر 7.5 ميليارد دلاري که قبلا تعهد کرده بودند طي 5 سال به عنوان کمک اقتصادي به پاکستان بدهند 500 ميليون دلار ديگر هم در اين سفر تعهد کرد که به پاکستان کمک کند.

ابتكار

مبارزه با فساد ، اصلي از اصولگرايي بود عنوان نگاه ويژه روزنامه ابتكار به قلم سيد امير سياح است كه در آن مي خوانيد:
حدود هفت هشت سال پيش، زماني كه شعار «مبارزه با فقر و فساد و تبعيض» تكيه‎كلام اكثر اصول‎گرايان بود و تقريبا همه مناصب اجرايي و تقنيني در اختيار اصلاح طلبان قرار داشت، تصور مي‌كرديم اگر روزي اصول‎گرايان كنترل يك وزارتخانه يا يك كميسيون مجلس را در اختيار داشته باشند، چه تحول عظيمي مي‌توانند در كشور پديد آورند و به همه نشان خواهند داد شعار «مبارزه با فقر و فساد و تبعيض» چگونه به عمل تبديل خواهد شد... گذشت و گذشت تا اين كه در انتخابات مجلس هفتم در اسفند 1382 فهرست آبادگران از تهران و اكثر شهرها با اقبال عمومي روبه رو شد و اصول‎گرايان كنترل قوه مقننه را به دست گرفتند.

از همان ابتداي تشكيل مجلس هفتم در تابستان 1383، گروهي از نمايندگان با هدف تهيه خوراك براي مجلس و حل مشكلات اساسي كشور، جلساتي را تحت عنوان «جلسه طرح ها» تشكيل دادند. اين جلسات كه با اطلاع رئيس مجلس به طور غيررسمي در مركز پژوهش‌ها تشكيل مي‌شد، وظيفه داشت با پشتوانه مطالعات نيازسنجي و حقوقي، طرح‌هايي قانوني را براي حل فوري ترين مشكلات كشور تهيه كند.

در آن زمان، اين هدف از طريق تهيه طرح توسط نمايندگان مجلس مقدور بود؛ چراكه دولت در اختيار اصلاح طلبان قرار داشت و رابطه مجلس هفتم با دولت هشتم آن قدر صميمانه نبود كه دولت و مجلس با هم بنشينند و براي حل مشكلات اضطراري كشور چاره جويي كنند.
از طرفي، دولت آن زمان اصولا قايل به وجود مشكلات مهم نبود و سال‌هاي پاياني دولت اصلاحات را پايان دوران موفق در اداره كشور مي‎دانست كه بايد توسط دكتر معين تداوم مي‌يافت و از اين سو، اصول‎گرايان مجلس، كشور را درگير مشكلاتي عظيم، سخت و پيچيده مي‌دانستند و قصد داشتند با تهيه و تصويب فوري چندين طرح، گشايشي محسوس در امور كشور به‎وجود آورند، باري از دوش مردم بردارند و احيانا جلب توجهي بكنند.

يكي از مشهورترين طرح‌هاي قانوني كه در «جلسه طرح ها» تهيه شد، طرح قانوني «حفظ منزلت مجلس از فساد» بود. اين طرح براساس اين فرضيه تهيه شد كه مناسبات ناسالم موجود در مجلس، اقتدار و سلامت قوه مقننه را مخدوش سازد لذا بايد طي مصوبه‌اي اولا نمايندگان را از دين دولت و مراكز قدرت و ثروت خارج مي‎كرد تا با استقلال نسبي به هنگام رأي دادن به طرح‌ها و لوايح، فقط منافع ملي را در نظر بگيرند نه احياناً منافع صاحبان قدرت و حاميان مالي و... را ؛ ثانيا با ارايه امكانات و لوازم مورد نياز وظايف نمايندگي، نمايندگان را از دريافت كمك‌هاي خارج از ضوابط منع كرد.
طرح اوليه‌اي كه تهيه شد، در چندين حكم، نمايندگان را از عضويت در هيئت مديره شركت‌هاي دولتي و خصوصي، اشتغال به مشاغل غيرنمايندگي و كسب درآمد غير از درآمد نمايندگي، قبول هديه از اشخاص داخلي و خارجي، شركت در مهماني‌هاي بخش‌هاي خصوصي و دولتي منع مي‌كرد و تمهيدات لازم براي ارايه امكانات ضروري به نمايندگان را فراهم مي‌كرد.
» براي آن‌ها اصلي از اصول اصول‎گرايي بود يا شعاري و پله‌اي براي رسيدن به قدرت؟

تهران امروز

درباره ابلاغ قانون مترو  يادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم فرامرز قراباغي است كه در آن مي خوانيد:
در پي خودداري رئيس دولت دهم از ابلاغ قانون اختصاص دو ميليارد دلار براي كمك به توسعه مترو در تهران و چند كلانشهر ديگر، رئيس مجلس شوراي اسلامي اين قانون را براي درج در روزنامه رسمي كشور ابلاغ كرد.

ساخت مترو تهران از ابتداي عمليات اجرايي آن تاكنون، با فراز و فرودها و موانع پرشماري روبه‌رو بوده است اما پس از آنكه محمود احمدي‌نژاد در انتخابات دوره نهم به رياست‌جمهوري برگزيده شد، متروي تهران با موانع و مشكلات ديگري كه از سنخ عملياتي و اجرايي نبود، مواجه شد.
مخالفت رئيس‌جمهوري با تخصيص منابع بيشتر براي توسعه مترو تهران گرچه توجيهات متفاوتي را در پي داشت – از جمله اظهارنظر رئيس‌جمهوري درباره مترو تهران – اما كار مترو و دولت چنان گره خورده بود كه به نظر نمي‌رسيد جز با مداخله مجلس، از كار فرو بسته مترو گرهي باز شود.

به هر رو مجلس شوراي اسلامي دو ميليارد دلار از منابع ارزي را براي توسعه مترو تهران و احداث مترو در چند كلانشهر كشور اختصاص داد. اين قانون از صافي شوراي نگهبان نيز عبور كرد و با تاييد آن از سوي شورا، رئيس دولت موظف شد اين قانون را جهت ابلاغ و درج در روزنامه رسمي، امضا و به اين روزنامه ارسال كند. مقاومت رئيس دولت دهم در برابر مصوبه مجلس شوراي اسلامي و خودداري وي از ابلاغ اين قانون، مداخله رئيس مجلس شوراي اسلامي را در پي داشت.
به موجب قوانين مصوب، در صورتي كه رئيس‌جمهوري مصوبه يا مصوبات مجلس شوراي اسلامي را براي ابلاغ به روزنامه رسمي كشور ارسال نكند، رئيس مجلس مي‌تواند قانون مذكور را براي ابلاغ و درج در روزنامه رسمي كشور امضا كند. روزنامه رسمي كشور نيز موظف است قانون مذكور را درج كند كه به معناي ابلاغ رسمي آن است.

دنياي اقتصاد

تاملي بر نرخ ارز سرمقاله امروز روزنامه دنياي اقتصاد به قلم محمود اسلاميان رييس اتاق بازرگاني و صنايع و معادن اصفهان است كه در آن مي خوانيد:

موضوع امكان رقابت توليدات داخلي با رقباي خارجي و حجم واردات به كشور، مدت‌ها است مورد بحث در رسانه‌ها و محافل اقتصادي است.
هر كس از ديدگاه و منظر خود اين موضوع مهم اقتصادي را مورد بررسي قرار داده و نتيجه‌گيري مي‌كند. در هر حال، واقعيتي ناراحت‌كننده توليد ملي كشور را نگران كرده است و آن اينكه حتي با تعيين تعرفه‌هاي بعضا بالا، قدرت رقابتي محصولات داخلي كاهش يافته است و اين، تبعات مهمي در موضوع اشتغال و حفظ منابع ملي دارد.

اهم موضوعاتي كه در باب توان رقابتي بنگاه‌هاي داخلي مطرح است به شرح زير است:
1) پايين بودن بهره‌وري ملي
اصولا اين موضوع ناشي از علل گوناگوني است. نداشتن فرهنگ كار، قانون قديمي و غيركارآمد كار و مشكلات عديده آن، فقدان يك سيستم جامع بهره‌وري و آموزش ناكافي، دلايل مختلفي است كه در عدم تحقق بهره‌وري بر مبناي اهداف برنامه ذكر مي‌شود.
2) اقتصاد دولتي
اصولا اقتصاد دولتي يك نظريه شكست‌خورده جهاني است. اين نظر كه از يك دامنه صفر تا 100 اقتصاد دنيا را در يك قرن فراگرفت و مظهر آن سوسياليسم و كمونيسم بود كه به شكل‌هاي گوناگون، حتي در اقتصادهاي آزاد تاثير گذاشت.

در اقتصاد دولتي به علت تغيير مداوم مديران، امكان برنامه‌ريزي مناسب وجود ندارد و به علت بازخواست مديران، ريسك‌پذيري كه لازمه اقتصاد پويا است به حداقل مي‌رسد. مهم‌تر از همه انگيزه لازم در مديران دولتي وجود ندارد و تحميلات سيستم هم گاه مزيد بر علت مي‌شود.هر چند اجراي اصل 44 شرايط جديدي را در اقتصاد كشور رقم مي‌زند، ليكن تحقق اهداف اصل 44 نيازمند يك عزم جدي براي عبور تدريجي از اقتصاد دولتي به خصوصي است.

3) توليد گرايي
منابع كشور در دو جهت مي‌تواند هزينه شود يا به تعادلي در اين دو مقوله برسد. اقتصاد در دو حوزه اصلي عرضه و تقاضا تعريف مي‌شود. عرضه حوزه توليد، كارآفريني و خدمات است و تقاضا جامعه مصرفي است؛ در‌حالي‌كه صرف منابع كشور در حوزه عرضه باعث رونق اشتغال، كاهش تورم و بالا رفتن قدرت توليد ملي است. صرف منابع و حوزه تقاضا، منجر به توسعه تورم و بيكاري مي‌شود. تخصيص اين منابع، مديريتي هوشمندانه را مي‌طلبد كه بتواند به تعادل منطقي في‌مابين اين دو حوزه برسد. تقاضاهاي گسترده و مردمي در مناطق گوناگون كشور و فشارهاي نمايندگان گاه باعث تخصيص عمده منابع كشور به حوزه تقاضا مي‌شود كه تبعات خود را دارد.

4) تورم
تورم غيرمعقول دو تاثير عمده دارد؛ اول آنكه هزينه زندگي مردم را افزايش مي‌دهد؛ دوم آنكه هزينه‌هاي توليد را افزايش داده و مالا قدرت رقابت بنگاه‌هاي داخلي را با خارجي كاهش مي‌دهد.

آفرينش

تخصص، شايسته سالاري و اقتصاد عنوان سرمقاله امروز روزنامه آفرينش به قلم علي رمضاني است كه در آن مي خوانيد:
منابع انساني و متخصصان همواره  از گران بها ترين منابع سازمانها ونظام ها در هر کشوري محسوب مي شوند که با تلاش همگاني  و بکارگيري صحيح  آنان و ديگر اجزاي سازمان مي توان اهداف سازماني , سيستمي و کشوري  را تحقق بخشيد در واقع  اين منابع  و متخصصان داراي توانايي ها و قابليت هاي پتانسيلي اي گسترده  هستند که در صورت نگاه علمي به آنان اين پتانسيل ها به فعل تبديل مي شوند.

گذشته از اين  شايسته سالاري و بکارگيري متخصصان امور در هر کشور يا سازمان و درهر رشته اي خود نشانه اي از تقسيم عادلانه امکانات و فرصتها درميان شهروندان هر جامعه اي  است در اين راستا دست يابي به اين مهم نيازمند درک و شناخت کامل و قراردادن افراد در جايگاههاي مناسب با توانايي و تجارب و قابليت آنها است که اين فرايند در قالب نظام شايسته سالاري  قرار مي گيرد.
در اين ميان از آنجايي که شايسته سالاري با فرايند توسعه وپيشرفت هر کشوري  ارتباط تنگاتنگي دارد رابطه شايسته سالاري  وتخصص و توسعه همه جانبه بايد در تمامي سطوح مورد توجه قرارگيرد.

در واقع نظام شايسته سالار سيستم و نظامي که در آن مزايا و موقعيت هاي شغلي تنها بر اساس شايستگي و تخصص نه برمبناي جنسيت ، طبقه اجتماعي ، قوميت يا ثروت به افراد تفويض مي شود يعني  شايسته سالاري ديدگاهي است که براساس آن شهروندان از طريق نظام آموزشي و دانشگاهي و با تلاش فراوان استعدادهاي خود را شکوفا  و پرورش داده و در نهايت در جامعه فارغ از طبقه اجتماعي ، ثروت ، نژاد، قوميت و جنسيت در اين سيستم وسازمان تنها بر اساس شايستگي ذاتي برگزيده مي شوند.
در اين راستا شايسته سالاري يکي از عوامل بنيادين و اساسي توانمند سازي دولتها و بالا بردن  سطح دانش و تخصص مديران و گردانندگان هرکشور است که در واقع نقش مهمي در توسعه وپيشرفت همه جانبه و اقتصادي اين کشور ها و ارتقاي آنان در سطح  جهاني دارد.
در اين بين کشورهاي زيادي در جهان توانسته اند با در نظر گرفتن بکارگيري  پايه هاو اصول شايسته سالاري و استفاده از متخصصان گوناگون در دستيابي به رشد و توسعه اقتصادي و دستيابي به برنامه هاو آرمان هاي ملي  و کشوري خود موفق باشند.

در اين راستا بطورمثال از ژاپن مي توان مثال زد کشوري که در پرتو بکارگيري 94 درصدي نيروي انساني متخصص توانسته است با وجود منابع طبيعي ناکافي از کشور هاي ثروتمند جهان تلقي شود در همين حال کشور ما با وجود پتانسيل هاي گسترده و گوناگون طبيعي و اقتصادي همواره در جايگاه مطلوبي در بکارگيري از متخصصان قرار نداشته است در اين حال هرچند مباحثي همچون نگاه جدي به متخصصان و شايسته سالاري در برنامه هاو سخنان مقامات سياسي واقتصادي بوده است اما به نگاه بسياري نتوانسته تاکنون گام هاي اساسي  در راه حذف موانع بگارگيري گسترده از متخصصان و شايسته سالاري بردارد.