لیگ برتر پس از جام جهانی؛ تریت کنیم!

به هر حال آدمیزاد با یک شب پلوخوری که یک عمر آبگوشت خوری را فراموش نمی کند. قرار اولیه این بود که پنج دقیقه اولش را ببینیم اما پنج دقیقه همان و بیدار ماندن تا ساعت دو بامداد و ناسزا گفتن به در و دیوار بابت کیفیت افتضاح بازی هم همان. بحث ضعف امکانات که ظاهرا در فوتبال ایران درمانی ندارد به جای خود اما برای بدسلیقگی و شلختگی حتما درمانی هست. مثلا اینکه پشت شورت داور وسط به اندازه یک بند انگشت سوراخ باشد و لباس مشکی رنگ زیر آن دیده شود ربطی به امکانات ندارد، یا اینکه آرایش موی بیژن کوشکی انسان را به یاد بشری بیندازد که شب را در جنگل به صبح رسانده و تازه از خواب بیدار شده.

کد خبر: ۱۰۹۸۰۳

تاریخ: ۲۸ تير ۱۳۸۹ - ۱۶:۳۳

تهران امروز؛ تماشا و پیگیری مسابقات فوتبال در ایران پس از دوره یک ماهه ای که با جام جهانی گذراندیم شکنجه عظیمی است. لیگ برتر از هفته آینده کلید می خورد و خواه ناخواه حداقل در سه، چهار هفته ابتدایی با جام جهانی مقایسه می شود. مثل خانواده فقیر پرجمعیتی که فقط برای یک شب به مهمانی مجللی دعوت شده و فردای آن روز تغار آش را وسط سفره گذاشته اند و وقتی به یاد سفره هفت رنگ دیشب می‌افتند دست و دلشان به غذا نمی رود.

مهمانی تمام شد، کت و شلوارها را دربیاورید، پیژامه و عرقگیر همیشگی را بپوشید و خودتان را برای لیگ برتر فوتبال ایران آماده کنید. قهر و پشت کردن به صفحه تلویزیون هم جایز نیست. مطمئن باشید بالاخره کم می آورید و هرچه کانال عوض کنید چیزی بهتر از داستان های تکراری قرمز و آبی پیدا نمی کنید. شنبه شب شبکه سه زیرنویس می زد: «پخش با تاخیر بازی دوستانه استقلال و تیم ملی امید ساعت پنج دقیقه بامداد» اولش پوزخند می زدی که دیگر چه کسی حال و حوصله اینها را دارد؟ هنوز رقص پا به توپ دیه گو فورلان، تیکی تاکای اسپانیا و تیم خاطره ساز یوآخیم لو جلوی چشممان رژه می رود. استقلال و تیم ملی امید؟! واقعا که کسالت آور است.

اما به هر حال آدمیزاد با یک شب پلوخوری که یک عمر آبگوشت خوری را فراموش نمی کند. قرار اولیه این بود که پنج دقیقه اولش را ببینیم اما پنج دقیقه همان و بیدار ماندن تا ساعت دو بامداد و ناسزا گفتن به در و دیوار بابت کیفیت افتضاح بازی هم همان. بحث ضعف امکانات که ظاهرا در فوتبال ایران درمانی ندارد به جای خود اما برای بدسلیقگی و شلختگی حتما درمانی هست. مثلا اینکه پشت شورت داور وسط به اندازه یک بند انگشت سوراخ باشد و لباس مشکی رنگ زیر آن دیده شود ربطی به امکانات ندارد، یا اینکه آرایش موی بیژن کوشکی انسان را به یاد بشری بیندازد که شب را در جنگل به صبح رسانده و تازه از خواب بیدار شده.

شکل اعتراض بازیکنان به اتفاقات ریز و درشت مسابقه، ته مانده شام شب را به گلوی مخاطب بازمی گرداند. مثل قمه کش ها به سمت داور می روند و عربده می کشند و تو می توانی زبان کوچک ته حلقومشان را ببینی و درود بفرستی به کاکا که پس از اخراج ناعادلانه در بازی با ساحل عاج با لبخندی اعتراض آمیز زمین بازی را ترک کرد و یا فرانک لمپارد که پس از دیده نشدن گل سالمش به آلمان فقط دو دستش را روی سر گذاشت و افسوس خورد.

در جام جهانی حرکت تار موی بازیکن را در صحنه آهسته می دیدیم و اینجا در حالی که بازی در جریان است ناگهان تنها فیلمبردار حاضر در ورزشگاه تشخیص می دهد توپ را تعقیب نکند و احتمالا جواب موبایلش را بدهد. بیایید سر سفره بچه ها، بیایید نان تریت کنید که یخ کرد. غذای مهمانی دیشب اصلا خوب نبود. آن غذاها برای بدن ضرر دارد، بیایید تریت کنید.