وقتی همه هویتت را به سخره می گیرند...

کد خبر: ۱۰۸۱۴۲

تاریخ: ۱۷ تير ۱۳۸۹ - ۱۷:۵۶

"تابناک"/ محمود ملکی ـ روزان و شبان پیش رو، ایام عمره دانشجویی است و برنامه های تلویزیون هم گهگاهی دل آدمی را به سوی مدینه و میعاد گاه غربت شیعه پر می کشاند. حالت غریبی است، مثل یک حس نوستالژیک.

تو می دانی که باید پاشنه ها را وربکشی و عازم حرم یار شوی، اما عقلت نهیبت می زند که پا بر دل بگذاری و بمانی و غربت بی بی دو عالم را و ائمه بقیع را همین جا مویه کنی و گریه کنی که می توانی بروی و نمی روی که فکر می کنی عزت شیعه در این نرفتن و این زیر پا گذاشتن دلی است که در کالبد جسمت بی قراری می کند. حالت عجیبی است.

کربلا هم کما بیش چنین حسی سراغت می آید و دست از سرت بر نمی دارد . هر چه آن پرچم سرخ رنگ عظمت و ابهت دارد و در تلالوی نورانی اش می گوید که مبارزه تمام نشده است و میعادگاه بزرگی در راه است، از دلت در می آید که می بینی باید تن به تحقیر آدم هایی بدهی که از هفت هزار مایل دورتر آمده اند و می خواهند بدانند اثر انگشت تو پیش از این به اسلحه ای که حلقوم اشغالگری را دریده باشد، مالیده شده است، یا نه.

حالت غریبی است که بنشینی و سربازان 16 و 17 ساله آمریکایی چشم و گوش و همه حواس پنج گانه ات را زیر رو کنند و آزمایشت کنند که حس چشایی تو آب را به یاد کدامین غریبی می چشند و یا حس لامسه ات در هنگامه نماز، خاک مهر کدامین تربت گلگونه را لمس می کند.

دوربین هایشان با ولعی خاص در گذشته ات می چرخند تا بیابند کام کودکی ات با تربتی شیرین و مظلوم معطر شده است یا نه. همه این ها، یقینا به دیدن آن قبر شش گوشه، آن غربت بین الحرمین، غم نهفته تل زینبیه و رنج جانکاه قتلگاه و عظمت امام حسین(ع) می ارزد، حتما هم می ارزد.

اگر فکر کنی عزتت را نداده ای، غیرتت را محفوظ داشته ای و سربلند سر به آستان امامت ساییده ای. تازه پس از این همه رنج خودت را تسلی می دهی که یانکی ها هر چه هم آزارت بدهند، مانع گریه ات نمی شوند، می توانی با خیال راحت در نجف، کمیل بخوانی، مناجات حضرت امیر را گریه کنی و درد های نهفته درونت را نه با چاه که با امامت، مولایت و وصی پیغمبرت مویه کنی. می توانی آنقدر در بین الحرمین بیتوته کنی، آنقدر بر سر و سینه ات بکوبی تا تلافی آن همه سال غربت را در بیاوری. آن هزار و چند صد سال غربت یک طرف و آن هشت سال غربت هم یک طرف. آن هشت سال غربت امام و غربت یاران. تازه یادت می افتد که کجایید ای شهیدان خدایی.

اما قصه پر غصه حج، که می گویند زمانی که برای اولین بار خانه کعبه را می بینی، دلت فرو می ریزد و آنجاست که احساس می کنی، هر دعائی داشته باشی، به طرفة العینی مستجاب می شود. حالت غریب تری دارد. حالت غریبی دارد وقتی تصور می کنی دور خانه ای می چرخی و نمی توانی مظلومیت صاحب خانه را فریاد بزنی. حالت غریبی دارد که راه را بر اشک تو می بندند و همه هویتت را به سخره می گیرند، آن هم به اصطلاح مسلمانانی که رئیس شان به قول ما، شریک دزد و رفیق قافله است.

خنده ات می گیرد وقتی ببینی کسانی، مسلمانی تو را به سخره می گیرند که دست در دست باراک، از آرمان فلسطین صحبت می کنند. اینجاست که غربت بی بی را، مولا را و ائمه مان را لمس خواهی کرد و خطی بر خواسته دلت می کشی که کجا بروی و چه کار کنی، وقتی که آل سعود و خاندان فهد پرده دار کعبه ابراهیمی هستند و تا این هست، چه خوشتر که معشوق را در جای دیگری جستجو کنیم که خوش می فرماید:

ای قوم به حج رفته کجائید
معشوق همین جاست بیائید
معشوق تو همسایه دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته در چه هوائید؟