روایت احمد متوسلیان از کردستان 1358

تعداد کثیری از مهره‏های سرشناس رژیم طاغوت را هم به همین ترتیب، ضدانقلاب از مرز کردستان به خارج فراری داد. به هر صورت، پس از خلع سلاح پاسگاه‏های ژاندارمری، که باعث شد تعداد کثیری اسلحه به دست ضدانقلاب بیفتد، آنها این بار می‏آیند و پادگان‏های ارتش را در سطح منطقه محاصره می‏کنند.

کد خبر: ۱۰۷۹۳۸

تاریخ: ۱۶ تير ۱۳۸۹ - ۱۳:۱۱

آنها به هیچ وجه مردم را در جریان کلی قضایا قرار ندادند تا مردم بدانند چه روند خطرناکی در کردستان به وجود آمده است، هر چند این خود جزیی از سیاست کلی این آقایان برای به انحراف کشانیدن انقلاب و غصب و مسخ حکومت آتی اسلامی در کشور بود.

در ویژه نامه سیاسی امروز روزنامه ایران، بخش اول از دوران فرماندهی حاج احمد متوسلیان در کردستان سال 1358 به نقل از وی به مناسبت سالگرد اسارت این دیپلمات ایرانی به چاپ رسیده است.

"عرض کنم که حدود یک ماه بعد از پیروزی انقلاب، به دنبال تحرکات ضدانقلابیون به سرکردگی «شیخ عزالدین حسینی»، روحانی نمای دغل کار و عامل جیره‏خوار ساواک طاغوت در مهاباد، پادگان تیپ 2 زرهی لشکر 64 ارومیه در این شهر به محاصره ضدانقلاب در می‏آید.

نقطه آغاز بحران کردستان در حقیقت محاصره همین پادگان بود... همزمان با محاصره پادگان مهاباد، از طرف ارتش اعلامیه‏ای با امضای «تیمسار ولی‏اللَّه قره‌نی» اولین رئیس ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی صادر می‏شود که مضمون آن از این قرار است: مردم! با ارتش همکاری کنید و از اطراف پادگان متفرق شوید.

لیبرال‏ها فقط یک‏بار اجازه خواندن اعلامیه شهید قره‌نی را در رادیو می‏دهند و بعد از آن دیگر هیچ اعلامیه و خبری از قضایای کردستان به گوش مردم کشور نمی‏رسانند. آنها به هیچ وجه مردم را در جریان کلی قضایا قرار ندادند تا مردم بدانند چه روند خطرناکی در کردستان به وجود آمده است. هر چند این خود جزیی از سیاست کلی این آقایان برای به انحراف کشانیدن انقلاب و غصب و مسخ حکومت آتی اسلامی در کشور بود.

در چنین وضعیتی بود که نهایتاً پادگان مهاباد که مملو از تجهیزات زرهی، توپخانه و پیاده - زرهی بود، کلاً خلع سلاح می‏شود. همزمان با خلع سلاح پادگان، حدود 7 هزار قبضه اسلحه سبک و تجهیزات مربوط به سلاح‏های کالیبر سبک و نیمه سنگین که شامل انواع خمپاره‏انداز، آر.پی.جی، کالیبر 50 و دوشکا می‏شد، توسط دولت بعثی عراق از طریق مرز وارد ایران شده و در میان ضدانقلابیون توزیع می‏شود.

به این ترتیب بعد از سقوط پادگان مهاباد و باز شدن مرزهای غرب کشور، راه عبور ضدانقلابیون و فرار ایادی وابسته به رژیم و دربار شاه نیز از طریق کردستان هموار می‏شود. قسمت عمده اشخاصی که در زمان رژیم سلطنت مرتکب جنایات بی‏شماری شده و مردم را در منگنه خفقان قرار داده بودند، آدم‏های بیگناه را کشته و این کشور را زیر مهمیز استعمار امریکا برده بودند، از همین مرزهای بی‏در و پیکر غرب کشور به خارج فرار کردند.

مبالغ هنگفتی از ذخایر ارزی و پشتوانه اسکناس کشور به صورت ارز خارجی و سکه‏های طلا، جواهرات و دیگر اشیای قیمتی توسط ضدانقلاب از طریق مرز کردستان خارج می‏شود و به این ترتیب طی همین دوران، ضربه اقتصادی سنگینی به بیت‏المال این مملکت و ثروت ملی کشور وارد می‏شود.

این واقعیتی است که مردم ایران هیچ‏گاه در جریان آن قرار نگرفتند و اصلاً ندانستند که چطور وسایل، تجهیزات و ارز این مملکت و پول این مردم توسط ملاکین و سرمایه‏داران وابسته از همین منطقه خارج شده است. حقایق ناگفته درباره کردستان فراوانند. به‏عنوان مثال عرض می‏کنم؛ همان اوایل پیروزی انقلاب شایعه کرده بودند که شاپور بختیار آخرین نخست‏وزیر رژیم طاغوت در قم است، در صورتی که خود من شاهد بودم و دیدم که در تهران؛ بختیار را گرفته بودند اما چند روز بعد لیبرال‏ها اعلامیه دادند و اعلام کردند که بختیار اصلاً دستگیر نشده! حال آن که این اعلامیه سراپا دروغ بود. بالاخره هم لیبرال‏ها از طریق مرز پیرانشهر توسط همین عوامل ضدانقلاب او را فراری دادند.

مراکز نظامی مهمی از قبیل پادگان سردشت، پادگان بانه، پادگان سقز و پادگان مریوان کلاً در محاصره ضدانقلاب بود. با توجه به این که اشرار آن همه نیرو پیدا کرده بودند، سران آنان تصمیم به خلع سلاح کلیت لشکر 28 کردستان گرفتند. به این معنا که پس از حمله به پادگان‏های این لشکر در سطح منطقه، نهایتاً به پادگان مرکزی لشکر 28 ارتش در شهر سنندج هم حمله کردند و قصد آنان از این تهاجم، خلع سلاح پادگان بود."